Ζεύγη Αλέξεων

Ρηξικέλευθος, ριζοσπάστης και ρομαντικός, ο θρυλικός ΘΑλέξης δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Ανεπίληπτος, αυστηρός και ακέραιος, θυμίζει τον Ζάχο της αθάνατης ταινίας «Η ωραία των Αθηνών» του Νίκου Τσιφόρου, που ερμήνευσε απαράμιλλα και σπαρταριστά ο Βασίλης Αυλωνίτης. Υπέρμαχος των αξιών, των αρχών και των τύπων, ο πρωθυπουργός διασαφήνισε σε ανύποπτο χρόνο: «Θέλω να πω ξεκάθαρα ότι δεν θα υπάρξει, δεν πρέπει να υπάρξει και δεν θα υπάρξει, καμία ανοχή σε φαινόμενα που ακυρώνουν το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς».

Αστραψε και βρόντηξε κατόπιν: «Κανένας “πονηρούλης” δεν θα αφήσουμε να χρησιμοποιεί κανένα νομιμοφανές μέσο για ιδίον όφελος». Σόλοικη χρήση της ελληνικής. «Κανένας δεν θα αφήσουμε», «ιδίον όφελος»· γραμματική και συντακτικό στο άκουσμα των οποίων θα έπαιρναν τα όρη ομού οι Δημητράκος-Σταματάκος, Τεγόπουλος-Φυτράκης και Liddell-Scott. Ο ένοικος του Μαξίμου εξακολούθησε απτόητος όσο και ανύποπτος: «Δεν αναφέρομαι σε πεπραγμένα, αλλά και μόνο στη σκέψη. Και μόνο που σκέφτηκαν κάποιοι να προσβάλουν τους ηθικούς κώδικες της Αριστεράς δεν τους επιτρέπεται να έχουν τον τιμητικό τίτλο του μέλους του ΣΥΡΙΖΑ». Πνεύμα και ηθική, δηλαδή. Προπαντός πνεύμα και ηθική.

Νομίζω ότι εν προκειμένω υπολείπεται σε υποκριτική δεινότητα ο Αυλωνίτης, όστις αντλούσε τις ατάκες του από εμπνευσμένα σενάρια κορυφαίων δημιουργών. Αντιθέτως, θεϊκός ο ΘΑλέξης, κατορθώνει αυτοσχεδιάζοντας τρία χρόνια τώρα να μεταμορφώνει σε σύντομα ξεκαρδιστικά ανέκδοτα φαινομενικά αθώα ζεύγη λέξεων, όπως «τιμητικός τίτλος», «μέλος ΣΥΡΙΖΑ», «παράλληλο πρόγραμμα», «αντισταθμιστικά μέτρα» και πάνω απ’ όλα το διαβόητο και σατανικά κωμικό «ηθικό πλεονέκτημα». Αδίκησε, θαρρώ, την εκλεκτή του αναπληρώτρια υπουργίνα, εξαναγκάζοντάς την σε παραίτηση για ψύλλου πήδημα.

Ισως θα ’πρεπε να την προϊδεάσει, καλώντας την από το Αμέρικα να σώσουν τη χώρα τουγκέδερ, ότι το χαρτοφυλάκιο της Εργασίας κρύβει ανθυγιεινή υγρασία. Να της εξηγήσει, βρε αδελφέ, τις κοσμογονικές αλλαγές που επήλθαν στην Ψωραλέξαινα κατά την πολυετή απουσία της. Διέπρεψε μετά του συζύγου της στο επιστημονικό σινάφι της κακούργας ξενιτιάς η καθ’ όλα συμπαθής Ουρανία. Βλέποντας σε όραμα την επερχόμενη υπουργοποίησή της, φρόντισε να χτίσει ταπεινό οικίσκο τριακοσίων τετραγωνικών -χώρια οι βοηθητικοί χώροι- με πισίνα, ξενώνες και τα συναφή στης Σύρας τις ανηφοριές.

Ακρως απαραίτητη, η άπλετη θέα στο απέραντο γαλάζιο για να μπορεί να ασκήσει κόκκινη πολιτική. Φτάνοντας όμως στα πάτρια, ανακάλυψε εμβρόντητη πως η πρωτεύουσα είχε μεταφερθεί από την Ερμούπολη στην Αθήνα. Αγόρασε τότε μια τρύπα στη Γλυφάδα, αλλά η υγρασία που λέγαμε την καθιστούσε ακατοίκητη. Το Κολωνάκι υπήρξε υποβαθμισμένη περιοχή, όταν ο Παπαδιαμάντης έτσουζε στη Δεξαμενή τα καρτούτσα του. Εγινε σικ αφότου η αστική τάξη κατέφυγε εκεί για να προστατευτεί απ’ τους Αγγλους στα Δεκεμβριανά. Πού να το ξέρει η έρμη Ράνια να νοικιάσει αλλού; Της ανέθεσαν, επιπροσθέτως, να πετσοκόβει τα επιδόματα του κοσμάκη. Για να ξεμαυρίσει η ψυχή της έκανε χρήση επιδότησης μόνο για τον εαυτό της. Και της επιδόθηκε διαταγή εξώσεως.