Της Αλλοπάρ*

Πριν από μερικά χρόνια, τρία-τέσσερα περίπου, βρέθηκα στο πανέμορφο Κιάτο, ένα απ’ τα στολίδια του Κορινθιακού Κόλπου, όπου στην αρχαιότητα έλαμπε η πόλη-κράτος της Σικυώνας. Αφορμή ήταν η βράβευση από τον δήμο των εθελοντών που στελέχωναν τις διάφορες ομάδες πολιτικής οργάνωσης και προστασίας.

Θυμάμαι μερικές: ομάδα πυροπροστασίας, ομάδα βοήθειας ναυτικών ατυχημάτων, ομάδα αιμοδοσίας, ομάδα αντισεισμικής προστασίας, ομάδα ιατρικής βοήθειας σε περιπτώσεις καταστροφών, ομάδα προστασίας ζώων κ.λπ.

Για μένα, κυρίες και κύριοι, αυτό ήταν μια μεγάλη είδηση: Ενας δήμος μιας επαρχιακής κωμόπολης, μεγέθους περίπου Ραφήνας ή Μαραθώνα, είχε σχηματίσει μια ντουζίνα ομάδες κοινής ωφέλειας και δράσης, στελεχωμένες από πολίτες-εθελοντές, που ο καθένας τους, με υπευθυνότητα, εγρήγορση και γνώση, ήταν έτοιμος να αντιμετωπίσει κάθε έκτακτη κατάσταση που θα απειλούσε την πόλη του!

Και καλά η εγρήγορση και η υπευθυνότητα. Αλλά η γνώση; Πώς ήξεραν τι θα ‘πρεπε να κάνουν τόσοι άνθρωποι σε κάθε δύσκολη στιγμή; Είναι απλό: Η κάθε ομάδα καλούσε, σε τακτικά σεμινάρια, τους ειδικούς για κάθε περίπτωση.

Αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ., της Πυροσβεστικής, του Λιμενικού, ειδικοί επιστήμονες της Πολιτικής Προστασίας, του υπουργείου Υγείας κ.λπ. τους κατατόπιζαν λεπτομερώς, ώστε να γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν, με ψυχραιμία και σοβαρότητα, για να βοηθήσουν την πόλη και τους συμπολίτες τους σε μια κρίσιμη κατάσταση.

Και πάμε τώρα στο Μάτι, τη μικρή αυτή «λουτρόπολη», που δυστυχώς πλήρωσε πολύ ακριβά την ανοργανωσιά, την αυθαιρεσία, αλλά, κυρίως, την έλλειψη πληροφόρησης. Μια «πόλη» που δεν ήταν πόλη, αλλά μια περιοχή χωρίς σχέδιο, χωρίς δρόμους, χωρίς πλατείες, χωρίς διεξόδους στη θάλασσα, χωρίς επίγνωση του κινδύνου που διέτρεχε από πιθανή φυσική καταστροφή.

Κυρίως, όμως, μια «πόλη» της οποίας οι κάτοικοι και οι επισκέπτες ήταν βέβαιοι ότι «το Μάτι δεν κινδυνεύει από πυρκαγιά»! Κανείς ποτέ δεν είχε ενημερώσει κανέναν ότι ένα σπίτι μέσα σε πευκοδάσος είναι πολύ πιθανό -αν όχι σίγουρο- ότι κάποια στιγμή θα καεί. Κανείς δεν τους είχε πει ότι αν φυσήξει ο «άνεμος του διαβόλου» (όπως αποκαλούνται οι πολύ ισχυροί καταβατικοί άνεμοι 100 χλμ. την ώρα) η φωτιά, που τόσες φορές σταμάτησε στον Βουτζά και δεν πέρασε τη λεωφόρο Μαραθώνα, θα μπορούσε να επεκταθεί στο Μάτι. Και να το κάψει.

Ετσι, ανοργάνωτοι, απληροφόρητοι, αδαείς, όταν ο κίνδυνος πλησίασε, άρχισαν να τρέχουν αλαφιασμένοι, πανικοβλημένοι, μην ξέροντας τι θα ‘πρεπε να κάνουν για να σωθούν. Και 99 απ’ αυτούς δεν τα κατάφεραν.

*Θυμάμαι πως, όταν γύρισε απ’ το Κιάτο, τότε, η Αλλοπάρ ήταν ενθουσιασμένη απ’ την οργάνωση των πολιτών με τη βοήθεια του δήμου. Συγκρίνοντας το Κιάτο με τη Ραφήνα και τον Μαραθώνα, μελαγχόλησα. Ας ελπίσουμε ότι αυτή η τραγωδία στο Μάτι θα γίνει μάθημα στους δήμους. Η οργάνωση και η ενημέρωση των πολιτών είναι η καλύτερη «πολιτική προστασία».