Τους ντελιβεράδες και τα φαστφουντάδικα με το «παραγγελία εξετελέσθη», μου θύμισε το… ιστορικό, στο διάγγελμα Τραμπ, «αποστολή εξετελέσθη» μετά τις πυραυλικές επιθέσεις εναντίον επιλεγμένων στόχων στη Συρία. Ομως με πρόνοια να μην υπάρξουν ανθρώπινα θύματα, αλλά και να μη θιγούν συμφέροντα (ομοίως και εγκαταστάσεις) ρωσικές και ιρανικές.
Τώρα, ένα τέτοιο αιφνίδιο, πλην προαναγγελθέν, πλήγμα και μάλιστα με απαρχαιωμένα ρωσικά αντιπυραυλικά συστήματα να καταρρίπτουν 70 από τους 105 εκτοξευθέντες πυραύλους, με τους Σύρους να πανηγυρίζουν, με το δίκιο τους και οι υπόλοιποι (άμαχοι) να κουνάμε το κεφάλι μας, για το δίκαιο του ισχυροτέρου, και μη εις χειρότερα…
Τραβάει χρόνια αυτή η Ιστορία με τη Συρία. Χιλιετίες. Από ρωμαϊκής κυριαρχίας και εντεύθεν· νομίζω (γιατί βαριέμαι να γκουγκλάρω) το 2ο αιώνα π.Χ. Σκάνδαλα, μηχανορραφίες, εκτελέσεις ή εκτοπισμοί διοικητών της Συρίας· ποιος ύπατος ή αυτοκράτορας θα έχει το πάνω χέρι· τώρα είναι η Δαμασκός, τότε ήταν η Παλμύρα· όχι με πυραύλους, αλλά με βαλλίστρες και μηχανές υγρού πυρός. Και μια ξακουσμένη βασίλισσα, πανέμορφη, καλλιεργημένη και γενναία, που συγκρούστηκε εν πολέμω με τη Ρώμη και το imperium, η Ζηνοβία. Ανδραγάθησε, θα έγραφα, αν δεν ήταν ο λόγος οξύμωρος· αγαθός είναι μόνον ο άντρας, οι γυναίκες είναι… αγαθιάρες.
Τι να τα ψάχνουμε; Τα λέει περίφημα ο Καβάφης: «Βλάπτουν κ’ οι τρεις τους την Συρία το ίδιο», ο Ζαβίνας, ο Γρυπός, ο Υρκανός. «Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης. Αυτή η μοιραία πόλις, η Αντιόχεια όλα τα χρήματα μου τα ’φαγε». «… να δημιουργούσαν έναν τέταρτο καλό. Μετά χαράς θα πήγαινα μ’ αυτόν» («Ας φρόντιζαν», 1930). Μόνο παρήγορο, ότι οι εξουσίες δεν πήγαιναν ποτέ τους ποιητές· τους ποιητές, όχι τους τσανακογλείφτες…
