Η συναναστροφή με φίλους συχνά μας διδάσκει ότι μερικοί από αυτούς είναι επιεικείς εκεί που είμαστε εμείς αυστηροί και αυστηροί εκεί που είμαστε εμείς επιεικείς. Λες και είναι φυσική αντίδραση. Μόνο έτσι έχει ενδιαφέρον.
Δεν είναι διάλογος αυτό. Είναι κάτι άλλο. Η απόλαυση της αντιπαράθεσης.
Ετσι και αυτοί οι δύο άντρες. «Ο καθένας με τη γνώμη του», έλεγε συχνά ο ένας στον άλλον. Στην αρχή ήταν απλοί γείτονες.
Μετά όμως η σχέση αυτή εξελίχθηκε στο επίπεδο της φιλίας και της καθημερινής συναναστροφής. Και η βόλτα, ώρα 8 του δειλινού, έγινε συνήθεια.
Σήμερα διαφωνούν και πάλι. Περπατούν με τα χέρια σταυρωμένα πίσω από τη μέση τους μέχρι να φτάσουν στο καφεζαχαροπλαστείο, όπου ο ένας τρώει πάστα σοκολατίνα κι ο άλλος μια αχνισμένη πάβλοβα.
Την αποψινή βόλτα μονοπωλεί το εάν -μη φανταστείτε τίποτα περισπούδαστο- τα γεμιστά είναι καλύτερα με κιμά ή χωρίς. Και φυσικά ο καθένας κατέβασε το «οπλοστάσιό» του.
Ο ένας έλεγε πως τα λαϊκά φαγητά αναβαθμίζονται με το κρέας κι ο άλλος έλεγε πως αυτά είναι μικροαστισμοί και πως δεν υπάρχει τίποτα νοστιμότερο από τις απλές και ουσιαστικές συνταγές.
Τα επιχειρήματα έδιναν κι έπαιρναν και αποφάσισαν να ζητήσουν τη γνώμη του Βασιλάκη που μόλις είχε τελειώσει το Λύκειο και δούλευε γκαρσόνι.
Τι λες εσύ, βρε Βασίλη; Πώς είναι καλύτερα τα γεμιστά;
Ούτε που σκέφτηκε ο Βασίλης και απάντησε: Με φέτα, κύριε Γιώργο. «Ε όχι δα!», απάντησαν και οι δύο, και συμφωνώντας (επιτέλους) ετοιμάστηκαν να επιχειρηματολογήσουν κατά της άποψης του Βασίλη.
Και να πώς τούτη εδώ η συναναστροφή μού έμαθε σήμερα πως όλοι μιλάμε για όλα, από τα γεμιστά μέχρι την τρέχουσα πολιτική κατάσταση, λες και τα μικρόφωνα είναι συνεχώς ανοιχτά και θα κριθούμε για το πόσο ικανοί ρήτορες είμαστε.
Επί της ουσίας θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε σε πολλά. Είτε πρόκειται για γεμιστά είτε…
