Τέλειωσαν τα μνημόνια. Τα σκίσαμε σας λέω!
Αυτό κι αν είναι φοβερό κι ελπιδοφόρο νέο!
Αλλος αήρ τη χώρα μας από προχθές δροσίζει
τι κι αν πολλοί καμένη γη τον νιώθουν να μυρίζει…
Διάγγελμα ο πρωθυπουργός έβγαλε στην Ιθάκη
μπρος από ένα πράσινο κι ωραίο λιμανάκι
(το Κόκκινο ξεχάστε το, δεν ταίριαζε στη μέρα
τόσοι οι νεκροί που τι να πεις για ελπίδα εκεί πέρα;)
Ο χώρος είν’ συμβολικός: σκέψου τον Οδυσσέα
που έφτασε κι αυτός εκεί μα, φευ, χωρίς παρέα…
Στη νήσο σαν κατάφερε, τω όντι, να γυρίσει
οι σύντροφοί του τα ‘χανε όλοι στον δρόμο φτύσει!
Αυτή τη λεπτομέρεια την ξέχασαν αλήθεια
όσοι το μέρος διάλεξαν για να ‘πουν παραμύθια
Πάντως, όπως κι αν σκέφτηκαν, ψύλλους στ’ αυτιά μας βάζουν
γι’ αυτό το μέλλον το λαμπρό που, φευ, μας ετοιμάζουν…
Σ’ εξίσου δε ολισθηρά κινήθηκαν εδάφη
αν και την άλλη θυμηθώ Ιθάκη του Καβάφη
Ξανάπιασε ο πρωθυπουργός το ίδιο το τροπάρι
και διά μιας ξεχώρισε την ήρα απ’ το στάρι
κι αντί να πει για ενότητα και για ομοψυχία
ξανά μανά μας σέρβιρε την ίδια ιστορία:
από τη μια η Αριστερά που έσωσε τη χώρα
και το κατεστημένο μας εσάρωσε με φόρα
τα ‘βαλε με τους δανειστές και σήκωσε κεφάλι
και Λαιστρυγόνες, Κύκλωπες και Σία απ’ την άλλη
Μ’ αυτούς, μας λέει ο ποιητής, δεν θα τους βρεις μπροστά σου
αν εσύ δεν τους κουβαλάς ο ίδιος στην καρδιά σου
Ανάγκη, φαίνεται, έχουμε ετούτου ‘δω του βάρους
όπως στη Ρώμη χρειάζονταν, οι έρμοι, τους βαρβάρους…
Ποιος τάχα του διαγγέλματος εδιάλεξε τον τόπο;
Καλύτερα ας μην έμπαινε, ειλικρινά, στον κόπο…
Δέκα χρόνια τα φτύσαμε, μας βγήκε η Παναγία
για Ιθάκες τώρα να μας λεν θυμίζει κοροϊδία
Σ’ άλλους τ’ ωραίο έδωσε η Ιθάκη το ταξίδι
μα εμάς μονάχα με χολή μας πότισε και ξίδι…
