Η αδυναμία της Εθνικής πείραξε και πόνεσε περισσότερο από την ήττα…

«Προπονητές που μπορούν να σχεδιάσουν ένα παιχνίδι στον πίνακα υπάρχουν με το κιλό. Αυτοί που νικούν μπαίνουν μες στην ψυχή του παίκτη και τον ξεσηκώνουν» (Vince Lombardi)

Εθνικά (ποδοσφαιρικά) μπερδέματα, που ζητούν άμεσα «καλά ξεμπερδέματα» έχουν προκύψει για την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της χώρας μας με βάση τα πεπραγμένα της στο νεότευκτο UEFA Nations League. Πορεία καταστροφική δεν τη λες ακριβώς, γιατί θα μπορούσε να υποβιβαστεί κιόλας… Μέτρια είναι σίγουρα και κοντεύει να γίνει και άκρως αποτυχημένη (απομένει για κάτι τέτοιο μονάχα η μαθηματική επικύρωση…). Υλικό καλό πιστεύουν οι περισσότεροι πως έχει, γιατί έχουν στο μυαλό τους τις θετικές παραστάσεις που έχουν δώσει oι συγκεκριμένοι παίκτες στο πρόσφατο παρελθόν (είτε σε συλλόγους, είτε στην Εθνική). Δυνατότητες υπάρχουν, αλλά δεν τις έδειξε. Η πορεία στο παρθενικό UEFA Nations League δεν είναι πορεία ελπίδας και προοπτικής, αλλά προβληματισμού, εσωστρέφειας και πιθανών αλλαγών προσώπων. Η Lady Hope περίμενε πως τα πράγματα θα εξελίσσονταν κάπως διαφορετικά, αλλά έπεσε έξω…

Αρκετοί θα ποντάρουν στην εικόνα της ομάδας για να κάνουν πολεμική στην ΕΠΟ, γιατί για αυτούς αυτό είναι το κυρίαρχο ζητούμενο. Το ζήτημα, όμως, είναι η ίδια η Εθνική ως εκπρόσωπος του ποδοσφαίρου μας. Από τη στιγμή που ξεκίνησε η διοργάνωση κανένας δεν είδε μία ελκυστική Εθνική. Ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα (γιατί έχουν έρθει και δύο νίκες) έβλεπαν όλοι μία ομάδα που δεν έπειθε. Πλαδαρή στην πλειοψηφία των αγωνιστικών λεπτών, δίχως νεύρο, έδινε πολλά δικαιώματα στους αντιπάλους. Περιμένεις σε τέτοιες περιπτώσεις την «αποκατάσταση της τάξης». Όμως στο πέρασμα του χρόνου υποψιάζεσαι πως έχεις στο μυαλό σου κάτι διαφορετικό από αυτά που συμβαίνουν μέσα στα γήπεδα, στην ίδια την πραγματικότητα. Kαι όταν βρεθεί απέναντί σου μία ομάδα που κάνει καλά τα περισσότερα από τα βασικά του αθλήματος θα σε νικήσει, ειδικά όταν εσύ κάνεις μέτρια τα πάντα… Η Φινλανδία έδωσε ένα δυνατό μάθημα, γιατί δεν άφησε περιθώρια στη θολότητα…

Ο διεθνής Φινλανδός και γνώριμός μας από το πέρασμά του από τον Παναθηναϊκό Ρόμπιν Λουντ σε δηλώσεις του μετά το 2-0 στο Τάμπερε είπε πως η Ελλάδα έχει πάρα πολλές δυνατότητες, αλλά στο συγκεκριμένο αγώνα εμφανίστηκε προβλέψιμη. Γιατί, άραγε, ήταν προβλέψιμοι οι παίκτες του Μίκαελ Σκίμπε; Γιατί δεν μπόρεσαν σε καμία περίπτωση το βασικό πλάνο, όποιο ήταν αυτό, να το εξυπηρετήσουν με ταχύτητα και πυγμή. Γιατί δεν υπήρξε επί της ουσίας καμία εναλλακτική λύση, όταν διαφάνηκε πως δεν θα έβγαιναν τα πρωταρχικά σχέδια. Γιατί οι (δικές σου) ατομικές αρετές αλλάζουν τους όρους μονάχα όταν έχεις απέναντί σου φοβισμένους αντιπάλους.  Όταν, όμως, ο αντίπαλος «σε έχει φάει», κάνει το παιχνίδι του με διαφορετική ψυχολογία, και στο τέλος -αργά ή γρήγορα- θα δικαιωθεί. Εις βάρος σου. Η αδυναμία της Εθνικής πείραξε και πόνεσε περισσότερο από την ίδια την ήττα…

Και όσον αφορά στο μέλλον; Κομβικό, κρίσιμο, καθοριστικό, το επόμενο διάστημα. Ή αλλάζει κάτι ριζικά ή αφήνουμε τις προσδοκίες για κάτι καλό στο άμεσο μέλλον «ξανά στο ράφι». Επειδή είμαστε τόσο εγωιστές που δεν πρόκειται να κάνουμε το δεύτερο, ευτυχώς δηλαδή…, ας ελπίσουμε πως οι όποιες επιλογές θα αποδειχτούν σοφές και αποτελεσματικές. Ο Μίκαελ Σκίμπε στην προηγούμενη προκριματική φάση έβαλε μία τάξη, έδωσε πνοή και ταυτότητα, πήρε αποτελέσματα, χάρισε χαμόγελα, επανέφερε το ενδιαφέρον και προκάλεσε αισιοδοξία. Μπορεί στο σήμερα κάποιος να ισχυριστεί πως ισχύουν τα ίδια; Επ΄ουδενί. H Lady Hope θεωρεί πως είναι κρίμα να χαραμιστεί μία ταλαντούχα γενιά, αλλά από την άλλη ξέρει πως χρειάζονται και κάποια πράγματα που σήμερα φαίνεται πως δεν υπάρχουν…