Εύκολο το λογοπαίγνιο του τίτλου, για την προχθεσινή επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Μάτι, 42 μέρες μετά τη φονική (98 οι έως τώρα νεκροί) πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου. Αλλά μακάρι η ευκολία να περιοριστεί στο λογοπαίγνιο και να μην εκταθεί σε εύκολες λύσεις, τα λεγόμενα μπαλώματα, σε μια υπόθεση σύνθετη, όπου όλο το ρούχο θέλει άλλαγμα, ακόμα και το πατρόν και ο ράφτης.
Το Μάτι είναι αντανάκλαση. Στη φονική πυρκαγιά του αντανακλάται η ραγδαία μεταπολεμική πληθυσμιακή συγκέντρωση στην Αττική και η οικιστική εξάπλωση, όπως και όπου λάχει, σε δάση και σε ρέματα. Οπως και η προπέρσινη, επίσης φονική πλημμύρα, στη Μάνδρα· αντανάκλαση και αυτή, άλλη φέτα από το ίδιο πεπόνι.
Πεντακόσια χιλιόμετρα μπαζωμένα ρέματα στην Αττική, μαζί και δύο ποτάμια, Ιλισός και Κηφισός, από τη «χρυσή» καραμανλική οκταετία, ’55-’63 και εντεύθεν και πληθυσμιακή έκρηξη στα Μεσόγεια (πάνω από 400%), από ’60-’70 και μετά, όλα χωρίς ελάχιστη επέμβαση στις υποδομές, με μόνο αξιόλογο έργο (αμφιλεγόμενο και αυτό, πλην της γρήγορης πρόσβασης) την Αττική Οδό, βγάζουν το Μάτι και τη Μάνδρα από την επικράτεια του τυχαίου και τα βάζουν στην παντοκρατορία του αναμενόμενου, που, κάποια στιγμή, υπό κατάλληλες συνθήκες, επέρχεται, αφαιρεί ζωές, καταστρέφει περιουσίες.
Ορθώς ο πρωθυπουργός επισκέφτηκε (δεύτερη φορά) την πληγείσα περιοχή, μίλησε με κατοίκους, ζήτησε τη γνώμη τους, ανανέωσε υποσχέσεις («τίποτα και κανείς δεν θα ξεχαστεί»), έδωσε καινούργιες («το Μάτι δεν πωλείται»), απευθυνόμενος, προφανώς, σε επίδοξους «μνηστήρες» ή ότι, χωρίς κάμερες, θα επισκέπτεται την περιοχή κάθε μήνα. Ομως, με όλο το θάρρος, έπρεπε να πάει στο Μάτι με τον φάκελο των πεπραγμένων στη Μάνδρα. ‘Η κάνω λάθος;
