ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Θεόδωρος Ανδρεάδης - Συγγελλάκης
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Ερημη πόλη η Ρώμη τον Δεκαπενταύγουστο. Λίγα αυτοκίνητα, λίγοι και οι πεζοί, σε ρυθμό μιας ατέλειωτης Κυριακής.

Αλλιώς για όποιον, σαν κι εμένα, πέρασε στην Αιώνια Πόλη τουλάχιστον τους σαράντα Αυγούστους από τους σαράντα πέντε της ζωής του, η περίοδος αυτή προσφέρεται για κάποιες «εκδρομές της μνήμης», που μπορεί να έχουν, ίσως, και ένα κάποιο ενδιαφέρον.

Για όποιον ζει στη Ρώμη, τώρα όπως και στη δεκαετία του 1980, οι πιο εύκολες λύσεις είναι η λαϊκή παραλία της Οστια και η πιο «κυριλέ», του Φρετζένε, που ήταν, βέβαια, και το αγαπημένο θέρετρο του Φεντερίκο Φελίνι.

Εξαφανίστηκαν οι μικρές πανσιόν, όπως η Βίλα Στεφάνια, όπου παραθέριζα μικρός. Εξαφανίστηκαν οι νέοι και οι κοπέλες που έκαναν οτοστόπ στη βία Αουρέλια, που οδηγεί στη θάλασσα.

Πολλαπλασιάστηκαν, όμως, τα «απεριτίβι» στις οργανωμένες πλαζ: άσπρο κρασί, με κρουασάν, αραβικό κους κους, κρύα μακαρόνια με ψιλοκομμένη φρέσκια ντομάτα και ό,τι άλλο βάλει ο νους του μάγειρα.

Το μόνο κακό είναι ότι η συζήτηση των περισσότερων πελατών -συχνά- περιστρέφεται γύρω από τις τελευταίες μόδες, τα κινητά που μέσα σε τρεις μήνες έχουν ήδη παλιώσει, και τις αναφορές σε πραγματικές (ή και φανταστικές) διακοπές σε γνωστούς όσο και ακριβούς προορισμούς του εξωτερικού.

Ολα πιο γρήγορα και εδώ, όλα πιο απλά και αυτονόητα. Μοιάζει σχεδόν αδύνατο να ζήσαμε το καλοκαίρι του 1981, με το κομμάτι της Alice, Per Elisa, το οποίο τραγουδήθηκε αδιάκοπα τα επόμενα τουλάχιστον τρία χρόνια. Χωρίς το άγχος αυτό, για καθετί καινούργιο.

Ο Αύγουστος φέρνει μαζί του μια περίεργη νοσταλγία, διότι σε κάνει να νιώθεις ότι μπορείς να ταξιδέψεις, να πας πίσω στον χρόνο, χωρίς περιορισμούς.

Σε κάνει να διαπιστώνεις ότι είναι όλο και πιο δύσκολο να βρεις την απλή όσο και δροσιστική grattachecca, τον τριμμένο πάγο με σιρόπι φρούτων, που αγόραζαν ανέκαθεν οι Ρωμαίοι.

Και βλέπεις ότι κανείς, σχεδόν, δεν απλώνει τα πλυμένα ρούχα του στα παράθυρα του μπάνιου και της κουζίνας, όπως γινόταν μέχρι και την αρχή της δεκαετίας του 1980. Οταν το ίνδαλμα των Ιταλών δεν ήταν ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι και στόχος ο νεοπλουτισμός, αλλά ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ και οι αγώνες για την αξιοπρέπεια των εργατών.

Πέρασα σχεδόν όλα τα καλοκαίρια μου στη Ρώμη, όπου η μητέρα μου, Αθανασία Συγγελλάκη, για να με μεγαλώσει δούλευε (και) στην ελληνική εκπομπή της ραδιοφωνίας της Rai. Aνελλιπώς, όλο τον Αύγουστο.

Κι όμως, μια βόλτα στη διπλανή βίλα Μποργκέζε και ένα ιταλικό παγωτό χωνάκι ήταν αρκετά για να φτιάξει η διάθεση. Σήμερα, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά.

Αλλά ο Αύγουστος στην πόλη αυτή συνεχίζει να έχει τη δική του, ξεχωριστή μαγεία, που σε βοηθά κάποιες φορές να αντισταθείς και στο πέρασμα του χρόνου…