efsyn.gr , Δημήτρης Κανελλόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Τον Φάνη Μαργαρώνη τον γνωρίζουμε ως μουσικό του ροκ συγκροτήματος KollektivA. Αλλά να που τον πετυχαίνουμε τώρα και ως συγγραφέα αφού μόλις έβγαλε από τις εκδόσεις «Μετρονόμος» το βιβλίο «Πώς να φτιάξετε ένα ροκ συγκρότημα – Εγχειρίδιο». Και είναι όπως ακριβώς το λέει ο τίτλος του.

Στις σελίδες του ο Φάνης συμβουλεύει όσους νέους μουσικούς θέλουν να στήσουν –και κυρίως να κρατήσουν ζωντανό– το δικό τους ροκ συγκρότημα και ταυτόχρονα, με παράλληλες ματιές, φανερώνει στον αναγνώστη την πραγματικότητα πίσω από τη μουσική βιομηχανία της χώρας μας.

Το πρώτο που μου έρχεται στον νου μόλις τον συναντώ είναι ένα εύλογο ερώτημα: γιατί να θέλει κάποιος να φτιάξει ένα ροκ συγκρότημα στην Ελλάδα τού σήμερα;

«Η ανάγκη για δημιουργία και επικοινωνία δεν σταματά», μας λέει ο… καλλιτέχνης, συγγνώμη ο… συγγραφέας ήθελα να πω.

«Στις μέρες μας είναι τέτοια η ισοπέδωση της ψυχολογίας που η μουσική, η τέχνη γενικότερα, μπορεί να γίνει παράγοντας ανάτασης. Βέβαια αν η ροκ ως είδος είναι έτοιμη να σηκώσει κεφάλι στην Ελλάδα τού σήμερα, είναι ένα ερώτημα για την απάντηση του οποίου δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος. Αλλά και τι να κάνεις; Είμαστε αυτό που είμαστε. Αρχικά ως τελευταίο κεφάλαιο στο βιβλίο είχα το «Πώς να διαλύσετε ένα ροκ συγκρότημα». Διαπίστωσα ότι έτσι ίσως έμενε μετέωρο το ερώτημα «Γιατί να θέλει κάποιος να φτιάξει ένα ροκ συγκρότημα;». Οπότε αποφάσισα να κλείσω το βιβλίο με το κεφάλαιο «Μικρές τζούρες αιωνιότητας». Γιατί, λοιπόν, αξίζει τελικά κάποιος να φτιάξει ένα ροκ συγκρότημα στην Ελλάδα τού σήμερα; Γιατί υπάρχουν συναισθήματα μέσα στη ζωή μιας μπάντας που δεν θα ζήσεις διαφορετικά, σε οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες. Είναι εμπειρίες, μικρά αποστάγματα ζωής, μικρές τζούρες αιωνιότητας. Αυτό είναι: Μικρές τζούρες αιωνιότητας».

Και φυσικά τίθεται κι εδώ το προαιώνιο ερώτημα: Ελληνικός ή αγγλικός στίχος;

«Είχα την εντύπωση ότι αυτά τα ταμπού έχουν καταπέσει», απαντά ο Φάνης που διαπιστώνει ότι στο γενικότερο πλαίσιο επικράτησης ενός… νεοσυντηρητισμού, υπάρχουν τελικά φραγμοί στους ακροατές. «Η προσωπική μου αισθητική δεν επιτρέπει τέτοια διλήμματα. Εχω γράψει αγγλικό στίχο, αλλά και ελληνικό. Εχω παίξει σε αγγλόφωνες μπάντες, αλλά και σε ελληνόφωνες. Ζητούμενο για μένα ήταν πάντα το καλό τραγούδι, το άρτιο αισθητικό αποτέλεσμα. Στο «Εγχειρίδιο» αναφέρω (ακομπλεξάριστα…) περίπου 70 συγκροτήματα, κάποια ελληνόφωνα, κάποια αγγλόφωνα. Κάτι σε άλλη γλώσσα δεν έχω, δυστυχώς. Πάντως εν αντιθέσει με την επανεμφάνιση των ταμπού, σας βεβαιώνω, ανάμεσα στους μουσικούς των αγγλόφωνων και των ελληνόφωνων σχημάτων της ελληνικής σκηνής δεν υπάρχει καμιά αντιπαράθεση, εκτός από όταν παίζουμε… μπουνιές».

Και αν το βιβλίο αποτρέψει κάποιους που θα ήθελαν να φτιάξουν ένα ροκ συγκρότημα; «Κανείς δεν μπορεί να αποτρέψει κάποιον που θέλει να φτιάξει ένα ροκ συγκρότημα, εκτός από τον ίδιο του τον εαυτό. Ισα ίσα, νομίζω ότι το βιβλίο μπορεί να είναι εφαλτήριο αλλά και οδηγός επιβίωσης ενός συγκροτήματος. Τουλάχιστον τα μέχρι τώρα δείγματα αυτό λένε. Βέβαια, από την άλλη, να σου πω: αν διαλυθούν και κάμποσα συγκροτήματα, θα μείνουμε μόνοι μας και θα πάρουμε όλα τα λεφτά εμείς». Χρήματα υπάρχουν στο ροκ; «Στην παράγραφο με τίτλο: “Επιλογή συνεργατών” θέλησα να γίνω σαφής, οπότε αποφάσισα να αναφέρω τον ρόλο του λογιστή ως εξής: “Ρε, εδώ δεν έχετε μαντίλι να κλάψετε, θέλετε και λογιστή;”».