«Δεν τους εμπαίζω, δεν τους απαξιώνω»

Η Ειρήνη Λεβίδη απαντά στην επιστολή του σκηνοθέτη Γιάννη Μόσχου σχετικά με τη ματαίωση της παράστασης «Μαριονέτες» και την απόφαση συντελεστών και ηθοποιών να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη εκφράζοντας «βαθύτατη λύπη» για την επιστολή αυτή.

«Οι περισσότεροι, γνωστοί και αγαπητοί φίλοι, γνωρίζουν πολύ καλά ότι όχι απλώς δεν τους “εμπαίζω” και δεν τους “απαξιώνω”, αλλά τους εκτιμώ, τους θαυμάζω και τους αγαπώ, ότι διεκδικώ και διεκδίκησα πάντα γι’ αυτούς το καλύτερο, και η χαρά μου που θα τους είχαμε μαζί μας στη φετινή σεζόν ήταν μεγάλη».

Αναρωτιέται «πώς και από πού προκύπτει εμπαιγμός από τη στιγμή που πρόσφατα, δόθηκε εντολή προπώλησης στη viva και δημοσιεύτηκαν στη σελίδα του θεάτρου στο facebook φωτογραφίες των σκηνοθετών που θα συνεργάζονταν την περίοδο 2018-19 – μεταξύ των οποίων, φυσικά, και του Γ. Μόσχου;».

Το χρονικό της υπόθεσης, κατά την Ειρ. Λεβίδη, ξεκινάει από την απόφαση του ΥΠΠΟ για τη μη επιχορήγηση της παράστασης «Μαριονέτες» επειδή εκκρεμούσε κι εκκρεμεί καταγγελία του Περικλή Μουστάκη για το ποσό των 4.500 ευρώ που του χρωστούσε το θέατρο από τον Ιούνιο.

«Το ποσόν ρυθμίστηκε προφορικά σε δύο δόσεις, 3.000 ευρώ στο τέλος Ιουλίου -το οποίο δόθηκε στις 30/7- και έμεναν 1.500 ευρώ για τα οποία έχουμε εγγράφως δεσμευτεί να εξοφλήσουμε έως τις 15/9. Παρ’ όλα αυτά ο Π. Μουστάκης δεν δέχτηκε να αποσύρει την καταγγελία, ώστε να μπορέσει το ΥΠΠΟ να προχωρήσει στην εκταμίευση της επιχορήγησης. Αυτό για μας ήταν καταστροφικό. Με τον Π. Μουστάκη συνεργαστήκαμε στον “Φαέθωνα” (2015), τον εμπιστευτήκαμε για την παράστασή του “Οστέα ξηρά σφόδρα” (2016) και τέλος, του εμπιστευτήκαμε ένα μεγάλο στοίχημα για μας, το “Μετά την πρόβα” (2018). Η παράσταση δεν είχε την αναμενόμενη εισπρακτική επιτυχία, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ταμειακό έλλειμμα. Η επιχορήγηση και η καινούργια μας παραγωγή (“Μαριονέτες”) θα μας βοηθούσαν να σταθούμε μερικώς στα πόδια μας.

»Σοκαρισμένη από την τροπή που έπαιρνε το θέμα της επιχορήγησης τηλεφώνησα πράγματι στις 12/8 στον Γιάννη Μόσχο και του είπα ότι η παράσταση έπρεπε να ακυρωθεί, με τη σκέψη να μη χάσουν οι ηθοποιοί πιθανές, άλλες προτάσεις. Ηταν μια κίνηση πανικού, την οποία μέσα στις 10 νυχτερινές ώρες που μεσολάβησαν, ήμουν αποφασισμένη να αντιμετωπίσω, με σκοπό να βρίσκαμε κοινό τρόπο να λυθεί το πρόβλημα που προέκυψε. Την επομένη (13/8) το πρωί συντετριμμένη από τις εξελίξεις, έστειλα στον Γ.Μ. και τους συντελεστές της παράστασης το email που επισυνάπτεται, στην προσπάθειά μου, όπως είπα, να βρούμε από κοινού λύση και να κάνουμε την παράσταση. Ακολούθησαν μηνύματα στο κινητό και τηλεφωνήματα στα οποία δεν πήρα ποτέ καμία απάντηση. Ακόμα δεν καταλαβαίνω γιατί…

»Γιατί ο Γ.Μ. δεν αποδέχτηκε –και δεν απάντησε καν– την πολύ έγκαιρη πρότασή μου να δούμε ξανά και από κοινού το θέμα και να βρούμε μαζί λύση. Αντ’ αυτού, η απάντηση του Γ. Μόσχου είναι το δημοσίευμά σας της 17ης Αυγούστου».

«Το Θέατρο της Οδού Κυκλάδων δεν είναι επιχείρηση», τονίζει στην επιστολή της η Ειρήνη Λεβίδη. «Δεν είμαι επιχειρηματίας (μακάρι να ήμουνα), ούτε θεατρώνης. Ηταν και είναι ακλόνητη η πίστη ότι το θέατρο του Λευτέρη Βογιατζή έπρεπε να μείνει ανοιχτό, διακονώντας υψηλά κριτήρια ποιότητας. Με αυτά τα εφόδια, επί 4 συναπτά έτη, κίνησα γη και ουρανό για να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας κάθε φορά. Αλλοτε με επιτυχία, άλλοτε με λιγότερη. Ωστόσο αν και κάποιες φορές παρουσιάστηκαν καθυστερήσεις, δεν αφήσαμε ακάλυπτο ποτέ κανέναν. Τα έσοδα του θεάτρου είναι αποκλειστικά και μόνο τα εισιτήρια, η επιχορήγηση του ΥΠΠΟ (από πέρσι) και κατά καιρούς, η συνδρομή κοινωφελών ιδρυμάτων. Από την αρχή και με απόλυτη ειλικρίνεια, μιλώντας σε άξιους εργάτες του θεάτρου μας, εξήγησα την κατάσταση και ζήτησα τη συμπαράσταση και συμμετοχή τους στον δύσκολο αγώνα που είχαμε μπροστά μας: να κρατήσουμε ανοιχτό και να τιμήσουμε το θέατρο του Λευτέρη Βογιατζή. Είναι τουλάχιστον ειρωνικό να είναι το δικό μας θέατρο υπόλογο, για απαξίωση καλλιτεχνών, εμπαιγμό των συνεργατών του κ.ο.κ. Είναι τουλάχιστο ειρωνικό να στρέφονται εναντίον μας τα βέλη.

»Τιμώ τον Γιάννη Μόσχο, τον οποίο με χαρά κάλεσα να σκηνοθετήσει τις “Μαριονέτες”, ένα έργο που αγαπώ πάρα πολύ και τόλμησα να συμπεριλάβω στο ρεπερτόριο παρά το υψηλό κόστος της παραγωγής του. Οταν ο παραγωγός στον οποίο είχαμε αρχικά απευθυνθεί, αποσύρθηκε, ομολογουμένως ο Γιάννης Μόσχος μού είχε προτείνει να ματαιώσουμε την παράσταση. Εγώ επέμεινα να γίνει, παρά το σοβαρό ρίσκο, με δική μου ευθύνη και πρωτοβουλία. Το πάγωμα της επιχορήγησης του ΥΠΠΟ, σε συνδυασμό με το εισπρακτικό έλλειμμα της παράστασης του Π. Μουστάκη, καθιστούσε το όλο ζήτημα σχεδόν αδύνατο».

Και καταλήγει: «Απευθύνω για μία ακόμα φορά έκκληση προς τον Γιάννη Μόσχο και όλο τον θίασο» και παραμένει ανοιχτή «για οποιαδήποτε συζήτηση, που θα έβγαζε όλους από ένα άδικο αδιέξοδο

Ειρήνη Γαρμπή-Λεβίδη, πρόεδρος και διευθύνουσα σύμβουλος της “νέας ΣΚΗΝΗΣ”.

ΥΓ.: Τιμώντας το όνομα του θεάτρου, τον αγώνα τον δικό μου και των συνεργατών μου να διατηρήσουμε μια μικρή όαση στη ζούγκλα του σημερινού θεατρικού χώρου, δηλώνω ότι από εδώ και πέρα δεν θα μιλήσω άλλο, ούτε σε εφημερίδες, facebook κ.ο.κ.».

Διαβάστε εδώ ολόκληρη την επιστολή της Ειρήνης Λεβίδη στον Γιάννη Μόσχο