Τιμώντας τη μνήμη του αγωνιστή της Επαναστατικής Αριστεράς Τάσου Κατιντσάρου, δημοσιεύουμε τον επικήδειο που εκφώνησε στην πολιτική του κηδεία, προχθές στο Κοιμητήριο Περιστερίου, ο σύντροφός του Μπάμπης Ματσκαλίδης:
Θέλω να σας διαβάσω ένα κομμάτι της απολογίας του συντρόφου Τάσου στο δικαστήριο μετά την παραπομπή του μαζί με άλλους τρεις συντρόφους μας στα γεγονότα στις 25 Μάη του 1976 για ηθική αυτουργία στα επεισόδια εκείνης της ημέρας, όπου η οργάνωσή μας, η Κομμουνιστική Οργάνωση Μαχητής, ανέλαβε την ίδια μέρα την πολιτική ευθύνη.
Στο κλείσιμο της ομιλίας του λέει στους κατηγόρους του: «Πατώντας στέρεα στο έδαφος της ακατανίκητης θεωρίας του μαρξισμού-λενινισμού, η Κ.Ο. Μαχητής, αντλώντας δυνάμεις από την ανεξάντλητη εργατική πηγή, θα προχωρήσει μέχρι τη μέρα που απ’ άκρη σε άκρη στη χώρα μας θα κυματίσει το κόκκινο λάβαρο του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού».
Ετσι τον γνώρισα, και πάντα έτσι ήταν, με σταθερή προσήλωση σε αρχές. Πολιτικά συγκροτημένος και πολύ μελετηρός, κάθε φορά που πήγαινα σπίτι του είχε πάντα απλωμένα στοίβες από βιβλία, σημειώσεις, παραπομπές για άλλα βιβλία που έπρεπε να διαβάσει. Ο σύντροφός μας, ο Τάσος, γέννημα-θρέμμα του Πολυτεχνείου του ’73 και της Μεταπολίτευσης, με βάση αυτή τη συγκρότηση ήταν πάντα παρών στους αγώνες, τους άγριους εργατικούς αγώνες της Μεταπολίτευσης. Δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να πει «ας δούμε τις εξελίξεις και θα δούμε τι θα κάνουμε», έπρεπε να ήμασταν πάντα εκεί που η φωτιά άναβε.
Το 1990, όταν η οργάνωσή μας αποφάσισε να αυτοδιαλυθεί και έπρεπε να πάρουμε όλοι μας αυτή την απόφαση, η στάση του δεν άλλαξε, ακόμη θυμάμαι τα λόγια του στις προτάσεις για το τι πρέπει να κάνουμε μετά. Εκατσε, μας άκουσε όλους και στο τέλος είπε: «Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να στρογγυλέψω αυτές τις γωνίες, θέλω να συνεχίσω, με μεγαλύτερη ορμή αυτά που κάναμε σαν Κ.Ο. Μαχητής. Ναι, το ξέρω, μας είπε, πως υπάρχουν κόμματα και σχηματισμοί στην Αριστερά με μεγαλύτερα ακροατήρια που ενδεχομένως να μας δεχτούν στην αγκαλιά τους. Με αυτούς όλους θα συναντηθούμε στους αγώνες και στα μέτωπα, αλλά, σύντροφοι, το ακροατήριο του χώρου μας μπορεί να γίνει και αυτό μεγαλύτερο».
Ετσι εντάχθηκε στο ΝΑΡ και συνέχισε, στην αρχή με λίγες τότε δυνάμεις, αλλά δεν άργησε να γίνει πράξη αυτό που πάντα πίστευε και μαζί με άλλα στελέχη των οργανώσεών μας, παλαιά και νέα, συγκρότησαν το μέτωπο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η πολιτική δράση του συντρόφου μας, σε όλη αυτή την περίοδο από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, άφησε το αποτύπωμά της, γι’ αυτό και η έλλειψή του σήμερα μας συγκλονίζει όλους.
Η δράση του, κομμάτι της 50χρονης ιστορίας των οργανώσεων της Επαναστατικής Αριστεράς και ιστορικό της στέλεχος, έδωσε αυτό το διαχρονικό στίγμα για το ποιοι είμαστε ως πολιτικός χώρος. Η πολιτική παρουσία του πάντα γέμιζε την όποια παρέμβασή μας, για μένα προσωπικά ήταν πάντα ο σύντροφος που μπροστά στους κατηγόρους του μίλησε για το κόκκινο λάβαρο σε εκείνη τη δίκη.
Δεν πιστεύουμε στη μετά θάνατον ζωή για να δώσουμε ευχές για καλούς παραδείσους και διάφορα άλλα που ακούγονται σε τέτοιες στιγμές, αλλά στον δικό μας φαντασιακό κόσμο ο Τάσος τώρα κάθεται δίπλα στον Αγησίλαο (Χριστοδουλόπουλο), αδελφικό του φίλο και σύντροφό μας, που χάσαμε νωρίς, και πίνοντας τον καφέ τους, κάνοντας τσιγάρο τα λένε. Βλέποντας να έρχεται το τέλος μάς είπε «δεν φοβάμαι τον θάνατο, ούτε και εσείς να τον φοβάστε» και θυμήθηκα αυτό που κάποτε μου είχε πει: «Σαν υλιστές που είμαστε όλα πρέπει να τα βλέπουμε σαν μια συνέχεια… Η γέννηση, η ζωή και ο θάνατος… Είμαστε στη μέση τώρα, μου έλεγε, και ο θάνατος κάποτε θα έρθει για όλους μας, δυστυχώς ή ευτυχώς ακόμη και γι’ αυτό εμείς οι κομμουνιστές πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι».
Δεν μπορώ να του πω αντίο, δεν μπορώ να του πω καλό ταξίδι, σύντροφε, γιατί πάντα θα είναι δίπλα μου κάπου κοντά μου για να μου δώσει τη συμβουλή του. Δεν μπορώ να περιγράψω όλη του την πορεία στο κίνημα σε έναν επικήδειο, αλλά είμαι σίγουρος πως ο καθένας σας έχει μικρό ή μεγάλο κομμάτι που πάντα θα θυμάται από τον Τάσο, αυτό το κομμάτι να το κρατήσουμε μέσα στην καρδιά μας και θα είναι η μεγαλύτερη τιμή που μπορούμε να αποδώσουμε στον σύντροφό μας. Αυτό είναι το αποτύπωμα του Τάσου και έτσι μένει δίπλα μας στους αγώνες μας: Αθάνατος.
