Θα μπορούσαμε να μη δώσουμε σημασία. Θεωρούμε όμως πως σε κάποια ζητήματα δεν πρέπει να δίνει κανείς τόπο στην οργή. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν γίνονται στο όνομα της Αριστεράς – και ειδικά εκείνης που αυτοπροβάλλεται ως ασυμβίβαστη.
Η δημοσιογράφος της εφημερίδας μας Νόρα Ράλλη παραβρέθηκε χθες στη συνέντευξη Τύπου της Πρωτοβουλίας «1-1-4», για να κάνει τη δουλειά της. Δηλαδή, το ρεπορτάζ. Και ως είχε δικαίωμα υπέβαλε ερωτήσεις, για να λάβει μία πρωτάκουστη απάντηση από τον Αλέκο Αλαβάνο: «Τι να απαντήσω τώρα στην «Εφημερίδα των Συντακτών» που προσωπικά τη θεωρώ όργανο του ΣΥΡΙΖΑ;».
Είναι δικαίωμα του κ. Αλαβάνου να έχει όποια γνώμη θέλει για μας. Η έφεση που έχει στις κραυγές και τους αφορισμούς είναι ευρέως γνωστή. Δεν είναι όμως δικαίωμά του -σε μια συνέντευξη Τύπου στην οποία τα ΜΜΕ και η εφημερίδα μας δεν ήταν διοργανωτές αλλά προσκεκλημένοι- να διαχωρίζει τα Μέσα και να καθορίζει στάση απέναντί τους ανάλογα με την πολιτική αντίληψη που τους χρεώνει.
Αυτό λέγεται πολιτικός ρατσισμός. Δεν είναι επίσης δικαίωμα του κ. Αλαβάνου -αλλά και οποιουδήποτε άλλου- να διαχωρίζει τους δημοσιογράφους σε κατηγορίες ανάλογα με το έντυπο όπου εργάζονται και τη γνώμη που εκείνος έχει γι’ αυτό. Δεν γνωρίζαμε ότι ο κ. Αλαβάνος δίνει πιστοποιητικά πολιτικών και κοινωνικών φρονημάτων στον Τύπο.
Το μάθαμε κι αυτό. Κι ήταν λυπηρό ότι κανείς από τους παρευρισκόμενους- διοργανωτές της συνέντευξης Τύπου δεν φρόντισε να διαχωρίσει τη θέση του.
Σημείο των καιρών; Ισως. Το βέβαιο είναι πως ο κατήφορος διαφέρει από τον ανήφορο ανάλογα με την κατεύθυνση που ακολουθείς…
