Φτάνει το πλοίο στον Αθηνιό και αφού ξεπεράσεις το πρώτο αίσθημα δέους που σου προκαλεί το ηφαιστειογενές τοπίο της Σαντορίνης παθαίνεις ένα μικρό σοκ βλέποντας τον φιδογυριστό δρόμο που οδηγεί από το λιμάνι στα Φηρά.
Ενα μεγάλο κορδόνι αυτοκινήτων προχωρά (όταν προχωρά) με βηματισμό κάμπιας. Μια απόσταση έξι χιλιομέτρων την κάναμε σε μία ώρα. Φαντάζομαι ότι για τους ανθρώπους που έρχονται από την άλλη άκρη του κόσμου μία ώρα παραπάνω δεν σημαίνει τίποτα. Αν και ένας Κινέζος στην μπροστινή θέση του λεωφορείου έχει πέσει αποκαμωμένος στον ώμο της συντρόφου του.
Είμαστε οι μόνοι Ελληνες εδώ μέσα και αυτό δεν είναι υπερβολή. Ημασταν και οι μόνοι Ελληνες που υπήρχαν στον σταθμό όταν φτάσαμε για να πάρουμε το επόμενο λεωφορείο που ευτυχώς θα μας πήγαινε γρηγορότερα στην Οία.
Η ερώτηση που κάνεις όταν τελικά φτάνεις είναι: Αξίζει τον κόπο όλη αυτή η ταλαιπωρία; Και η απάντηση έρχεται φυσικά όταν αντικρίζεις από την Οία για πρώτη φορά το απόλυτο μπλε, την ένωση του ουρανού και της γης, με τη Σαντορίνη να είναι μια πέτρινη σκάλα που σε οδηγεί εκεί.
Ναι, αξίζει. Να ανασάνεις ελεύθερος πάνω στο ψηλότερο πεζούλι της Καλντέρας με κλειστά τα μάτια κι ας ποδοπατιούνται από κάτω δεκάδες τουρίστες για να φωτογραφίσουν το βύθισμα του ήλιου στη θάλασσα.
Αξίζει, δίχως δεύτερη σκέψη. Εστω για μια φορά. Αξίζει να πατήσεις τον βράχο εκεί, μαζί με την «κόρη του κορυφαίου θυμού. Γυμνή αναδυομένη. Ανοιξε τις λαμπρές πύλες του ανθρώπου. Να ευωδιάσει ο τόπος από την υγεία. Σε χιλιάδες χρώματα ν’ αναβλαστήσει το αίσθημα. Φτεροκοπώντας ανοιχτά. Και να φυσήξει από παντού η ελευθερία».
Κάποια νύχτα του χειμώνα θα το θυμηθείς, θα σου δώσει τη δύναμη που χρειάζεσαι, για να συνεχίσεις να ζεις σε μια καθημερινότητα ζόρικη και μια πόλη σκληρή που σου κρύβει τον ορίζοντα.
