Οι θεατρίνοι

Τρίτη 27 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Αλλη μια ημερομηνία. Κάποιοι αποφάσισαν ότι πρέπει να τιμάμε το θέατρο «οργανωμένα». Ας είναι. Ομιλίες, λόγια, απόψεις, αρκετές φορές ευκαιρία για κάποιους να αποδείξουν την πνευματικότητά τους κ.λπ. κ.λπ.

Δηλαδή ένας κόσμος που είναι στον «κόσμο του». Ξεχνούμε ότι το θέατρο είναι κατά το ήμισυ υπόθεση δική μας. Δηλαδή των «θεατρανθρώπων». Το άλλο μισό είναι υπόθεση του κοινού. Παίζει κι αυτό όταν βλέπει μια παράσταση. Τολμώ να πω ότι παίζει μόνο αυτό!

Εμείς έχουμε τη δύσκολη αποστολή να δημιουργήσουμε επί σκηνής ένα καινούργιο σύμπαν. Να διαμορφώσουμε έναν χρόνο συμπυκνωμένο και γεμάτο εκπλήξεις για τους θεατές.

Φυσικά, για όσους έχουν πληρώσει εισιτήριο. Διότι οι άλλοι δεν μετράνε! Οι τζαμπατζήδες έρχονται εκ του ασφαλούς για να κρίνουν. Ξέρουν τα πάντα. «Τα πάντα και τίποτα άλλο», όπως έλεγε ο Χορν. Οι κανονικοί θεατές έρχονται για να ερεθίσουν τη φαντασία τους. Να συγκινηθούν, να πάρουν δουλειά για το σπίτι. Να ψυχαγωγηθούν που λέμε.

Το μεγάλο βάρος πέφτει στους ώμους των ηθοποιών. Στην εποχή μας, που ο σκηνοθέτης έχει μαζί του πάντα κι ένα φωτοστέφανο -συχνά υπόπτου προελεύσεως-, οι φτωχοί θεατρίνοι παραμένουν οι μόνοι εκτεθειμένοι. Οσο παράδοξο κι αν ακούγεται, αυτή είναι και η ευλογία της δουλειάς μας.

Είμαστε αντιμέτωποι με τα γεμάτα απορία μάτια των θεατών και με τις διαθέσεις τους, έτοιμες να μας δοξάσουν ή να μας χλευάσουν. Αυτή τη δοκιμασία δεν την υφίσταται ο ηθοποιός με πόνο ή παράπονο. Αντίθετα, η δοκιμασία είναι προσωπική υπόθεση.

Οχι «καλλιτεχνική». Τον εαυτό μας εκθέτουμε, το σώμα μας, το πρόσωπό μας, το βλέμμα μας, την ιδιοσυγκρασία μας, τις αδυναμίες μας, το μεγαλείο μας και τη σκοτεινή μας πλευρά. Παρόντος του κοινού. Με τον λόγο και την κίνησή μας.

Είμαστε και η μελωδία και τα λόγια και ο ρυθμός. Πόσοι άλλοι μπορούν να ισχυριστούν ότι κάνουν αυτό το άλμα στο κενό; Αυτό ακριβώς είναι ο θεατρίνος. Και με την ευκαιρία, ας μη φοβόμαστε τη λέξη « θεατρίνος». Διότι οι θεατρίνοι, σε αντίθεση με τους «επιστήμονες» ηθοποιούς, αγαπούν τη ζωή περισσότερο από την τέχνη.

Κι έτσι η τέχνη δεν τους φοβάται! Σιγά σιγά ακουμπά στη ζωή τους σαν παρηγοριά. Υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία;