Στου καφέ το κατακάθι (3)

Τρίτη και Παρασκευή, βγαίνει το φλιτζάνι. Αλλά να το ρίχνεις την ίδια μέρα. Οχι όποτε το θυμάσαι. Και να αφήνεις καιρό να περνάει ανάμεσα, όχι συνέχεια, σε δουλειά να βρισκόμαστε...

Δεν τον ανεχόμαστε τον ακέραιο άνθρωπο οι άνθρωποι. Τόση καλοσύνη πια, είναι δυνατόν; Τόσο ήθος; Κι ούτε μια στάλα εκδίκηση στο κακό που αφειδώς του προσέφερες; Μόνο αξιοπρέπεια, να σ’ την πετάει ολόκληρη και μια θλίψη στα μάτια; Θα σε γεμίσει και ενοχές από πάνω... Ε, όχι! Την επόμενη φορά θα τον αποτελειώσεις. Να μην τον έχεις και στα πόδια σου να σου το θυμίζει...

Βολική η λαμογιά εν τέλει. Την έχουμε αποδεχτεί, τη συνηθίσαμε, κακομοίρικα μας οικτίρουμε, αλλά στο βάθος τη γουστάρουμε. Τους ίδιους πολιτικούς θα ξαναβγάλουμε, τον ακέραιο τον διαγράφουμε και οι ίδιοι με το που τον εντοπίζουμε, το ψιθυρίζουμε πίσω από την πλάτη του, «δεν θα αντέξει ο καημένος», και εμείς στον μεγαλοσχήμονα θα πάμε για το ρουσφέτι, γιατί ώρες είναι τώρα να πιστεύουμε πως θα χάσουμε και τις αξίες και τις πατροπαράδοτες συνήθειές μας, εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε...

Κι όχι πως φοβόμαστε ή καταγράφεται έλλειψη εμπιστοσύνης προσωπικά στον εαυτό μας, αλλά και ομαδικά -ως λαού ολόκληρου- χαμηλή αυτοεκτίμηση. Προς Θεού! Τι λόγος...

Εμείς αγαπάμε ο ένας τον άλλον, νοιαζόμαστε ο ένας για το καλό του άλλου...

Μικρογραφία της κοινωνίας ο στενός μας περίγυρος. Περιφερόμενες φιγούρες όλοι στην πόλη, λαμπερές στην όψη, άδεια τα σπλάχνα, μιλούν δυνατά για να ακουστούν, δεν απλώνουν το χέρι, ιδρωμένα δάχτυλα ακουμπούν το προτεταμένο δικό σου, το αποσύρουν παγωμένα, δεν διεκδικούν, δεν φλερτάρουν, δέχονται μόνο ό,τι εύκολα τους προσφέρεται, ή πληρώνουν.

Περιχαρακωμένοι στην αυτολύπησή τους έχουν την πολυτέλεια να κάνουν τον εαυτό τους κέντρο του κόσμου. Βέβαιοι για την ήττα, πριν ακόμα προσπαθήσουν.

Στο φλιτζάνι σπουδάζω ατελέσφορα ανθρωπογεωγραφία κι έχω και τη φωνή της Καλλιόπης στα αυτιά να μου λέει πως φταίω εγώ που τα ψάχνω όλα αυτά, που τα ερμηνεύω, κι ίσως και να τα προκαλώ, γιατί είμαι εγώ που τους βγάζω τον κακό τους εαυτό...

Κι όμως σ’ αυτή την πτώση, αν έστω και ένας υπάρχει που αντιστέκεται, είναι μια στόφα για να αλλάξουμε τον κόσμο.

Το πρωινό που ’σταξε φαρμάκι στον καφέ // πείνασα άδικα...

* Λογοτέχνις

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ