Παραχαράκτες ΧΧΙΧ

Ενιωσε άβολα η Ελβίρα απ’ την απρόοπτη πρόταση γάμου του Μπιρσίμογλου. Η απάντηση προφανώς ήταν αρνητική, αλλά δεν ήθελε να τον κακοκαρδίσει στο πρώτο τους τετ α τετ. «Δεν είναι άντε άντε αυτά τα ζητήματα», αναστέναξε και του μίλησε για την πρόωρη όσο και άτυχη παντρειά της με τον Κοκκινιώτη, που χρησιμοποιούσε ως πρώτης τάξεως άλλοθι για να αποφεύγει παρόμοιες κακοτοπιές. Αναφέρθηκε στον όρκο της να μην ξαναχορέψει τον Ησαΐα και υπαινίχθηκε την υπολογίσιμη μεταξύ τους διαφορά ηλικίας, προτού επεκταθεί στη βασική της αρχή να μην μπλέκει σε ειδύλλια με πελάτες.

Παρά τον γεροντοέρωτα που φούντωνε στα στήθη του, ο Θεοφύλακτος δεν ήταν στραβός. Εβλεπε ολοκάθαρα πως οι εύγευστες υπεκφυγές της συνιστούν τερψιλαρύγγια γαρνιτούρα της χυλόπιτας. Ούτε ηττοπαθής ήταν όμως. Καταλάβαινε ότι ο καιρός θα εξελιχθεί σε αφοσιωμένο σύμμαχο στην επίπονη προσπάθεια να την κατακτήσει. Δεν είχε κι άλλη επιλογή. Την κοίταξε βαθιά στα μάθια, προφέροντας με αποφασιστικότητα και σιγουριά την υπόσχεση που σκόπευε να τηρήσει απαρεγκλίτως: «Εχεις άφθονο χρόνο να τ’ αποφασίσεις. Ακόμα και χρόνια, αν χρειαστεί. Εγώ θα ’μαι πάντα εδώ και θα περιμένω». Οι ανθοδέσμες του στόλιζαν έκτοτε κάθε μέρα το καμαρίνι της. Ο ίδιος εμφανιζόταν στο κέντρο συνήθως Τρίτη και Πέμπτη, άλλοτε μόνος και ενίοτε με τον διοπτροφόρο αρχιλογιστή και στενό του φίλο. Ανελλιπώς δε τα Σάββατα με πολυάριθμες συντροφιές.

Δεν έκανε ντόρο. Περνούσε σχεδόν απαρατήρητος στην αίθουσα, καίτοι οι ουδόλως ευκαταφρόνητοι λογαριασμοί του προξενούσαν τρανταχτή αίσθηση στο ταμείο· κάπως μικρότερη, βέβαια, όποτε συνοδευόταν από τον υψηλόβαθμο υπάλληλό του. Την καλούσε πάντοτε στο τραπέζι του για να συζητήσουν περί ανέμων, υδάτων και ορισμένων στέρεων λεπτομερειών της προσωπικής τους ζωής. Της έλεγε πόσο μοιάζει στη μακαρίτισσα σύζυγό του, που προ εικοσιπενταετίας του άφησε χρόνους μαζί με δυσβάσταχτο κενό στην ψυχή. Της εκμυστηρευόταν παιδικές μνήμες από τη γενέτειρά του, τη Μαλακοπή της Καππαδοκίας, την οποία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει στα έξι του.

Ο πατέρας του καταγινόταν με το εμπόριο καπνών, βαμβακιού και σταφίδας. Εδρα του η Σμύρνη με παραρτήματα σε Αλεξάνδρεια και Μασσαλία. Φευγάτισε την οικογένειά του στην Αθήνα δυο μήνες πριν απ’ την αντεπίθεση του Κεμάλ. Διασώθηκε ευτυχώς μέρος της περιουσίας του και το 1928 άνοιξε εργοστάσιο επεξεργασίας βάμβακος. Ο Θεοφύλακτος αυγάτισε τις δουλειές του. Εκείνη γεννήθηκε στη Νίκαια τα πρώτα χρόνια μετά τον Εμφύλιο. Οι γονείς της, ωστόσο, ήρθαν στον Πειραιά ανταλλάξιμοι από την Αττάλεια της Παμφυλίας κι είχαν ρίζες στην Κασταμονή της Παφλαγονίας, τα Μουδανιά της Βιθυνίας, τη Μουταλάσκη της Καισάρειας και το Δορύλαιο της Φρυγίας, τουτέστιν το μοιραίο Εσκισεχίρ. Περιοχές που απέχουν εκατοντάδες χιλιόμετρα η μια απ’ την άλλη ήταν σαν να τις είχε ζήσει η Ελβίρα απ’ τις διηγήσεις του παππού και των γιαγιάδων της, που έμεναν πεισματικά κολλημένοι στις παλιές, χαμένες πατρίδες. (Συνεχίζεται)