Πρόσφατη είναι η αποκαθήλωση ονομάτων ακραίων και περιώνυμων δωσίλογων από οδούς της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Τα ονόματα των Καβράκου και Χρυσοχόου δεν υπάρχουν πλέον στο οδωνυμικό αυτών των πόλεων.
Ωστόσο, ονόματα τέτοιων ανθρώπων υπάρχουν και σε άλλες πόλεις της χώρας μας.
Τρανταχτό παράδειγμα είναι το όνομα του Βασιλείου Παππά που ονοματοδοτεί δρόμο στο κέντρο της πόλης του Κορωπίου, η δημοτική αρχή του οποίου έχει αποδυθεί σε προσπάθειες για την επίσημη αναγνώρισή της ως «μαρτυρικής».
Σύμφωνα με την υπ’ αριθμ. 89.152/10-11-1983 εγκύκλιο του υπουργείου Εσωτερικών (παράγραφος δ, εδάφιο ii), καθορίζονται με σαφήνεια οι προϋποθέσεις για την ονοματοδοσία δρόμων ή πλατειών. Στο Κορωπί, όμως, τιμάται ένας άνθρωπος που όχι μόνο δεν έχει προσφέρει οτιδήποτε στην πόλη αλλά, αντίθετα, το όνομά του έχει σχετιστεί και με την τραγωδία που αυτή έζησε στις 8-9 Οκτωβρίου 1944.
Κατ’ αρχάς, όπως προκύπτει από επίσημα έγγραφα, ο Βασίλειος Παππάς ήταν ταγματασφαλίτης (Αρχεία ΔΙΣ, Φ.918/Γ/3, «Κατάστασις ονομαστική των υπηρετησάντων Αξιωματικών και Ανθυπασπιστών εις το Σύνταγμα Ευζώνων Αθηνών κατά την Κατοχήν»). Επιπλέον, έχει καταγγελθεί ως άνθρωπος που αναμίχθηκε αρνητικά στην τραγωδία του Κορωπίου (βλ. τα βιβλία του γράφοντος «Μέρες του 1940-1944 στο Κορωπί», Κορωπί 2003, σ. 367-9, και «Η τραγωδία του Κορωπίου 8-9 Οκτωβρίου 1944», Κορωπί 2006, σ. 115-7, 119 και 121-2).
Ο Βασίλειος Παππάς γεννήθηκε το 1917. Από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων αποφοίτησε τον Αύγουστο του 1940 και έλαβε μέρος στον πόλεμο του 1940-1941. Μετά την κατάρρευση (Απρίλιος 1941) εντάχθηκε στον ΕΔΕΣ Αθηνών (τον «προδοτικό», κατά τον Κομνηνό Πυρομάγλου) όπως προκύπτει απ’ τα όσα αναφέρονται στο «Ημερολόγιο στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα, 1942-1945» (Αθήνα 2013, σελ. 225).
Στις 4 Ιουνίου 1943 κατετάγη οικειοθελώς στο Ι Ευζωνικό Τάγμα Ασφαλείας Αθηνών. Την «ιδιότητα» του ταγματασφαλίτη επιβεβαιώνει και η κατάσταση κρατούμενων ταγματασφαλιτών στου Γουδή στις 13 Οκτωβρίου 1944 (Αρχεία Εμφυλίου Πολέμου, εκδ. ΓΕΣ/ΔΙΣ, Αθήνα 1998, τόμος 1, σελ. 134).
Περαιτέρω, ο Βασίλειος Παππάς χαρακτηρίστηκε ενδοϋπηρεσιακά άτομο μειωμένης αξιοπρέπειας. Τα σχετικά τεκμήρια έχουν δημοσιευθεί στο πρόσφατο βιβλίο του Γιάννη Πριόβολου, «Εθνικιστική “Αντίδραση” και Τάγματα Ασφαλείας» (Αθήνα 2018, εκδ. Πατάκης, σελ. 408, 498 και 515).
Συγκεκριμένα, σε πόρισμα προανάκρισης (26/3/1945) αναφέρεται ότι «ο υπολοχαγός πεζ. Παππάς Βασίλειος του Ευαγγέλου [και οι υπολοχαγός Σ. Μυριώτης, ανθυπολοχαγός Κ. Ζαφείρης, ανθυπασπιστής Δ. Βορρές], όλοι τους της δυνάμεως του 2ου Λόχου του 156 Τάγματος Εθνοφυλακής, υπέχουν ποινικήν ευθύνην επί υπεξαιρέσει ξένων κινητών πραγμάτων, διότι εν Αθήναις και εκ συστάσεως, κατά το χρονικόν διάστημα από 1 Ιαν. ε.ε. μέχρι 26 ιδίου μηνός, υπεξήρεσαν ξένα κινητά πράγματα, ήτοι υφάσματα, ανήκοντα κατά κυριότητα εις τον Δημ. Ζαχαρόπουλον, συνολικής αξίας 683.045 δραχμών».
Από το ανωτέρω συνάγεται και το ότι μετά την Απελευθέρωση ο Βασίλειος Παππάς πέρασε από τα Τάγματα Ασφαλείας στη… νομιμότητα της Εθνοφυλακής. Υπενθυμίζουμε ότι μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας η Εθνοφυλακή απέκτησε ουσιαστική εξουσία, συμπράττοντας με τις φιλοβασιλικές παρακρατικές συμμορίες που επανδρώθηκαν σε μεγάλο βαθμό από πρώην συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων.
Ακολούθως, σε έγγραφο του υπουργείου Στρατιωτικών της 8ης Ιουνίου 1948, απευθυνόμενο στον «Πρόεδρον Ανακριτικού Συμβουλίου», διαβάζουμε: «Δέον να τεθεί ούτος [σ.σ. ο Βασίλειος Παππάς] εις απόταξιν δι’ απρεπή διαγωγήν κατ’ επανάληψιν επιδειχθείσαν και διά βαρύ παράπτωμα περί την υπηρεσίαν». Ως «απρεπής διαγωγή» περιγράφεται το ότι «ούτος μεθύσκεται συχνάκις και υποβάλλεται και εις άλλας ασκόπους δαπάνας, ων ένεκα περιπίπτει εις το ευτελές επίπεδον να δανείζεται χρήματα παρά διαφόρων, και στρατιώτας ακόμη».
Ως «βαρύ παράπτωμα περί την υπηρεσίαν» περιγράφεται επίσης το ότι «Υπηρετών εις το 117 ΤΠ την 10-3-1947 κατά τας επιχειρήσεις της ΧV Μεραρχίας εν τη περιοχή Γρεβενών εμεθύσθη και εγκατέλειψε τον λόχον του αδιοίκητον εις κρίσιμον σημείον της μάχης».
Από πληροφορίες συγγενών του συνάγεται ότι φονεύθηκε από νάρκη στις 8-8-1948. Ωστόσο, το γεγονός αυτό δεν αναιρεί τα όσα παραπάνω περιγράψαμε. Παρ’ όλα αυτά, στο Κορωπί υπάρχει δρόμος που φέρει το όνομά του! Η ονοματοδοσία αυτή έγινε ένα ή δύο χρόνια αργότερα από τον θάνατό του, δηλαδή το 1949-1950.
Τα παραπάνω στοιχεία αποκαλύπτουν ξεκάθαρα το «ποιόν» και τις «αρετές» του Βασιλείου Παππά. Επιπλέον αυτός ουδεμία υπηρεσία έχει προσφέρει στην πόλη του Κορωπίου αλλά, σύμφωνα με όσα γράφει γι’ αυτόν η Βασιλική Λέκκα-Χατζή, η όποια «προσφορά» του αφορά την Παιανία, την οποία φέρεται να προστάτευσε απέναντι στους Γερμανούς («Το Ολοκαύτωμα του Κορωπίου», σελ. 24, έκδοση Χρήστος Λουκάς, Κορωπί 1998). Ως εκ τούτου, πρέπει να γίνει άμεσα μετονομασία του δρόμου αυτού.
Σχετική αίτηση μετονομασίας του δρόμου αυτού στο Κορωπί έχει κατατεθεί από την αντιπολίτευση στον Δήμο Κορωπίου (αρ.πρωτ. 5505/10-4-2018). Το θέμα συζητήθηκε στις 2-5-2018 χωρίς να ληφθεί απόφαση, επειδή η πλειοψηφία θεώρησε εαυτήν «αναρμόδια ν’ αποφανθεί επί ιστορικού θέματος»!
