Της Αλλοπάρ*

Κάθε πρωί, κυρίες και κύριοι, ακολουθώ το εξής -το ίδιο πάντα- πρόγραμμα: Ανταλλάσσω τα καθιερωμένα «γαλλικά» με τον Σνούπι, έναν πελώριο σκύλο που τον βγάζουν βόλτα γύρω στις 7, αποκρούω τις επιθέσεις του Ταρζάν, ο οποίος θέλει μόνο αυτός να βρίζει τον Σνούπι, κάνω καφέ και ανοίγω ραδιόφωνο, να μάθω τι γίνεται στον έξω (απ’ την αυλή μας) κόσμο. Και αρχίζουν τα βάσανα…

* Λίγο μετά τις 8, που λέτε, ο σταθμός που ακούω έχει το (καλό) συνήθειο να βγάζει στον αέρα κάποιες κυρίες, οι οποίες, ως συντονίστριες μιας εταιρείας ταξί, γνωρίζουν πώς πάει η κυκλοφορία στους δρόμους του Λεκανοπεδίου και, έτσι, πληροφορούν τους οδηγούς πώς να πάνε για να φτάσουν γρηγορότερα στον προορισμό τους και ποιους δρόμους να αποφεύγουν. Εως εδώ καλά.

Το πρόβλημά μου αρχίζει όταν οι κυρίες αυτές, που τόσο μας βοηθάνε, αναφέρονται στις λεωφόρους: «Η λεωφόρο Αμαλίας», «η λεωφόρο Αλεξάνδρας», «η λεωφόρο Κατεχάκη», «η λεωφόρο Κηφισού». Και δεν είναι μόνον αυτά. Είναι και «Αττική Οδό», η «άνοδο της Κηφισίας», η «κάθοδο της Μεσογείων» και άλλα τέτοια, που, όπως καταλαβαίνετε, μου σπάνε τα νεύρα και μου χαλάνε τη μέρα.

Και αναρωτιέμαι, η σκύλα: Είναι τόοοσο δύσκολο -ή είναι κακό;- να πει κάποιος απ’ τον σταθμό στις εξυπηρετικές αυτές κυρίες ότι, στα ελληνικά, δεν υπάρχει «η λεωφόρο» αλλά η λεωφόροΣ; Είναι ντροπή, άραγε, να τους πει ότι δεν υπάρχει «η άνοδο» και «η κάθοδο» αλλά η άνοδοΣ και η κάθοδοΣ; Είναι αγένεια να τις πληροφορήσουν ότι είναι η Αττική ΟδόΣ και όχι «η Αττική Οδό»; Στο κάτω κάτω, ας τους ζητήσουν, με πολλή ευγένεια, να ξεχάσουν το «λεωφόρο» και να λένε μόνο «η Κατεχάκη», «η Αλεξάνδρας», «η Αμαλίας».

Εκνευρισμένη, λοιπόν, αλλάζω σταθμό και πιάνω μια αθλητική εκπομπή, όπου δύο καλοί αθλητικοί συντάκτες σχολιάζουν τη νίκη της Εθνικής μας επί της αντίστοιχης της Ουγγαρίας. Και κάποια στιγμή λέει ο ένας: «Η πιο μεγάλη ήττα που έχει… πάθει η Φινλανδία…». Και τρελαίνομαι. Διότι, ως γνωστόν, η ήττα δεν είναι ασθένεια, όπως π.χ. η γρίπη και η ιλαρά, για να την πάθει κανείς. Την ήττα τη «γνωρίζεις», την «υφίστασαι», ναι, αλλά δεν την παθαίνεις ποτέ! Τουλάχιστον στα ελληνικά που ξέρω…

Γυρίζω το κουμπί και πιάνω… Τράγκα! Και φεύγω άρον άρον, διότι αυτό το πράγμα δεν το ανέχονται τ’ αυτιά μου ούτε με σφαίρες! Εκατό φορές «άνοδο», «λεωφόρο» και «παθαίνω ήττα» παρά ο Τράγκας…

* Η Αλλοπάρ μου, που τόσο προσπαθεί να μάθει τη γλώσσα μας για να τη μιλάει χωρίς λάθη, δεν αντιλαμβάνεται ότι, αιώνες τώρα, όλες οι γλώσσες αλλάζουν εξαιτίας των λαθών αυτών που τις μιλάνε. Ευτυχώς, δεν θα ζει όταν όλοι θα λένε «η λεωφόρο», «της λεωφόρο», «τη λεωφόρο». Οταν δηλαδή, η γλώσσα μας θα έχει… πάθει μεγάλη ήττα…