To δέος του Καύκασου… υποκλίθηκε στο πλατύ χαμόγελό της. Κι εμείς, συναθλητές της αν σκεφτούμε τις… καθημερινές ασκήσεις σε έδαφος που πάλλεται στη χώρα μας, χαρήκαμε την άνοδό της κοντά στην κορυφή του Παγκοσμίου Κυπέλλου Γυμναστικής.
Η 26χρονη Ιωάννα Ξουλόγη, κάτοχος πλέον του ασημένιου μεταλλίου στις ασκήσεις εδάφους, δεν αυταπατάται.
Υπέγραψε την επάνοδό της από το Μπακού με ατόφιες λέξεις, ανάλογες της ελκυστικής παρουσίας της όταν ανέτρεψε φυσικούς νόμους στο Αζερμπαϊτζάν.
Κι αυτό επειδή η βαρύτητα που στιγμιαία νικά όταν αιωρείται είναι πταίσμα μπροστά στις δυσκολίες που την υποχρεώνουν, εντός συνόρων, συχνά σε σκληρό διάλογο με τον εαυτό της ώστε να αντέξει και να διακριθεί. «Ενώ αν είχα μπάλα στα πόδια ή στα χέρια», αυτοσαρκάζεται…
Οικείο περιβάλλον είναι γι’ αυτήν η ασιατική γη με τις μουσουλμανικές καταβολές:
«Αλλος τόπος, άλλη ατμόσφαιρα, άλλη νοοτροπία, είναι και αυτό ένα κίνητρο. Να προσαρμόζεις τον εαυτό σου και να αποδίδεις! Στο Αζερμπαϊτζάν είδα και πάλι αυτό που ήξερα και από τις προηγούμενες επισκέψεις μου. Πως υπάρχουν οι πολύ πλούσιοι και οι πολύ φτωχοί, μεσαία τάξη δεν υπάρχει. Αυτή ήταν η τρίτη επίσκεψή μου για αγώνα στο Μπακού και είδα τη βελτίωσή τους. Πέρυσι είχαν σβήσει τα φώτα την ώρα των ασκήσεων, φέτος όλα κύλησαν καλά! Αλλά και πέρυσι όπως και φέτος, όπως και πάντα, είναι πιο διαχυτικοί από εμάς με αθλητές της γυμναστικής, γνωρίζουν καλύτερα το άθλημα, αλλά και το προβάλλουν ισότιμα με τα υπόλοιπα. Οχι όπως στην Ελλάδα του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ. Σέβομαι τη δημοτικότητά τους, αλλά πιστεύω πως θα μπορούσε να υπάρξει δικαιότερη κατανομή του χρόνου προβολής από ελληνικά μέσα ενημέρωσης αλλά και του ενδιαφέροντος που δείχνουν επίσημοι φορείς για μας».
● Στην Ελλάδα που κάνει, χρόνια τώρα, τις δικές της ασκήσεις εδάφους. Σε έδαφος τρεμάμενο λόγω της πίεσης…
Συμφωνώ. Μ’ αρέσει ο παραλληλισμός. Κι εμείς ως Ελληνες πολίτες κάναμε και συνεχίζουμε να κάνουμε ασκήσεις σε έδαφος που μάχεται να παραμείνει σταθερό, παρά το γεγονός ότι τρέμει διαρκώς. Και καταφέρνουμε να το κρατάμε σταθερό. Ετσι το καταλαβαίνω εγώ.
Ισως το λέω έτσι επειδή το ίδιο κάνω κι εγώ, τελικά μένω σταθερή. Οσο κι αν ταλαντεύομαι την ώρα του αγώνα. Ταλαντεύομαι. Για την ακρίβεια, κάποιες στιγμές είμαι υποχρεωμένη ν’ ανατρέψω και φυσικούς νόμους όπως η βαρύτητα.
Αλλά, πιστέψτε με, αν είσαι μαθημένη στη σκληρή δουλειά που γίνεται στην προπόνηση και κάνεις πολλές θυσίες στην προσωπική ζωή και όχι μόνο, όπως εγώ εδώ και 22 χρόνια, μόνο τότε υπάρχει αποτέλεσμα.
● Κόπος που δεν φαίνεται-προβάλλεται. Σκληρό ακούγεται.
Και είναι! Δεν κλαίγομαι, απλά αναφέρω την πραγματικότητα. Ηρθα στην Ελλάδα, πολλοί, και σας ευχαριστώ, θελήσατε να μου μιλήσετε, σε λίγες μέρες δεν θα ασχολείστε.
Ούτε εσείς ούτε και όσοι σε βοηθούν μόνο όταν κάνεις την επιτυχία και όχι στη διάρκεια της δυνατής προσπάθειάς σου για να φτάσεις στην επιτυχία. Δεν ζητώ ν’ ασχολείστε συνέχεια με τη γυμναστική, όχι.
Μόνο, έγκαιρα, όταν πρέπει για τη στήριξη κάθε προσπάθειας. Αυτό δεν είναι δικαίωμα; Θέλω να τονίσω λοιπόν ότι, αληθινά, μόνο η Ομοσπονδία Γυμναστικής μάς βοηθά. Κι αυτή απ’ το οικονομικό περίσσευμά της.
● Αναφέρεστε σε χρήματα ικανά να σε ωθήσουν πριν και να σε ανταμείψουν μετά την επιτυχία;
Υπάρχουν και άλλα, βασικά που λείπουν. Τόσο στην Αθήνα όσο και και στη Θεσσαλονίκη όπου προπονούμαι εγώ, δεν υπάρχει, δίπλα μας, την ώρα της προπόνησης φυσικοθεραπευτής, γιατρός και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Ενας τραυματισμός, την ώρα της προπόνησης, είναι πολύ πιθανός κάθε στιγμή. Το καταλαβαίνουν και όσοι απλά βλέπουν πώς γίνονται οι ασκήσεις μας, τότε που συχνά αιωρείσαι.
Οσοι μπορούμε, έχουμε δίπλα μας δικό μας φυσικοθεραπευτή και γιατρό. Και βέβαια ισχυρή θέληση, πείσμα να τα καταφέρουμε παρά τις ίδιες συνθήκες.
Οπως εγώ αλλά και οι υπόλοιποι αθλητές που πήγαμε στο Αζερμπαϊτζάν.
Και τώρα, πανελλήνιο πρωτάθλημα, σε λίγες μέρες, στη Μίκρα, Μεσογειακοί τον Ιούνιο στη Σαραγόσα, Πανευρωπαϊκό τον Αύγουστο στη Γλασκώβη και Παγκόσμιο τον Οκτώβριο στην Ντόχα. Είμαι μαθημένη στην κεκτημένη ταχύτητα, ελπίζω κι εκεί στη διάκριση.
● Δεν μπορείτε να μας πείσετε πως δεν έχετε πει «δεν πάει άλλο»!
Δεν θα προσπαθήσω να σας πείσω. Ναι, έχω φτάσει σε σημείο να πω «δεν αντέχω!».
Αλλά επειδή αγαπώ τη γυμναστική βρίσκω ψυχικά αποθέματα. Οπως αποδεικνύεται, ανεξάντλητα! Μόνο έτσι γίνεται.
● Ακόμη κι αν τα 26 χρόνια σας προαναγγέλλουν δύση… ασκήσεων εδάφους και κάθε άλλης γυμναστικής άσκησης.
Ναι, αλλά νιώθω ότι μπορώ να συντηρήσω πολύ ακόμη τον εαυτό μου σε καλή κατάσταση. Και αυτό θα κάνω.
● Δεν σας… καταλογίσαμε γηρατειά. Αλλά, σε κάθε περίπτωση, οφείλετε να σχεδιάζετε πλέον και την επόμενη μέρα.
Θέλω να συνεχίσω ως προπονήτρια, πάντα στη γυμναστική. Με την ευκαιρία θέλω να ευχαριστήσω τους δύο προπονητές μου, τον Κώστα Χατζηζήση και τη Βουλγάρα Ντιάνα Ντούντεβα, ολυμπιονίκη με την πατρίδα της το 1988 στη Σεούλ, επίσης στις ασκήσεις εδάφους, είμαι τυχερή που τους έχω δίπλα μου! Θα μείνω, λοιπόν, στη γυμναστική.
● Αγωνίσματα που, αν μη τι άλλο, συνιστούν ασκήσεις αυτοπειθαρχίας.
Βέβαια. Και το όνειρό μου είναι να μεταδώσω ως μητέρα στα παιδιά μου αυτήν ακριβώς την αυτοπειθαρχία που με δίδαξε ο αθλητισμός.
Να τους μάθω αυτό το «μην τα παρατάς ποτέ» που λέγαμε πριν. Αυτό θα πω στο παιδί μου, αυτό λέω τώρα και ως άλλο χαιρετισμό στον πιεσμένο συμπολίτη. Για τις δικές του… ασκήσεις εδάφους στην εποχή μας.
● Μία από αυτές ενώπιόν μας είναι και οι διαβουλεύσεις για το όνομα της ΠΓΔΜ. Εκ των πραγμάτων, ως γεννημένη στην Καβάλα και κάτοικος Θεσσαλονίκης, καλείστε να έχετε άποψη-πρόταση.
«Η Μακεδονία είναι ελληνική», ούτε θέλω ούτε χρειάζεται να πω κάτι άλλο.
