Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη ο Θεοφύλακτος, η αλήθεια. Το μεσημέρι, στο τηλέφωνο, έπειτα από σύντομο ξερόβηχα, οριστικοποίησε το «ναι». Οι δικηγόροι του εξέδωσαν το διαζύγιό της σε σκάρτη βδομάδα και, δυο Κυριακές αργότερα, σεμνή τελετή έλαβε χώρα στο δημαρχείο Φυλής – Χασιά για τους λάτρεις του χοντρού κρέατος. Σε στενό κύκλο. Το ’πε και το ’κανε η Ελβίρα· τον Ησαΐα δεν τον ξαναχόρεψε. Μάρτυρες η Φλώρα και ο γυαλάκιας λογιστής. Συγκινημένος ο γαμπρός, ράντιζε πού και πού με δάκρυα χαράς το ανοιχτόχρωμο κοστούμι του, ενώ η νύφη έλαμπε σε λιτό κρεμ φουστάνι, κεκοσμημένο με δαντέλα, απ’ το μπαούλο της γιαγιάς, στον λαιμό, τα μανίκια και το τελείωμα.
Ανάμεσα στους δέκα, όλους κι όλους, προσκεκλημένους ξεχώριζε η μπρουτάλ κορμοστασιά του Φίλιππα. Δίπλα του διέκρινες ίσα ίσα την Αντιγόνη Καραμπίνη, με θλιμμένη έκφραση στις άκρες των ματιών. Προτιμούσε στη θέση του άλλου να στέκει ο αδελφός της, αλλά καλά να πάθει ο ανεκδιήγητος Καζανόβας. Τρομάρα του. Ο δήμαρχος, παλιός φίλος του Μπιρσίμογλου, όστις τσοντάριζε κατιτίς στις προεκλογικές του εκστρατείες, εκφώνησε συμπαθητικό, τυποποιημένο λογύδριο, τους ονόμασε συζύγους και με τις ευχές του κατευθύνθηκαν όλοι για τη γαμήλια δεξίωση σε παρακείμενη χασαποταβέρνα, από την οποία αποχώρησαν τις μικρές ώρες, με τη χοληστερίνη τους να κυμαίνεται περί το πεντακόσια.
Οι τυχεροί συνδαιτυμόνες απόλαυσαν την Ελβίρα να τραγουδάει δημοσίως για τελευταία φορά και, μάλιστα, α καπέλα. Εκανε το βαρύ πεπόνι στην αρχή. Ανυπόμονοι οι καλεσμένοι έφτασαν στο σημείο να χτυπούν τα πιρούνια στα πιάτα, απαιτώντας ρυθμικά: «Τραγούδι, τραγούδι». Κάμφθηκαν οι αντιστάσεις της, όταν της το ζήτησε τρυφερά ο Φιλ. Ερμήνευσε απαράμιλλα τα δυνατά της σουξέ, με την κουμπάρα να σιγοντάρει διακριτικά. Υστερα, έπιασε Σπανό, Γλέζο, Λοΐζο, Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Σαββόπουλο, Ασιμο και, ως κύκνειο άσμα, το «Είναι αργά, πολύ αργά» και την «Παράξενη κοπέλα» του Χιώτη. Περασμένες τέσσερις, το ζεύγος αναχώρησε για τον νυμφώνα στη Φιλοθέη. Δεν έκαναν έρωτα την πρώτη τους βραδιά· λευκή νύχτα, αλλά στα πούπουλα.
Προγαμιαίες σχέσεις δεν έπαιζαν στην περίπτωσή τους. Δεν επέτρεψε και το άγχος των προετοιμασιών, έτσι γρήγορα που έγιναν όλα. Κοιμήθηκαν, πάντως, αγκαλιασμένοι. Η Ελπινίκη περιφρόνησε το πανάκριβο μαξιλάρι από κοκοφοίνικα κι έγειρε το κεφάλι της στο παλλόμενο στέρνο του άντρα της. Η μυρωδιά του, κάτι μεταξύ αφόρετου ρούχου κι αδιάβαστου βιβλίου με εσάνς δεντρολίβανου, τη συνεπήρε. Ταίριαξαν και τα χνώτα τους. Την επαύριο γνώρισε το υπηρετικό προσωπικού του σπιτιού. Η οικονόμος, οι σοφέρ, ο κηπουρός κι οι καμαριέρες υποδέχτηκαν τη νέα τους κυρία με βαθιά υπόκλιση. Μπρος στ’ αναμμένο τζάκι πήραν χορταστικό πρωινό, αποτελούμενο από άφθονα και αφροδισιακά εδέσματα: μέλι, μύγδαλα, μπανάνες, αβοκάντο, σοκολάτα και τα συναφή. Φόρεσε, αφού απόφαγαν, την πιο πρόστυχη προσωπίδα της και τον παρέσυρε στην κρεβατοκάμαρα. (Συνεχίζεται)
