Ηγεμονία της Ελλάδας και της δημοκρατίας στα Βαλκάνια

Η συμφωνία με τη Βόρεια Μακεδονία πλέον ανατίναξε ένα σαθρό σύστημα πολιτικών σχέσεων που οικοδόμησε το μετεμφυλιακό κράτος για την επιβίωση μιας πολιτικής ομάδας και των σκληρών μηχανισμών της, η οποία ομάδα έχτισε ισχυρά πελατειακά δίκτυα και οικονομικές σχέσεις, κρατώντας όμηρο τη χώρα σε διεθνές επίπεδο, ενώ ταυτόχρονα δημιούργησε ισχυρούς αντιδημοκρατικούς εθνικιστικούς θύλακες στον κρατικό μηχανισμό και στην κοινωνία που τώρα χάνουν το υπόβαθρο που τους τροφοδοτούσε.

Ανατέλλει μια μεταπολίτευση των Βαλκανίων που πρέπει να την ορίσουν οι λαοί. Διαμέλισε η Συμφωνία των Πρεσπών τις δυνάμεις του πολιτικού συστήματος που λειτουργούσαν ως μορφώματα αντιφατικών απόψεων, όπως το ΚΙΝ.ΑΛΛ., και έχει θέσει επώδυνα ερωτήματα στον τακτικισμό του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, ο οποίος, χωρίς στρατηγική πυξίδα, άγεται και φέρεται από την ακροδεξιά πτέρυγα του κόμματός του, πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων θεμελιακές αρχές του φιλελευθερισμού που εδράζονται στη λειτουργία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Ο κ. Μητσοτάκης, συρόμενος από ένα συνονθύλευμα μεταμοντέρνου νεοφιλελευθερισμού, το οποίο απαξιώνει την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, ποδηγετείται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης των συμφεροντούχων επιχειρηματιών που προωθούν τη μεταδημοκρατία της αγοράς, συλλειτουργεί συνειδητά με την Ακροδεξιά και τη Χρυσή Αυγή.

Οι δυνάμεις αυτές από διαφορετικούς δρόμους συγκλίνουν στο ίδιο σημείο, δηλαδή στη συρρίκνωση ή κατάργηση της δημοκρατίας και συγχρόνως στην πλήρη εξαθλίωση των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων και τον διαρκή μαρασμό των μικρομεσαίων, στοιχεία τα οποία συμπυκνώνονται στη λαϊκιστική επωδό «εκλογές τώρα», στην οποία συμφωνεί και το ΠΑΣΟΚ της κ. Γεννηματά.

Η τελευταία λειτουργεί ως όμηρος των δεσμεύσεων του κ. Βενιζέλου προς τη Νέα Δημοκρατία αλλά και ειδικών συμφερόντων του βαθέος κράτους.

Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι η δικαιολογία να ζητούν εκλογές. Ο πραγματικός λόγος βρίσκεται στο γεγονός πως τώρα θα ανοίξουν τα μεγάλα σκάνδαλα με πολιτικά, οικονομικά ονόματα και διευθύνσεις.

Το βαθύ κράτος της μακροχρόνιας οικογενειοκρατίας από την εποχή του Οθωνα, το οποίο ανανεώθηκε και συσπειρώθηκε στη μετεμφυλιακή περίοδο και στη δικτατορία, εμπλουτίστηκε από την πασοκική φάση, τώρα φτάνει η κρίσιμη στιγμή να καθαρίσει.

Ιδιαίτερα ο σκληρός δικαστικός πυρήνας, η σχέση τραπεζικού συστήματος με Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και κόμματα τα οποία κατέστρεψαν τη χώρα, της φόρεσαν τα θανατηφόρα μνημόνια με περίπου σαράντα χιλιάδες νεκρούς, με εκατομμύρια ανέργους και εκατοντάδες χιλιάδες νέους μετανάστες, για να πλουτίσουν περισσότερο οι ολίγιστοι κατέχοντες, φτάνουν στο τέλος τους.

Για να ολοκληρωθεί όμως η κάθαρση της κόπρου του Αυγεία, χρειάζεται εκτός από την κυβερνητική βούληση και ένα σφριγηλό κίνημα οικουμενικών αξιών.

Στο εσωτερικό μέτωπο η Συμφωνία των Πρεσπών θα συνεχίσει να δημιουργεί αναταράξεις στο πολιτικό και οικονομικό σύστημα των δυνάμεων εκείνων που πορεύτηκαν δεκαετίες πάνω στην εθνικιστική οπισθοδρόμηση του λεγόμενου «Μακεδονικού» και των πολυποίκιλων εθνικιστικών διακλαδώσεών του.

Η εν λόγω συμφωνία όμως αλλάζει πλήρως το στρατηγικό πεδίο των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου, καθιστώντας την Ελλάδα ηγεμονική δύναμη ειρήνης και σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή.

Συγκεκριμένα, καταρρέει η στρατηγική συμμαχία περικύκλωσης της Ελλάδας που είχε δημιουργήσει η Τουρκία με βάση τη Βόρεια Μακεδονία, την Αλβανία και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη.

Αυτή η συμμαχία την οποία ο στρατηγικός αρχιτέκτονας του Ερντογάν, Αχμέτ Νταβούτογλου, θεωρούσε «κλειδί» για τον νεοθωμανικό επεκτατισμό τώρα ξεψυχά.

Υπενθυμίζουμε πως ο Νταβούτογλου θεωρούσε ότι «πρωτίστως στις δύο χώρες (Βοσνία και Αλβανία), όπου οι μουσουλμάνοι είναι πλειονότητα και θεωρούνται φυσικοί σύμμαχοι της Τουρκίας, εμφανίστηκε η βούληση να μετατραπεί αυτή η κοινή ιστορική συσσώρευση σε μια συμμαχία. Οι τουρκικές και μουσουλμανικές μειονότητες που διαβιούν στη Βουλγαρία, στην Ελλάδα, στη Μακεδονία, στο Σαντζάκ (επαρχία της Σερβίας), στο Κόσοβο και στη Ρουμανία αποτελούν σημαντικά στοιχεία της βαλκανικής πολιτικής της Τουρκίας» («Το στρατηγικό βάθος», εκδ. Ποιότητα, σ. 200).

Ηδη η μετακίνηση της Αλβανίας από τον επικίνδυνο τουρκικό εναγκαλισμό είναι ορατή μετά τη συμφωνία, με την παρακίνηση και των δυτικών χωρών και θα συνεχιστεί όσο περισσότερο θα συγκροτείται ο νέος στρατηγικό άξονας με ηγεμονική δύναμη την Ελλάδα.

Το πρωτεύον στοιχείο είναι όμως πως οι μειονότητες, εντασσόμενες μέσα από τις κρατικές τους οντότητες στην Ευρωπαϊκή Ενωση, δεν θα αντιμετωπίζονται ως θρησκευτικές μειονότητες για να παίζουν διάφοροι από τη Δύση και την Τουρκία τα παιχνίδια τους αλλά ως πολιτικές δυνάμεις με πολιτικά δικαιώματα σε κράτη δικαίου.

Ωστόσο, πάνω στον τουρκικό στρατηγικό άξονα των προηγούμενων ετών είχαν επενδυθεί σημαντικά κεφάλαια, τα οποία βαθμιαία θα καθιστούσαν την Ελλάδα δορυφορική χώρα της Τουρκίας με αυξημένη πίεση στη Δυτική Θράκη, που τώρα διαλύεται.

Οι Ελληνες κεφαλαιούχοι που είχαν επενδύσει στον παλιό στρατηγικό άξονα και συμπορεύονται με τη Νέα Δημοκρατία, την Ακροδεξιά, ενδεχομένως και το ΚΙΝ.ΑΛΛ., θα συνεχίσουν στο ίδιο παιχνίδι; Είναι αυτοί οι κεφαλαιούχοι και κάτοχοι Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης; Ο συνασπισμός αστικής εξουσίας λοιπόν τρίζει και μεταβάλλεται πολλαπλώς.

Ο κ. Μητσοτάκης, όμως, συνεχίζει την καταστροφική πορεία αυτών των πολιτικών που διέλυσαν την παραγωγική βάση της χώρας τα προηγούμενα χρόνια, λειτούργησαν στρατηγικά ως δορυφόροι της τουρκικής πολιτικής και αρκετοί εξ αυτών το κάλυπταν με το Μακεδονικό και τον γενικότερο εθνικισμό.

Ηδη η αυτόβουλη προσχώρηση της Εκκλησίας της Βόρειας Μακεδονίας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο σηματοδοτεί μια ευρύτερη πολιτισμική μεταβολή στρατηγικής φύσεως, που δεν είναι μόνο θρησκευτικού χαρακτήρα ούτε πρέπει να πάρει εθνικιστικά χαρακτηριστικά, αλλά να γίνει μοχλός ευρύτερων πολιτιστικών και θρησκευτικών δημοκρατικών συνθέσεων.

Οι οικουμενικές αξίες που συνενώνουν τους λαούς από τα κάτω είναι αναγκαίο να καλλιεργηθούν συστηματικά για να διευρύνουν τη δημοκρατία των λαών.

Με τη Συμφωνία των Πρεσπών οι καχυποψίες διαλύονται, σταθεροποιείται ο ενεργειακός και εμπορικός διάδρομος από τον Νότο προς τον Βορρά με επίκεντρο τη χώρα μας, η οποία γίνεται ενεργειακός και εμπορικός κόμβος με αυξημένη γεωπολιτική βαρύτητα, την πολιτική «στιγμή» που εξέρχεται πλήρως από τα ενεργειακά και γεωπολιτικά δρώμενα η Τουρκία.

Πάνω σε αυτόν τον άξονα στρατηγικής, η Θεσσαλονίκη θα γίνεται βαθμιαία η πρωτεύουσα και μητρόπολη της Δημοκρατίας των Βαλκανίων.

Οποια χώρα εξέλθει από τη νέα χάραξη θα έχει τεράστιες στρατηγικές απώλειες. Οποιο κόμμα δεν προσαρμοστεί στη νέα πολύπλοκη πραγματικότητα, θα εξαφανιστεί.

Η ίδια συμφωνία ενισχύει τον ευρωπαϊκό πόλο του Νότου σε μια προοπτική Πολιτικής Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας.