«Αγόρια και Γκιγιόμ! Ελάτε…». Αλλά τι είναι ο Γκιγιόμ; Σε ποιο φύλο ανήκει; Σίγουρα εξαιρείται από τα «αγόρια», όπως προδίδει το κάλεσμα της μητέρας στο μεσημεριανό τραπέζι. Το γοητευτικό έργο με τίτλο «Γκιγιόμ, γλυκιά μου», του Γάλλου ηθοποιού της Comédie Française, σεναριογράφου, σκηνοθέτη και παραγωγού Γκιγιόμ Γκαλιέν μόλις ανέβηκε στο θέατρο Αλκμήνη σε σκηνοθεσία Αννας Χατζησοφιά και με ερμηνευτή τον Περικλή Λιανό στον ρόλο του Γκιγιόμ.
Το έργο, το οποίο στην κινηματογραφική μεταφορά είχε σαρώσει τα βραβεία Σεζάρ, αναφέρεται στην ιστορία ενός αγοριού στο οποίο αποδόθηκε σεξουαλική ταυτότητα προτού καν το ίδιο προλάβει να την ανακαλύψει. Μέσα από μια εσωτερική αναδρομή με πολλά βιωματικά στοιχεία, το κωμικό εναλλάσσεται με το δραματικό, η συγκίνηση με τη μίμηση, και το τραύμα ξορκίζεται με τη σάτιρα. Ο Γκιγιόμ είναι ένας ηθοποιός που γράφει έναν μονόλογο με πολλούς ρόλους: τον εαυτό του, τη μητέρα του, τη γιαγιά του, έναν ψυχίατρο, έναν Αραβα σκηνοθέτη και όλους εκείνους που καθόρισαν την πορεία του.
Ξεκαρδιστικός όσο και σπαρακτικός, αλλά σε κάθε περίπτωση ευφυής, ο Γκαλιέν εισέρχεται σε μια δύσκολη και ευαίσθητη περιοχή που έχει να κάνει με τα κοινωνικά στερεότυπα.
«Το θεατρικό έργο “Γκιγιόμ, γλυκιά μου” έσκασε μέσα μου σαν βραδυφλεγής βόμβα», λέει η Αννα Χατζησοφιά. «Δεν είχε τύχει να δω το πρώτο του ανέβασμα από τη φίλη Μαριάννα Κάλμπαρη, ούτε την ταινία που παίχτηκε στην Ελλάδα με τίτλο “Εγώ και η μαμά μου”, έτσι δεν είχα σχηματίσει καμία εικόνα όταν έπεσε στα χέρια μου το εξαιρετικής αισθητικής βιβλίο των εκδόσεων Αγρα “Νέο Γαλλικό θέατρο 2” με τη θεατρικότατη μετάφραση της Δήμητρας Κονδυλάκη. Το έργο μιλούσε για ένα αγόρι που ήθελε να είναι κορίτσι για να ευχαριστήσει τη μητέρα του. Η πρώτη ανάγνωση ήταν ότι πρόκειται για ένα ανάλαφρο κείμενο, γραμμένο από έναν και για έναν ηθοποιό με εξαιρετικές δεξιότητες στη μίμηση. Το κωμικό στοιχείο κυριαρχούσε και η αίσθηση της γαλλικής κωμωδίας ήταν διάχυτη. Το φάντασμα του Μολιέρου στοίχειωνε το έργο, αλλά η γραφή και η δομή του ήταν πρωτότυπη και εντελώς σημερινή. Μπορούσε να ανέβει σαν μονόλογος ή φουλ καστ έργο. Επιλέξαμε το πρώτο, γιατί συνιστούσε τεράστια πρόκληση για τον ηθοποιό που έπρεπε να παίξει τον Γκιγιόμ, τη μητέρα του, τον πατέρα του, τη Ρωσίδα γιαγιά του, έναν Αραβα σκηνοθέτη, την πριγκίπισσα Σίσι και μια σειρά άλλων ρόλων».
Ενας μονόλογος με χιούμορ, ειλικρινή και αυτοσαρκαστική ματιά πάνω σ’ ένα καυτό και επίκαιρο ζήτημα: την αναζήτηση της ταυτότητας φύλου και του σεξουαλικού προσανατολισμού μέσα σ’ ένα πέλαγος προκαταλήψεων, στερεοτύπων, ταμπού.
«Οσο διάβαζα και ξαναδιάβαζα το έργο ξεπηδούσε ένα δεύτερο κείμενο κι ένα τρίτο και οι αναγνώσεις πολλαπλασιάζονταν», λέει η σκηνοθέτις.
«Κάτω από τον ήχο του γέλιου κρυβόταν ο σπαραγμός, κάτω από τη γεύση της σαμπάνιας, μια πικρή επίγευση. Πρόβα με την πρόβα ανακαλύπταμε με τον Περικλή Λιανό ότι έχουμε μπροστά μας μια σκληρή ιστορία ενηλικίωσης ενός αγοριού. Η περίοδος που φοιτά στο Καθολικό σχολείο αρρένων ξυπνούσε μνήμες από την υπόθεση Γιακουμάκη και ο τρόπος που το περιβάλλον του αντιδρά προσπαθώντας να τον ντρεσάρει σε ένα πρότυπο ξέφευγε από τη γαλλική μεσοαστική τάξη. Το πλέον αξιοθαύμαστο του έργου είναι ότι παρότι έχει αυτοβιογραφικά στοιχεία του Γκαλιέν, ξορκίζει με το γέλιο και τη θετική διάθεση όλα τα τραύματα. Και η κάθαρση του Γκιγιόμ, όπως και των θεατών, επέρχεται μέσω –τι άλλου;– του έρωτα. Στις δύσκολες εποχές που ζούμε και που μας ξημερώνουν το “Γκιγιόμ, γλυκιά μου” μιλάει για το δημοκρατικό δικαίωμα των ανθρώπων στον αυτοπροσδιορισμό και στην αυτοδιάθεση αλλά και στην θεραπευτική ικανότητα του θεάτρου. Εμείς έτσι προσπαθήσαμε να το διαβάσουμε, εάν τα καταφέραμε θα φανεί στο χειροκρότημα».
INFO: Θέατρο Αλκμήνη (Αλκμήνης 8, Γκάζι, τηλ.: 210-3428650). Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.30
