Εχει και η Χαλκιδική το «Μάτι» της

Φαίνεται πως δυστυχώς ούτε από τις τραγωδίες μαθαίνουμε. Η αγωνία των ανθρώπων στο Μάτι Αττικής να βρούνε δίοδο προς τη θάλασσα για να σωθούν και τα δεκάδες θύματα για τα οποία θρηνούμε δεν λειτουργούν έστω παιδευτικά στις δημόσιες συμπεριφορές.

Και δεν λειτουργούν έτσι σε περιοχές όπως η Χαλκιδική και ο Δήμος Κασσάνδρας ειδικότερα που έχει πικρή εμπειρία, αφού πριν από δώδεκα χρόνια σαρώθηκε από μεγάλη πυρκαγιά και οι άνθρωποι έτρεχαν, και ευτυχώς κατάφεραν, να βγουν στη θάλασσα για να σωθούν.

Κι όμως σήμερα μεταξύ Πολυχρόνου – Χανιώτης (επί της παλαιάς επαρχιακής οδού, θέση Γκατζουρέικα) υπάρχει τμήμα περίπου ενός χιλιομέτρου παράλληλο της επαρχιακής οδού κυκλώματος Κασσάνδρας χωρίς καμία πρόσβαση στον αιγιαλό.

Πέντε χρόνια τώρα μόνιμοι κάτοικοι και παραθεριστές της περιοχής διαμαρτύρονται για την ανυπαρξία διόδου, με τη θάλασσα να απέχει μόλις πενήντα μέτρα από τον δρόμο, αλλά όλα είναι χτισμένα και καλά περιφραγμένα κι ας υπάρχουν οι προβλέψεις του νόμου Τρίτση για ύπαρξη υποχρεωτικής διόδου έστω ανά 300 μέτρα.

Και που δεν πήγαν και τι δεν έκαναν για να καταφέρουν να ανοιχθεί ένα μονοπάτι ανάμεσα στους περιβόλους από βίλες της περιοχής, που έχουν φυσικά καταφέρει να έχουν ιδιωτικές παραλίες στις οποίες αυτός που βρίσκεται στην απέναντι ακριβώς πλευρά του δρόμου δεν έχει καμιά δυνατότητα προσέγγισης.

Τον Σεπτέμβριο του 2015 οι διαμαρτυρόμενοι πήραν την απόφαση της ΥΔΟΜ Νέων Μουδανιών (Πολεοδομίας) για την κατεδάφιση περιφράξεων και διάνοιξης οδού προς τον αιγιαλό. Τον Σεπτέμβριο του 2017 η ΥΔΟΜ ειδοποιεί τους ιδιοκτήτες να ανοίξουν τη δίοδο προς τη θάλασσα. Τον Ιούλιο του 2018 ο Δήμος Κασσάνδρας ενημερώνει για τη διαθεσιμότητα μηχανημάτων, αλλά τον ίδιο αυτό Ιούλιο, ενώ όλες οι αποφάσεις έχουν τελεσιδικήσει και ο δήμος διαθέτει τα απαιτούμενα μηχανήματα, αρνείται χωρίς αιτιολογικό να εκτελέσει την απόφαση.

Κι αν έλειπαν μερικοί πεισματάρηδες, που ευτυχώς υπάρχουν ακόμη στον τόπο, δεν θα έφταναν καν στο σημείο να είναι δικαιωμένοι από τις αρμόδιες υπηρεσίες και τώρα να περιμένουν και να διεκδικούν να στείλει επιτέλους ο Δήμος Κασσάνδρας το μηχάνημα για να ρίξει τους περιβόλους δύο ιδιοκτησιών ώστε να ανοιχτεί δρόμος πλάτους 3 μέτρων προς την θάλασσα.

Οι δύο ιδιοκτησίες ανάμεσα στις οποίες ορίστηκε η δίοδος «χάνουν» ουσιαστικά από 1,5 μέτρο η κάθε μία, ωστόσο κατέφυγαν ακόμη και στο Συμβούλιο της Επικρατείας όπου έχασαν τα ασφαλιστικά και περιμένουν τώρα την εκδίκαση της κύριας αγωγής.

Στις 10 Μαΐου τρέχοντος έτους ήταν να γίνει με όλες τις νόμιμες διαδικασίες το ρίξιμο των περιβόλων, η διεύθυνση Κατεδαφίσεων της Αποκεντρωμένης Διοίκησης της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας είχε στείλει και το φορτηγό για τα μπάζα, αλλά εμφανίστηκαν αίφνης χαρτιά που έλεγαν ότι ο τοίχος περίφραξης είχε νομιμοποιηθεί με τον νόμο για τα αυθαίρετα!!!

Το γεγονός ότι οι σχετικές αποφάσεις της Πολεοδομίας Χαλκιδικής αφορούσαν ακριβώς τους νόμιμους περιβόλους δεν ενόχλησε κανένα ή για να το πούμε πιο απλά: τόσο το χειρότερο για τη νομιμότητα. Τέσσερις εβδομάδες τώρα πάνε κι έρχονται οι κάτοικοι στον Δήμο Κασσάνδρας ώστε να διατεθεί το κατάλληλο μηχάνημα για ρίξιμο τοίχων.

«Το 2006 κάηκαν τα πάντα, στην περιοχή επικρατούσε αλλοφροσύνη και τότε είχαμε διαφύγει στη θάλασσα μέσα από το τότε ξενοδοχείο “Αλέξανδρος”, που έκλεισε όμως το 2014» λέει στην «Εφ.Συν.» ένας εκ των διαμαρτυρομένων, ο κ. Βασίλης Παπατέρπος, τονίζοντας ότι «σήμερα η περιοχή για τουλάχιστον 1.000 μέτρα δεν έχει καμιά δίοδο προς τη θάλασσα.

Ξεκινήσαμε τη δικαστική διαμάχη γιατί συναντήσαμε και γευτήκαμε την αδιαφορία και την υποκρισία. Δικαιωθήκαμε παντού. Ζητάμε την άμεση εφαρμογή του νόμου, να πέσουν οι περιφράξεις και να υπάρχει επιτέλους διέξοδος στη θάλασσα». Η «Εφ.Συν.» προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον δήμαρχο Βασίλη Κυρίτση για να έχει την άποψή του για το θέμα, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.