Πουγιόλ: «Παίζω, αλλά δεν μπορείς να με δεις»

Oύτε αυτοεπιβεβαίωση, αλλά ούτε αίσθηση, πολύ περισσότερο, πως μπορούν να τα καταφέρνουν και χωρίς τον Λιονέλ Μέσι. Ακόμη κι αν, έστω περιστασιακά, ισχύει, δεν διανοούνται ούτε καν να το σκεφτούν, αισθανόμενοι πως έτσι προσβάλλουν τον σύγχρονο Μεσσία της δικής τους Μπάρτσα. Πάντως, ήδη έχουν βρει τον… αντικαταστάτη του Αργεντινού.

Ονομάζεται Λαουτάρο, μετείχε στο παιχνίδι με τη Ρεάλ και θα παίζει, μελλοντικά, τον δικό του, σημαντικό ρόλο.

«Ποιος είναι ο Λαουτάρο» αναρωτηθήκατε; Μα, ο νεογέννητος γιος του Λουίς Σουάρες, ο μεγάλος πρωταγωνιστής της συντριβής (5-1), σ’ εκείνον αφιέρωσε τα δύο δικά του γκολ που πλήγωσαν τη «βασίλισσα».

Οσα μόλις διαβάσατε μοιάζουν αλλά δεν είναι υποτίμηση της εμφατικής νίκης. Η επικοινωνία της «Εφ.Συν», αρχικά το ίδιο βράδυ, σταδιακά τις επόμενες μέρες, με την πρωτεύουσα της Καταλονίας μάς έδωσε την αίσθηση μιας μεγάλης παρέας που γιορτάζει, αστειεύεται και ενίοτε σαρκάζει τη μεγάλη αντίπαλο, αλλά με εμπνευσμένο και όχι προκλητικό τρόπο: «Η Μπάρτσα, πριν και μετά από ομάδα, είναι οικογένεια. Αυτή είναι για μας η Μπάρτσα. Εχει ανωτερότητα που πηγάζει από την ιστορία της. Ναι, η Ρεάλ ήταν, είναι και θα είναι η μεγάλη αντίπαλος, αλλά δεν της κάνουμε τη χάρη να ξεπερνάμε τα όρια και να εκφραζόμαστε γι’ αυτήν με μικροπρέπεια όταν τη νικάμε με τέτοιο σκορ, που είναι συντριβή. Η Μπάρτσα είναι συνώνυμη της περηφάνιας για την Καταλονία και αυτή η ίδια αίσθηση οφείλει να υπαγορεύει τις αντιδράσεις μας».

Μόλις διαβάσατε τα λόγια του 68χρονου Αρτούρο Σορία, συνταξιούχου Καταλανού δάσκαλου. Μας τον υπέδειξαν από τον κεντρικό φορέα των οργανωμένων οπαδών ως έναν από εκείνους που κατέχει, άρτια, το ψυχογράφημα της αγαπημένης ομάδας των Καταλανών και, όπως διαβάσατε, αυτό περίτρανα αποδείχθηκε.

Ανεξίτηλο αποτύπωμα

Μας διέφυγε και δεν τον ρωτήσαμε αν γνωρίζεται προσωπικά με τον Κάρλες Πουγιόλ. Υποθέτουμε πως ίσως. Αυτό που ενίσχυσε αυτήν την εντύπωση είναι η, έστω και λακωνική, αντίδραση του 40χρονου πλέον, μέχρι πρόσφατα βασικού συντελεστή για εξίσου μεγάλες στιγμές των «μπλαουγκράνα».

Ο Κάρλες Πουγιόλ είναι από τους παίκτες που έχουν αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στο «Καμπ Νο» («Και όχι “Νουέβο Κάμπο”, οι Καταλανοί, στη γλώσσα μας, το λέμε “Καμπ Νο”» ακούσαμε για πολλοστή φορά).

Ο Πουγιόλ, λοιπόν, ήταν παρών στην εξέδρα για το 177ο «κλάσικο» της ιστορίας και στις δύο έδρες (72 νίκες η Ρεάλ, 71 η Μπαρτσελόνα, 34 οι ισοπαλίες).

Kαι πώς, αλήθεια, θα μπορούσε να απουσιάζει; Καταλανός, γεννημένος το 1978 στην Λα Πόμπλα ντε Σεγούρ, κεντρικός αμυντικός και αρχηγός της για πολλά χρόνια, είπε «Adeu» στην ενεργό δράση το 2014, αλλά «πώς αλήθεια μπορεί, εύκολα, να συμβιβαστεί με την απουσία του από αυτό το ντέρμπι παίκτης που το είχε ισχυρό βίωμα όπως εσύ;», ήταν η ερώτηση που του έκανε η «Εφ.Συν».

Ευχαρίστησε και δεν δυσκολεύτηκε να απαντήσει: «Λογικό είναι να απορείτε, είναι εμπειρία και όχι απλό παιχνίδι αυτό απέναντι στη Ρεάλ. Είμαι γεμάτος χαρά για το 5-1, άλλη μια επιβεβαίωση των δυνατοτήτων της Μπάρτσα. “Ισχυρό βίωμα”, καλά το είπατε, αυτό το παιχνίδι. Ισως συμβιβάστηκα με την απουσία του από τη ζωή μου επειδή έχω παίξει σε αναρίθμητα ντέρμπι με τη Ρεάλ. Και τώρα θα σας πω όλη την αλήθεια. Παίζω ακόμη απέναντι στη Ρεάλ. Αλλά δεν… μπορείτε να με δείτε όσοι δεν είστε Καταλανοί» αυτοσαρκάστηκε!

Αρμονικά σε χαρές και λύπες

Είχαν… μουσική τα λόγια που μας χάρισαν οι Καταλανοί και ερχόταν από τους επτά ουρανούς όπου τους εκσφενδόνισε η ταπείνωση της Ρεάλ. Οταν είχα βρεθεί στη Βαρκελώνη, είχα ακούσει μεσήλικα οπαδό της να μου λέει πως «το πνεύμα της Μπάρτσα, αυτό που βαπτίζει κάθε παίκτη της, είναι όμοιο με τον Σαρντάνα, τον καταλανικό χορό του Αυγούστου».

Εννοούσε πως, όπως και στον Σαρντάνα, όταν οι χορευτές ενώνουν τα υψωμένα χέρια τους και κινούνται κυκλικά, μ’ έναν καθοδηγητή της κίνησης στο κέντρο του ίδιου κύκλου, το ίδιο αρμονικά συνυπάρχουν «σε χαρές και λύπες» οι παίκτες της δικής τους Μπάρτσα.

Πόσο μάλλον στο τελευταίο 5-1. Ηταν η τρίτη μεγαλύτερη, εντός έδρας, νίκη απέναντι στη Ρεάλ. Οι άλλες δύο –με το ίδιο αποτέλεσμα (5-0)– ήταν το 1994 με προπονητή τον Γιόχαν Κρόιφ και το 2010 με τον Πεπ Γουαρδιόλα στο πηδάλιο.