«Ποιες είναι οι προσδοκίες μας; Τι είναι αυτό που βαθιά επιθυμούμε και είμαστε εκεί μαζί του; Εάν όχι τώρα, πότε; Και, θα υπάρξει κάτι που θα έχει απομείνει από μένα;» ρωτάει. Είμαι μαζί του στη Σανγκάη και περπατάμε νύχτα στα σκοτεινά δρομάκια της γεύσης, στους αδιέξοδους δρόμους του φτηνού έρωτα της Απω Ανατολής.
Εκανα πολλά πράγματα μαζί με τον απίθανο κύριο Αντονι Μπουρντέν. Γύρισα τον κόσμο όλο και δοκίμασα μαζί του κάθε περίεργο πιάτο σε κάποιο παράξενο μέρος που κανείς πριν δεν είχε σκεφτεί να με πάει. Ας πούμε, ήπια μαζί του πέρσι στη Βραζιλία την καλύτερη Καϊπιρίνια, είδα (δυστυχώς) στην Ταϊλάνδη πώς φτιάχνονται λουκάνικα από μυαλά γουρουνιού και δοκίμασα το τσάι της λήθης ένα μαγικό ξημέρωμα στο Μαρόκο. Πήγα όπου μπορούσα, όποτε μπορούσα. Οταν με έπνιγε η Αθήνα και η ζοφερή πραγματικότητα, με ένα κλικ στον υπολογιστή.
Αυτό μπορούν να το κάνουν μόνο οι μάγοι, και ο ΑΑντονι Μπουρντέν ήταν μάγος. Οι εκπομπές του είχαν κάτι από το πολύτιμο υλικό της πραγματικής τέχνης. Και ναι, όλοι πιστεύαμε ότι ήταν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. Ο άνθρωπος που είχε ανακαλύψει το νόημα της ζωής. Ωσπου ένα πρωινό πριν από λίγες μέρες μάθαμε πως και οι μάγοι πεθαίνουν.
Γιατί αυτοκτόνησε ο Μπουρντέν; Ο άνθρωπος που τα τελευταία είκοσι χρόνια ύμνησε τη ζωή και τις χαρές της όσο κανείς άλλος; Αυτή είναι η ερώτηση που αυτόματα έκαναν εκατομμύρια τηλεθεατές και αναγνώστες του σε όλο τον κόσμο. Τις τελευταίες μέρες έχω διαβάσει πολλά. Κάποιοι μιλάνε για το τέλος ενός έρωτα, άλλοι λένε για την εξάρτησή του από τα σκληρά ναρκωτικά, οι περισσότεροι εξηγούν πως έφταιγε ο «δαίμονας του εαυτού», η κατάθλιψη. Νομίζω πως κανείς ποτέ δεν μπορεί να ξέρει τι ακριβώς συμβαίνει αυτά τα τελευταία μη αναστρέψιμα δευτερόλεπτα που κάποιος αποφασίζει να βάλει τέλος στη ζωή του. Τα δευτερόλεπτα της μαύρης τρύπας.
Της απόλυτης απαξίωσης της ζωής από τον άνθρωπο. Σε τέτοιες ώρες, που η μαύρη τρύπα καταφέρνει να ρουφήξει έναν τέτοιον άνθρωπο (έναν οποιονδήποτε άνθρωπο) προτιμότερη είναι η σιωπή. Θυμάσαι μόνο τον άντρα που σου έμαθε πως «δεν υπάρχει τίποτα πολυτιμότερο από το να φτιάχνεις πρωινό για κάποιον που αγαπάς» και πως «το ταξίδι δεν είναι πάντα όμορφο.
Δεν είναι πάντα άνετο. Μερικές φορές προκαλεί πόνο ή ραγίζει την καρδιά σου. Αλλά αυτό είναι εντάξει. Το ταξίδι σε αλλάζει, πρέπει να σε αλλάξει. Αφήνει σημάδια στη μνήμη σου, στη συνείδησή σου, στην καρδιά σου και στο σώμα σου. Παίρνεις κάτι μαζί σου. Ας ελπίσουμε ότι αφήνεις κάτι καλό πίσω».
