Εχει, αλήθεια, νόημα να απαντάει κανείς στον κ. Αδωνι Γεωργιάδη που με προχθεσινό κείμενό του στην «Εφ.Συν.» μάς πληροφορεί πως «η μεγαλύτερη πολιτική μου μάχη είναι η συντριβή της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς»; Η «απάντηση» που επιχειρώ δεν είναι για να αλλάξει γνώμη ο κ. Γεωργιάδης. Εχει, όμως, σημασία να γίνει σαφές στον κ. Γεωργιάδη, και σε άλλους που σιωπηλά συμφωνούν μαζί του, πως οι προκλητικές δηλώσεις του(ς) δεν συνιστούν διάλογο αλλά ακατάσχετες μπουρδολογίες.
Ο κ. Γεωργιάδης -όπως και άλλοι συνάδελφοί του που τους συνδέουν αλυσίδες αδελφοσύνης και ιδεολογικής ταύτισης- λέει δημόσια όσα πολλοί από την κυβέρνηση σκέφτονται αλλά δεν θέλουν να εκφράσουν. Ενα από αυτά είναι να εξαφανίσουν την Αριστερά μια για πάντα, «υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη», όπως γράφει.
Απορεί, ωστόσο, κανείς πώς ο λόγος κάποιου που φέρεται ως ο βαθύς γνώστης της αρχαίας και, ενίοτε, της βυζαντινής γραμματείας, δεν βρήκε ένα μέτρο -κι ας μην είναι το χρυσό- για τις εκφράσεις του. Πώς δεν μπόρεσε να διδαχτεί από την ταπεινότητα των «μεγάλων ανδρών», τα κείμενα των οποίων επικαλείται, όταν απευθύνεται σε ένα ακροατήριο ξεθεωμένο από τα δύσκολα και τα πρακτικά της ζωής; Πού είναι ο ειρμός, ο κριτικός αναστοχασμός, η στοιχειώδης ενσυναίσθηση;
Βέβαια, ο κ. Γεωργιάδης μπορεί να αντλεί τη σοφία του από άλλα κείμενα, απόκρυφα και με σοφές παραινέσεις, τα οποία εμείς οι αδαείς δεν τα γνωρίζουμε και, ενδεχομένως, να του τα παρέχει ο έτερος έμπορος επιστολών και κεραλοιφών. Είναι, βλέπετε, μυστήριες οι διαδρομές της «πραγματικής» γνώσης.
Για τον κ. Γεωργιάδη, ο αποκλειστικός και απολύτως επιτυχημένος τρόπος να ηττηθεί η ηγεμονία της Αριστεράς, είναι ο νεοφιλελευθερισμός. Οσο πιο ακραίος και άγριος, τόσο πιο αποτελεσματικός. Αυτό το «τίποτα» ως επιχείρημα. Ενα «τίποτα» που γίνεται ακόμη πιο τίποτα, αφού δεν έχει καν το θάρρος να αναφέρει έστω μία φορά τη λέξη «φτώχεια».
Γιατί πολύ απλά όλοι οι θεσμοί που καμαρώνει ο κ. Γεωργιάδης, τα προπύργια του νεοφιλελευθερισμού όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Διεθνής Τράπεζα, η Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κτλ., κτλ., με έρευνές τους καταλήγoυν σε ένα κοινό, αναπότρεπτο συμπέρασμα: τις τελευταίες δεκαετίες, ενώ αυξάνεται ο παραγόμενος πλούτος, ταυτόχρονα αυξάνονται και οι φτωχοί. Και αν μελετήσει -προσεκτικά, όμως!- ο κ. Γεωργιάδης τις χώρες που επαίρεται ότι τα πάνε τόσο καλά μετά την πτώση του παλαιού καθεστώτος, θα δει πόσο αυξάνεται και εκεί η φτώχεια.
Βέβαια, για να μην τον αδικώ, υπονοεί ότι και για τους φτωχούς η Αριστερά ευθύνεται. Ευτυχώς όχι για τους φτωχούς τω πνεύματι. Για τους άλλους φτωχούς. Εκείνους που, ως θύματα της εμμονικής και ιδεοληπτικής Αριστεράς, έχουν την αυταπάτη πως η αμοιβή από την εργασία τους θα έπρεπε να τους φτάνει μέχρι το τέλος του μήνα, ενώ επιμένουν να απαιτούν μια αξιοπρεπή καθημερινότητα.
Κάθε Κυριακή, ο πρωθυπουργός με τις αναρτήσεις του πασχίζει να μας πείσει ότι οι πολίτες ευημερούν επειδή κερδίζουν πολλά οι τράπεζες, επειδή αυξάνονται οι επενδύσεις και αυξάνεται το ΑΕΠ. Προσπαθεί να μας πείσει ότι είμαστε όντως μια χαρά, και ας νομίζουμε εμείς πως δεν είμαστε. Και κάπως έτσι τρελαίνονται οι άνθρωποι, αφού θέλουν να τους πείσουν ότι αυτό που ζουν, είναι αυτό που τους λένε ότι ζουν.
Διαφορετική, όμως, είναι η αποστολή του πρωθυπουργού που θέλει να μας τρελάνει, και διαφορετική του κ. Γεωργιάδη που θέλει να μας εξαφανίσει. Μια νεοφιλελεύθερη κατανομή αρμοδιοτήτων. Για μια πιο αποτελεσματική διακυβέρνηση.
ΥΓ.: Το 2018 ως κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχαμε νομοθετήσει να διδάσκεται στη Γ’ Λυκείου υποχρεωτικά το μάθημα της Κοινωνιολογίας, αντί των Λατινικών. Ο κ. Γεωργιάδης τότε εξανέστη δηλώνοντας ότι «είναι ένα μάθημα για να γίνουν τα παιδιά αριστερά». Η Κοινωνιολογία διδάχτηκε για έναν χρόνο και μετά καταργήθηκε από τη Ν.Δ. Οκτώ χρόνια αργότερα, διαπιστώνω πως τον κ. Γεωργιάδη συνεχίζει να στοιχειώνει η ηγεμονία της Αριστεράς. Φανταστείτε, δεν κατάφερε να χαλιναγωγήσει την Αριστερά ούτε με την επανεμφάνιση των Λατινικών. Σκεφτείτε πόσο πιο χάλια θα ήταν η κατάσταση αν είχε συνεχιστεί η διδασκαλία της Κοινωνιολογίας!
*Μέλος της ΕΛΑΣ και πρώην υπουργός Παιδείας
