Το ‘γραψε πριν από λίγες μέρες ένας από τους αγαπημένους μου ξένους δημοσιογράφους, ο Ρόμπερτ Φισκ -και λέω να ξεκινήσω το κομμάτι μου με αυτό: «Η Συρία αποδεικνύει πόσο πιο επικίνδυνοι είναι οι πόλεμοι, όταν πλησιάζουν στο τέλος τους».
Ο Φισκ, άλλωστε, δεν γράφει από την ασφάλεια του γραφείου του και γι’ αυτό –σε αντίθεση με πολλούς άλλους «ειδήμονες» συναδέλφους, που αναμασούν σαν μηρυκαστικά την προπαγάνδα των πηγών τους- ξέρει πολύ καλά τι γράφει: παρά την προχωρημένη ηλικία του, άφησε τις τελευταίες εβδομάδες πίσω του τη Βηρυτό, όπου κατοικεί, και μόλις συμπλήρωσε ένα δρομολόγιο 2.000 μιλίων σε μεγάλο μέρος της φλεγόμενης Συρίας, ακολουθώντας μονάδες του κυβερνητικού στρατού του Ασαντ στα περίχωρα της Δαμασκού, τη Χάμα και άλλες εμπόλεμες ζώνες. Ας τον ακολουθήσουμε για λίγο σε αυτή την πυρετική του «τουρνέ» στη χώρα του θανάτου.
«[Στη Δαμασκό], είναι εύκολο πια να πιστέψει κανείς ότι ο πόλεμος έχει τελειώσει», γράφει ο εκλεκτός Βρετανός ανταποκριτής. «Μέχρι τουλάχιστον να αρχίσουν να πέφτουν γύρω σου τα βλήματα όλμων από την [ανταρτοκρατούμενη] Γούτα και να σκάνε στην παλιά χριστιανική γειτονιά της Μπαμπ ελ Τούμα, με τα παραδοσιακά μπακάλικα και εστιατόρια. Εξι σκοτωμένοι άμαχοι»…
Και παρακάτω: «Πρέπει να πω πως, μετά από αυτή την περιοδεία των δύο χιλιάδων μιλίων σε όλη σχεδόν τη Συρία, είναι η πρώτη φορά εδώ και μήνες που δεν είδα ούτε έναν μαχητή της Χεζμπολάχ ή Ιρανό Φρουρό της Επανάστασης. Γεγονός με μεγάλο ενδιαφέρον, δεδομένου ότι οι ηγέτες της Δύσης δείχνουν να πιστεύουν ότι η Συρία έχει πλημμυρίσει από Ιρανούς. Μπορώ να ταξιδέψω όπου θέλω –με εξαίρεση, βέβαια, τους μικρούς θύλακες που ελέγχονται ακόμη από το «Ισλαμικό κράτος»- και ξεχωρίζω εύκολα τους Λιβανέζους πολεμιστές της Χεζμπολάχ, αφού κι εγώ ζω στον Λίβανο, αλλά αυτή τη φορά δεν είδα κανέναν. Αντίθετα, είδα πολλούς Ρώσους να περιπολούν στους αυτοκινητοδρόμους της ερήμου, ακόμη και να συνοδεύουν κομβόι από φορτηγά στη βασική διαδρομή από το Χαλέπι ώς τη Χομς. […] Πέρασα αυτές τις μέρες από περισσότερα από εκατό μπλόκα και έχω να πω ότι οι Σύροι στρατιώτες επιδεικνύουν πια υπερβολική αυτοπεποίθηση, σαν να είναι πεπεισμένοι ότι όλα έχουν τελειώσει. Αλλά ξεχνούν πως οι πόλεμοι γίνονται ακόμη πιο επικίνδυνοι, όταν πλησιάζουν στο τέλος τους»…
Ο γερο-Φισκ περιγράφει λακωνικά τις εκατέρωθεν βαρβαρότητες που άκουσε και είδε: το καμένο, εγκαταλελειμμένο κεφαλοχώρι Αραμπίγια έξω από τη Χάμα, το φρικιαστικό βίντεο της δολοφονίας ενός αλυσοδεμένου αιχμαλώτου στρατιώτη του Ασαντ από τον ISIS, με όπλο τις ερπύστριες ενός τανκ, τον συνεχιζόμενο λιμό στις πολιορκημένες περιοχές, αλλά και τις νέες καταγγελίες για χρήση χημικών σε βάρος αμάχων στα περίχωρα της Δαμασκού.
Και στο τέλος αναρωτιέται ρητορικά, γνωρίζοντας προφανώς πως δεν θα λάβει καμιά απάντηση: Ως πότε θα παρακολουθούμε αμέριμνοι όλοι εμείς οι Δυτικοί αυτή τη θηριωδία;
Πού… δεν πήγε ο Φισκ; Προφανώς, στα ανταρτοκρατούμενα ακόμη μέρη που δεν ελέγχονται από τις δυνάμεις του Ασαντ και τους συμμάχους τους, δηλαδή την Ιντλίμπ και τα περίχωρα της Δαμασκού, και φυσικά στο Αφρίν, όπου η Τουρκία μάταια προσπαθεί εδώ και εβδομάδες να ξεπαστρέψει τους ψυχωμένους Κούρδους και τα όνειρά τους για κάποιας μορφής ενιαίο «κράτος».
Ευτυχώς, το μακελειό του Αφρίν παρακολουθεί ο έτερος Καππαδόκης, ο Πάτρικ Κόκμπερν της Independent, που ξαναχτύπησε την εβδομάδα που μας πέρασε, αποκαλύπτοντας ότι, σύμφωνα με τις πηγές του, πολλοί από τους «αντάρτες»-μισθοφόρους του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» (FSA) που έχουν εισβάλει τις τελευταίες εβδομάδες στο κουρδικό καντόνι του Αφρίν προέρχονται από τις τάξεις του νικημένου ISIS και προσπαθούν τώρα να πάρουν εκδίκηση από τους Κούρδους με τις πλάτες -και τα χρήματα- του τουρκικού στρατού!
«Οι περισσότεροι από αυτούς που πολεμούν τους Κούρδους πολιτοφύλακες στο Αφρίν είναι μαχητές του ISIS, αν και η Τουρκία τούς έχει επανεκπαιδεύσει στις τακτικές των εφόδων τους», λέει στον Κόκμπερν ο πρώην τζιχαντιστής και γνώστης της κατάστασης «Φάρατζ».
«Στο ξεκίνημα των επιχειρήσεών της στη βόρεια Συρία, η Τουρκία προσπάθησε να παραπλανήσει τον κόσμο υποστηρίζοντας ότι πολεμούσε ενάντια στο “Ισλαμικό κράτος”, αλλά στην πραγματικότητα εκπαίδευσε τα μέλη του ΙSIS και τώρα τους στέλνει στο Αφρίν», γράφει ο έμπειρος ανταποκριτής, τονίζοντας πως, σύμφωνα με τον «Φάρατζ», η Τουρκία «χρησιμοποιεί τους μαχητές του ISIS σαν χαρτί τουαλέτας, που το χρησιμοποιείς μια φορά και το πετάς»!
Ο Κόκμπερν συμπληρώνει την εικόνα με ένα βίντεο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και δείχνει τρεις τζιχαντιστές με στολή να δηλώνουν την αφοσίωσή τους στην Αλ Κάιντα ενώ ετοιμάζονται για τη μάχη στο Αφρίν… Και αναφέρει ότι η Τουρκία έχει ορμηνέψει τους τζιχαντιστές μισθοφόρους της να μη χρησιμοποιούν τις γνωστές από το παρελθόν τακτικές με τη χρήση βομβιστών αυτοκτονίας και παγιδευμένων αυτοκινήτων, για να μην αποκαλυφθεί η πραγματική τους ταυτότητα και μαζί το βρόμικο παρελθόν τους.
Επαναλαμβάνει, δε, ότι η Αγκυρα συνεχίζει με αυτόν τον τρόπο την «ανάρμοστη σχέση» της με τους φανατικούς εξτρεμιστές στη Συρία, που ξεκίνησε ήδη από την έναρξη του εμφυλίου το 2011, και ότι μπροστά στη στρατηγική ανάγκη του να αποτρέψει τη δημιουργία ενός de facto κουρδικού κράτους υπό αμερικανική προστασία στη βόρεια Συρία, ο Ερντογάν ρισκάρει να «αναστήσει» το ημιθανές «Ισλαμικό κράτος»!
«Οι ΗΠΑ είναι σε πολύ δύσκολη θέση», καταλήγει ο Κόκμπερν. «Με την αεροπορική υποστήριξη των ΗΠΑ, οι Κούρδοι πολιτοφύλακες των YPG κατανίκησαν τον ISIS σε πολλές μάχες. Αλλά τώρα οι YPG αντιμετωπίζουν στο Αφρίν πολλούς από τους ίδιους μαχητές που πολέμησαν στη Ράκα και άλλα μέτωπα τα τελευταία τέσσερα χρόνια, και οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν μια απευθείας σύγκρουση με την Τουρκία. Ομως μια τέτοια σύγκρουση μπορεί να λάβει χώρα πολύ σύντομα, καθώς ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν απειλεί ευθέως τους Αμερικανούς ότι θα προελάσει ώς την πόλη Μανμπίτζ, που βρίσκεται στα χέρια των YPG από το 2016. Ολα αυτά είναι προς όφελος του ISIS, που δεν έχει πλέον τις δυνάμεις να “αναρρώσει” από τις βαριές περσινές ήττες του, αλλά βλέπει τώρα με χαρά τους εχθρούς του να πολεμούν σε άλλα μέτωπα. Από την άλλη μεριά, η Τουρκία δεν κατάφερε να πετύχει και πολλά από στρατιωτικής πλευράς μετά από τρεις εβδομάδες εισβολής στο Αφρίν. Ο μόνος τρόπος να νικήσει είναι με τους αδιάκοπους αεροπορικούς βομβαρδισμούς και κάτι τέτοιο δεν μπορεί να διαρκέσει επ’ αόριστον, ιδίως χωρίς την έγκριση των Ρώσων, την οποία δεν φαίνεται να έχει εξασφαλίσει. Γι’ αυτό καταφεύγει στους ετοιμοπόλεμους τζιχαντιστές του ISIS»…
