Χύδην μπρουτάλ

Λαοπλάνο δεν θα τον έλεγες τον Διογένη τον κυνικό, στον οποίο αναφερθήκαμε μόλις προχθές, καθότι αμέτι μουχαμέτι δυσαρεστούσε τον δήμο. Με τις βιτριολικές του ατάκες και την εν γένει στάση ζωής του αράδιαζε στους πολίτες πικρές αλήθειες, επισήμαινε την ψευτιά, την απληστία και την υποκρισία τους. Μάγευε παρά ταύτα το ακροατήριό του με την ευγλωττία, την ετοιμολογία και τα ακατάρριπτα επιχειρήματά του. Θρυλείται ότι ο Αιγινήτης Ονησίκριτος έστειλε κάποτε για δουλειές στην Αθήνα τον δευτερότοκο γιο του, Ανδροσθένη.

Υποκύπτει εκείνος, εύπιστο επαρχιωτάκι, άμαθο στους πειρασμούς της μεγαλούπολης, στην ευλαλία του φιλοσόφου, ακούγοντάς τον να αγορεύει στην αγορά, τον ακολουθεί καθημερινώς κατά πόδας και ξεχνά να επιστρέψει στο νησί. Ανήσυχος ο πατέρας, πέμπει τον πρωτότοκο Φιλίσκο να δει τι απέγινε ο μικρός. Βρίσκει ο Φιλίσκος τον Ανδροσθένη, αλλά κολλάει κι αυτός στα μελίρρυτα χείλη του δασκάλου και ρίχνουν ομού μαύρη πέτρα στα πάτρια. Απαυδά ο πατήρ και σπεύδει στον κλεινόν άστυ προς αναζήτησιν των πεπλανημένων υιών.

Τι το ’θελε. Μαγνητίζεται επίσης από τους αλλοπρόσαλλους λόγους του Διογένη και εντάσσεται στη χορεία των πιστότερων μαθητών του. Ρήμαξαν οι φιστικιές στην Αίγινα, αφού ο ιδιοκτήτης και οι κληρονόμοι του τις άφησαν αφρόντιστες, καλλιεργώντας έκτοτε μόνον τη φιλοσοφία, πεδίο στο οποίο διέπρεψαν. Μπορεί να πείνασαν, «έθρεψαν καρπούς» πνευματικούς μολαταύτα, κατά πώς θα ’λεγε κι ο ΘΑλέξης. Μιας κι ήρθε η κουβέντα στην πρωθυπουργάρα μας, οφείλω να ομολογήσω πως, καίτοι μπερδεύει το «δρέπω» με το «θρέφω» και τρέφει διαρκώς αυταπάτες –για ν’ αφήσουμε κατά μέρος τις γλίσχρες επιδόσεις του στη γεωγραφία, την ιστορία, τα μαθηματικά και πλείστα όσα γνωστικά αντικείμενα–, είναι αδιαμφισβήτητα στωμύλος, ευφραδής και ηδύφθογγος.

Οπισθόβουλος και μανούλα καημένη στα παχιά λόγια. Τα δρέπει σαν τις μύγες τον Αύγουστο, θρέφεται με δαύτα και τα ταΐζει γαρνιρισμένα με κουτόχορτο στο αναξιοπαθές πόπολο. Ιδού το μυστικό της επιτυχίας. Οσο δουλεύει η συνταγή, μοστράρεται βασιλιάς στο εσωτερικό και στο εξωτερικό βλαχοδήμαρχος. Οταν τη βαρεθεί η πελατεία, θα καταντήσει απλός κλητήρας. Ατιμο πολίτευμα, η δημοκρατία. Προς το παρόν τρέχουν το κατόπι του χιλιάδες συμπολίτες μας. Οχι επειδή δελεάζονται απ’ το λακριντί του, σαν τον Ονησίκριτο και τα τέκνα του.

Σαγηνεύονται, μεταξύ μας, από τους παχυλούς μισθούς που εξασφαλίζουν οι θέσεις μετακλητών και παρατρεχάμενων σε εποχές ισχνών αγελάδων. Υπουργοί και βουλευτές τον συναγωνίζονται σε ηδυγλωσσία. Ιδίως στα προεκλογικά ταξίματα. Ενας όμως τον ξεπερνά. Γλυκόλογος, χρυσορρήμων και αηδονόλαλος ο Πολλάκις, δεν λέει κακιά λέξη για άνθρωπο. Ωστόσο τον προδίδει ενίοτε ο μπρουτάλ χαρακτήρας του και παρεκτρέπεται. Οπως προσφάτως, που αποκάλεσε «τσογλάνι» τον άλλοτε πρόεδρο των εργαζομένων στο ΚΕΕΛΠΝΟ. «Σκάσε όσο είναι καιρός […] μπας και γλιτώσεις τα ισόβια». Αδέκαστος, επιπροσθέτως, μοιράζει επιεικείς ποινές στους αντιπάλους του. Φαρδιές χλίδες στη στενή εφ’ όρου ζωής, αντί για κρεμάλα και καρμανιόλα. Φρονώ πως ο Πολλάκις παρεξηγεί πολλάκις τον Διογένη. Ο φιλόσοφος ήταν λιτός, εγκρατής πά’ να πει, ενώ ο ίδιος λυτός κι όποιον πάρει ο χάρος.