Ψυχορραγούν οι κυβερνήσεις, αλλά το βιολί βιολάκι τους. Αραδιάζουν το ’να ψέμα πίσω απ’ τ’ άλλο οι πρωθυπουργοί, δεξιοί, αμφιδέξιοι και ντεμέκ αριστεροί, ακόμα κι όταν πνέουν τα λοίσθια, λίγο προτού λήξει η θητεία τους αμετάκλητα, αδιαμφισβήτητα και άδοξα. Αντιγράφουν αλλήλους ανερυθρίαστα, μετερχόμενοι μάλιστα πανομοιότυπες λέξεις-καρμπόν. Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, κατά πώς υποστηρίζουν οι αρχαίοι Κινέζοι σοφοί. Παραμονές του αλήστου μνήμης 2015 επέμενε ο Αντωνάκης -ο καραμπουζουκλής Καλαματιανός ντε, θυμάστε- ότι οσονούπω βγαίνουμε από τα μνημόνια. Υποσχόταν οριστική και καθαρή έξοδο, λαγούς με πετραχήλια δηλαδή. Ο ΘΑλέξης δεν αρέσκεται στη χρήση συνωνύμων, ιδίως αφότου πράττει τα αντώνυμα των λεγομένων του.
Εταζε πάλι στο Λαύριο «οριστική και καθαρή έξοδο» από την επιτροπεία, ξεπατικώνοντας τον προκάτοχό του. Πασχίζει να τον μπλέξει σαν κουτσομούρα στα δίκτυα της Νοβάρτις αφενός, δίχως να διστάζει αφετέρου να του κλέβει τα κόλπα. Κυρίως εκείνα που τον οδήγησαν στην καταστροφή και την αφάνεια. «Οριστική και καθαρή έξοδο» ευαγγελίζονταν, άλλωστε, άλλοτε και ο Μπένι ο Βου και ο Γιώργος –τρίτος και καταϊδρωμένος. Σαν να λέμε περάστε από την πρώτη του μηνός κι ας βρείτε τα σύμπαντα στάχτη και μπούλμπερη. Πρωτομηνιά είχαμε πάλι την Κυριακή και δη την αγαπημένη των πολιτικών· Πρωταπριλιά. Καθώς δεν τυπώθηκε η «Εφ.Συν.», έχασα την ευκαιρία να πανηγυρίσω το ιωβηλαίον, σκαρώνοντας φάρσες σχετικές με τη δήθεν ανάταση της χώρας.
Με δεδομένο ότι η Πρωταπριλιά παρ’ ημίν εορτάζεται ολοχρονίς στο Μαξίμου, ανεξαρτήτως ενοίκου, αφιερώνω σε πρώην, νυν και επόμενους δεσπότες ορισμένα παλιά σουξέ, ελαφρώς διασκευασμένα. Αρχίζω με Αλκίνοο Ιωαννίδη: «Με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις/ άκρη δεν βγαίνει – ας όψεται ο ΘΑλέξης./ Οφειλες έρμε λαουτζίκε να προσέξεις/ την ενδεκάτη εντολή· ήγουν “ου μπλέξεις”». Εξακολουθώ με Ξαρχάκο και Γκάτσο από το «Μάνα μου Ελλάς»: «Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα/ ταΐσανε γενιές με την κουτάλα/ κι έφεραν τον λαό σε μαύρο χάλι/ μα τον χαβά του αυτός· ψηφίζει πάλι/ τους ίδιους ρεμπεσκέδες· η επιστήμη/ τρελαίνεται μπρος του χρυσόψαρου τη μνήμη».
Ακολουθούν Μαρίνος Γαβριήλ και Σωτηρία Μπέλλου: «Ψέματα ήτανε ό,τι κι αν έλεγα/ ψέματα ήτανε σε εξαπατούσα/ από την κάλπη αν λάχει ν’ απομακρυνθείς/ σε Συμπληγάδες σαν μ@λ@κ@ς θα βρεθείς». Εχω αναφερθεί και στο παρελθόν στον Μάρκ Τουέιν και την αποστροφή του «η αλήθεια είναι το πολυτιμότερο αγαθό, ας το ξοδεύουμε λοιπόν με φειδώ», που υιοθετήθηκε από τη συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων της Υφηλίου. Εναν αιώνα μετά, η αλήθεια κατέχει ακατάρριπτο ρεκόρ: Ουδέποτε αγαθό που σπαταλήθηκε με σκοτσέζικη φειδώ δεν παρουσίασε ελληνικό (τουτέστιν τεράστιο) έλλειμμα. Φταίνε ίσως οι ομοιότητες των δύο λαών: του κιλτ με τη φουστανέλα και η κατανάλωση του εθνικού ποτού του πρώτου από τον δεύτερο.
