Πιάνονται κορόιδα οι επιτελείς τωv κομμάτων. Επιπόλαιοι τύποι. Χρίζουν κάτι απίθανους, σωστά σούργελα, υποψήφιους βουλευτές, ο φιλοπαίγμων λαός τούς εκλέγει, θρονιάζονται στα έδρανα του Κοινοβουλίου όλο μόστρα, φιγούρα και λεζάντα, αποκτούν πόζα μυριάδων καρδιναλίων, θαρρούν πως βαστούν τον Πάπα απ’ τα… παΐδια, αμολάνε παπαρδέλες καταιγηδόν κι όποιον πάρει ο χάρος. Καμαρώνουν τα καϊνάρια τους οι αρχηγοί και σαν γύφτικο σκεπάρνι ο θαυμαστός ΘΑλέξης εκμεταλλεύεται τη στιγμή για να «θρέψει τους καρπούς των κόπων του». Προσωπικά δεν εκφράζω παράπονα.
Αλίμονο. Προσπαθώ να μη συγκαταλέγεται στα κουσούρια μου η αχαριστία. Τροφοδοτούν άλλωστε χρόνια τώρα τη στήλη με σπαρταριστό υλικό τέτοια βλαστάρια και γελάει κομμάτι το χειλάκι μας μες στη συλλογική κατάθλιψη που προκαλεί το οδυνηρό τους «ναι σε όλα». Ουδόλως μεμψιμοιρώ. Θλίβομαι μολαταύτα επειδή ψωνίζουν από τα κατακάθια κι αφήνουν αχρησιμοποίητο τον αφρό. Τον Θωμά Μάτσιο, εν προκειμένω, άλλοτε παράγοντα του Εδεσσαϊκού, που σε ανύποπτο χρόνο κατόρθωσε να συμπυκνώσει σε μία και μόνη σύντομη φράση την πεμπτουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης των τελευταίων δεκαετιών.
Προχθές κιόλας τον επικαλέστηκαν στη Βουλή οι επικεφαλής ΣΥΡΙΖΑ και Νου Δου, ξιφούλκησαν μάλιστα για το αν υπήρξε πρόεδρος ή αντιπρόεδρος της ΠΑΕ. Στα αξιώματα τρέχει πάντα ο νους τους – π’ ανάθεμά τον. Αντί να σπεύσουν να τον εντάξουν στα ψηφοδέλτιά τους, μαζεύουν ματαιόσχολους και χαμένους από τα αζήτητα. Αποφεύγω να αναφερθώ σε ονόματα γιατί θα αδικήσω πολλούς. Εγώ στη θέση τους θα έβαζα τον Θωμά Μάτσιο πρώτον στο επικρατείας τιμής ένεκεν.
Ιδού ο άθλος του: Το 2006 η ομάδα του έδινε αγώνα με τον Απόλλων Καλαμαριάς, κατά πώς θα ’λεγε η μάγιστρος Αικατερίνη Νοτοπούλου του Βορρά, ο ένας λάινσμαν ωστόσο δεν εμφανίστηκε στο γήπεδο. Ο Μάτσιος εξήγησε ον κάμερα τις αιτίες για τις οποίες δεν απέδωσε η διαβούλευση μεταξύ εκπροσώπων των δύο συλλόγων για τη διεξαγωγή του ματς.
Απολαύστε σαφήνεια: «Ναι ναι α μπράβο ύστερα ακούς μόλις είπανε είπανε κοιτάξτε αυτό ότι δεν θέλαμε να γίνει το παιχνίδι ε κι εμείς ύστερα είπαμε εντάξει θέλουμε ε δεν θέλουμε κι εμείς και αυτοί ύστερα μετά εμείς αφού είπαμε αυτό που θέλαμε άμα δεν θέλουμε κι εμείς το αλλάξαμε και λέμε εντάξει δεν ούτε κι εμείς θέλουμε μετά είπαν αυτοί πάλι ότι ξέρετε εμείς λέει θέλουμε να γίνει ε εμείς όμως μετά δεν δεχτήκαμε μετά από όλα αυτά και είπαμε να γίνει όποτε το ορίσει η ΕΠΑΕ αυτό ακριβώς τίποτ’ άλλο!».
Ακριβώς αυτό. Τι άλλο; Ως και τα σημεία στίξης δραπετεύουν άναυδα απέναντι σε τόση διαύγεια και αρτιέπεια. Κόμματα και τελείες αδυνατούν να προσθέσουν το παραμικρό σε τούτο το αψεγάδιαστο, ευκρινές κείμενο. Απομένει μονάχα ένα τεράστιο θαυμαστικό. Σε σημαία τους αναγόρευσαν τον συμπαθή Θωμά οι ηγήτορές μας. Τον αντιγράφουν δε συστηματικά. Κακή απομίμηση της μνημειώδους αποστροφής του απετέλεσε η προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή. Οπως και όλες οι προηγούμενες.
Σαλπίζει την ατάκα του ο πρωθυπουργός, ιδίως όταν δοκιμάζει να δικαιολογήσει την kolotoumba του 2015, τη συμπόρευσή του με τον καπτάν Πάνο και άλλα τερπνά. Θυμίζει την άφθαστη απολογία του Νίκου Σταυρίδη στο τριμελές: «Παίζαμε. Τι παίζαμε, πώς παίζαμε, δεν παίζαμε. Παίζαμε; Παίζαμε…». Είχε συλληφθεί να ασκεί την αθώα ματσαράγκα της τράπουλας με τον ρήγα σε ρόλο ιερωμένου στο φιλμ «Οι παπατζήδες». Ο τίτλος της ταινίας, βέβαια, χαρακτηρίζει επαξίως αναντάν μπαμπαντάν τους Παπανδρέου. Ομως ο ΘΑλέξης τους ξεπερνά. Ρίχνει τον παπά και βγαίνει αρχιεπίσκοπος.
