Η επίσημη ΑΕΚ πρέπει σύντομα να βρει η ίδια κίνητρο

Τελικά είναι αρκετές οι πιθανότητες στην ποδοσφαιρική ΑΕΚ να συμβαίνει κάτι παραπάνω από αυτό που νομίζαμε ή θέλαμε να πιστεύουμε οι περισσότεροι. Ενδέχεται, δηλαδή, να μη βρισκόμαστε μονάχα μπροστά σε κάποια όψιμη αγωνιστική κρίση, επειδή η πρωταθλήτρια δεν «τραβάει» (π.χ. λόγω «κοιλιάς»), επειδή έμεινε έβδομη στη βαθμολογία και δώδεκα βαθμούς πίσω από τον πρωτοπόρο ΠΑΟΚ. Είναι ο απρόσμενος τρόπος που λειτουργεί το κλαμπ εδώ και καιρό που γεννάει σκέψεις.

Μετά τον αποκλεισμό της Βίντι, η ποδοσφαιρική ΑΕΚ λειτουργεί σε όλα σαν να βιάζεται να προχωρήσει σε κάτι άλλο. Σε μία νέα αρχή άραγε; Και αυτή είναι μία θετική προσέγγιση των πραγμάτων, που η Lady Hope δεν έχει λόγο να μην κάνει, αλλά επ΄ ουδενί δεν θεωρεί πως είναι η μόνη που μπορεί να γίνει. Γιατί το είδος της νέας αρχής, αν όντως λαμβάνει χώρα κάτι τέτοιο…, είναι αρκετά θολό προς ώρας και ως γνωστόν το αόριστο έχει τις δικές του επιδράσεις.

Μεταγραφές σε κομβικές θέσεις (στις οποίες υπήρχε μεγάλη ανάγκη) δεν έγιναν, οι δικαστικές αποφάσεις που βγαίνουν εδώ και καιρό (π.χ. σε κρούσματα επεισοδίων των οπαδών του ΠΑΟΚ, του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ) μάλλον αντιμετωπίζουν την Ένωση ως το «φτωχό συγγενή». Τώρα ήρθε και η πρόωρη αποπομπή κάποιων ποδοσφαιριστών που για πολλούς είναι -άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο- από τους σημαντικούς στυλοβάτες της επιτυχημένης προσπάθειας των τελευταίων χρόνων.

Ο προπονητής Μαρίνος Ουζουνίδης δεν κατάφερε μετά από αρκετούς μήνες δουλειά να περάσει με επιτυχία το νέο στυλ παιχνιδιού που ευαγγελίστηκε. Αντιθέτως, δεν μπόρεσε και να αποτρέψει την απώλεια της σκληράδας, του πάθους και της σχεδόν αστείρευτης ενέργειας που διακατείχαν την ΑΕΚ στην περσινή αγωνιστική περίοδο και την έκαναν να ξεχωρίζει. Στο βωμό του καινούριου μάλλον χάθηκε το θεμέλιο του παλαιού. 

Οι παίκτες παίζουν σαν να μην έχουν κίνητρο, ούτε καν την προσωπική τους αξιοσύνη, ενώ και τα σώματα μοιάζουν βαριά… Μερίδα οπαδών κινείται στα όρια, με το ενδεχόμενο κάποιας τιμωρίας να είναι συχνά πυκνά στο επίκεντρο των ρεαλιστικών δεδομένων και όχι της φιλολογικής αναφοράς…

Οι φίλοι της ΑΕΚ τις τελευταίες ημέρες βγάζουν την αγανάκτησή τους για την τροπή που πήραν τα πράγματα όπου σταθούν και όπου βρεθούν. Οι αντιδράσεις ουκ ολίγες φορές ξεφεύγουν από τα όρια της κριτικής και της απογοήτευσης και αγγίζουν άλλα πεδία. Η κιτρινόμαυρη δημοσιογραφία αναγκάζεται να ακολουθήσει τις εξελίξεις, με κάποια σχετική αμηχανία είναι η αλήθεια.

Οι αντίπαλοι από τη μία χαίρονται (γιατί έτσι ξεμπέρδεψαν από ένα αγκάθι που πέρυσι τους πλήγωσε βαθιά…), από την άλλη όμως εμφανίζονται πιο συγκρατημένοι από αυτό που θα περίμενε κάποιος εξαιτίας του απροσδόκητου του πράγματος. Σαν αιφνιδιασμένοι μοιάζουν. 

Απαιτείται, αρχικώς, ένα ισχυρό καταπραϋντικό. Να είναι αυτό ένα θετικό αποτέλεσμα με τον Άγιαξ; Με την εικόνα που έχει η Ένωση εδώ και κάποιες εβδομάδες, θέλει θάρρος να πεις κάτι τέτοιο. Το φιλότιμο και ο εγωισμός είναι πάντως ζητούμενα που αλλάζουν άρδην τα δεδομένα, αρκεί να δηλώσουν «παρών» την κατάλληλη ώρα.

Αυτά όλα, όμως, δεν συνηγορούν στο να γίνει λόγος μονάχα για κλείσιμο αγωνιστικής σελίδας και για ανάγκη ενός νέου ξεκινήματος. Ο χειμώνας του 2016 οδήγησε στην άνοιξη και το καλοκαίρι του 2018. Ο χειμώνας του 2018 οδηγεί σε ένα αβέβαιο καλοκαίρι του 2019; Η εγχώρια ποδοσφαιρική κοινότητα βλέπει πως στην ΑΕΚ αίφνης τα πράγματα «εκτραχύνθηκαν» και πλέον οι αντιδράσεις όλων στην ομάδα ίσως να αφορούν όχι στο πρόσκαιρο, αλλά στο βαθύτερο. 

Το υπαρξιακό οδηγεί σε ριζικές μεταβολές. Κανένας δεν μπορεί να καταδικάσει την ΑΕΚ, όμως πλέον είναι σίγουρο πως έχει συνταχθεί «διαβιβαστικό» και η μάχη για το είδος του μέλλοντός της προβλέπεται σκληρή. Με τον εαυτό της. Η επίσημη ΑΕΚ πρέπει σύντομα να βρει η ίδια κίνητρο, και να το μεταφέρει με τρόπο που να εμπνέει. Αλλιώς θα υπάρξει μεγάλο πρόβλημα, το οποίο δεν θα είναι μονάχα επικοινωνιακής υφής.