Τι απέγιναν οι… Μπέιμπι Τζέιν;

Πριν από λίγες μέρες έζησα μια σοκαριστική σκηνή σε παγοδρόμιο. Μια μητέρα «παρέδιδε» τη μόλις πεντάχρονη κόρη της στην προπονήτρια με τις ακόλουθες εντολές: «Μην τη λυπάσαι! Μην την αφήσεις να κάνει τα δικά της. Να κάνει μόνο αυτό που θες εσύ! Θέλω σε τρία χρόνια να μου φέρνει μετάλλια!».

Μου ήρθε αμέσως στο μυαλό η ταινία του Ρόμπερτ Ολντριτς «Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν;», για τα χαμένα παιδιά-θαύματα που με περισσό ζήλο προετοιμάζουν οι γονείς τους για κάποια, συνήθως εξαιρετικά βραχύβια, special shows της ζωής.

Οπως ακριβώς έκανε κι ο πατέρας της Τζέιν: τη μεγάλωσε γυρίζοντάς την από σκηνή σε σκηνή, σαν έκθεμα τσίρκου, για να χορεύει και να τραγουδάει «ένα γράμμα στον μπαμπάκα μου», φροντίζοντας να μοσχοπουλάει στο φινάλε κάμποσες figurines στο μπόι της κόρης του.

Κάπως έτσι μεγάλωνε κι ο ναρκισσισμός του μικρού κοριτσιού αλλά και η επακόλουθη προκλητική συμπεριφορά προς όλους. Ιδιαίτερα προς την αδελφή της Μπλαντς, που ήταν φυσικό να τη ζηλεύει και να μην ανέχεται τις εκρήξεις της.

Κάποια στιγμή, όμως, έπαψε η ζωή να κάνει τα χατίρια της Τζέιν. Ο πατέρας της «έφυγε», το παιδί-θαύμα είχε μια αξιοθρήνητη πορεία ως ηθοποιός, σε αντίθεση με την αδελφή της που έκανε σημαντική καριέρα.

Πλέον, στα 60 τους, ζουν οι δυο τους απομονωμένες από τον κόσμο, βασανίζοντας η μια την άλλη. Η Τζέιν καθηλωμένη στις αναμνήσεις της και η Μπλαντς σ’ ένα αναπηρικό καροτσάκι ύστερα από ένα ατύχημα – αληθινά φαντάσματα του παρελθόντος.

Αλήθεια, τι συμβαίνει στις απανταχού Μπέιμπι Τζέιν – του χθες, του σήμερα, του αύριο; Σ’ αυτά τα παιδιά που οι τρελές φιλοδοξίες των γονιών τους έρχονται να τους κλέψουν την παιδική τους ηλικία, παραδίνοντάς τα βορά σ’ ένα σύστημα εξόχως ανάλγητο και ανταγωνιστικό που θα τα αντικαταστήσει γρήγορα με νέο αίμα, αφού πρώτα τα ξεζουμίσει;

Συνήθως οι ταινίες που λατρεύω, όσο δραματικές κι αν είναι, φροντίζουν πάντα να τελειώνουν μ’ ένα σοφό επιμύθιο που με συντροφεύει σ’ όλη μου τη ζωή.

Ετσι και το αριστούργημα του Ολντριτς. Λίγο πριν πεθάνει η Μπλαντς, μετά την αποκάλυψη ενός φοβερού οικογενειακού μυστικού, οι δύο αδελφές συνειδητοποιούν τι έχασαν με τους ανταγωνισμούς και τις κακίες και συμφιλιώνονται την τραγική εκείνη στιγμή που αποχωρίζονται για πάντα: «Δηλαδή, όλα αυτά τα χρόνια… θα μπορούσαμε να είμαστε φίλες;», αναρωτιέται η Τζέιν. Κι είναι σαν να της αποκαλύφθηκε όλη η αλήθεια του κόσμου.

Αναρωτιέμαι κι εγώ με τη σειρά μου: Αραγε πόσα από τα κατασκευασμένα παιδιά-θαύματα θα καταλάβουν, πολύ πιο νωρίς από την Τζέιν, κάποιες πραγματικές αξίες και βραβεία, για να μη χαραμίσουν μια ζωή που, δυστυχώς, έρχεται και φεύγει χωρίς να ρωτάει ποτέ κανέναν;

*σκηνοθέτης, διευθυντής Film Studies BA MA, New York College, Athens