Σαμουράι

Ενα Σαββατοκύριακο στη θάλασσα. Ενα φόρεμα, κόκκινο. Ανοιχτό λογαριασμό σε μεγάλο βιβλιοπωλείο. Καινούργια λάστιχα για το αυτοκίνητο. Ενα λαχείο που θα κερδίσει. Δεν ξέρω, δεν μπορώ να σκεφτώ. Για το καλοκαίρι ή για όλο τον χρόνο;

Ενα καπέλο από αληθινή ψάθα. Λιγότερο άγχος. Λίγο περισσότερα χρήματα. Παγωτό φράουλα και σιρόπι σοκολάτας κάθε μέρα. Διακοπές για δύο μήνες. Δεν θα σου πω, αν δεν μου πεις πρώτα εσύ. Να χορτάσω ύπνο. Ενα ταξίδι στην Κίνα, στη Χιλή, μακριά. Χρόνο, πολύ χρόνο ελεύθερο. Κάποιον να μου τρίβει την πλάτη πριν κοιμηθώ.

Η ελεύθερη επιλογών δημοσκόπηση των επιθυμιών για τούτο το καλοκαίρι ή, έστω, για εκείνη τη στιγμή που ρωτούσε ανάμεσα σε φίλους και γνωστούς. Μικρά και μεγαλύτερα θέλω, άλλα εύκολα και άλλα δύσκολα, άλλα όμορφα και άλλα πρακτικά, και άλλα ανέφικτα. Αληθινά όλα.

Δεν ήξερε γιατί άρχισε να ρωτάει. Μαγικό ραβδί για να πραγματοποιεί επιθυμίες δεν είχε, ούτε είχε βγει από γυάλινο λυχνάρι για να έχει υπερφυσικές δυνάμεις. Αν τη ρωτούσαν ποια ήταν η δική της επιθυμία δεν θα ήξερε τι να απαντήσει. Σχεδόν.

Δεν ήξερε αν ό,τι ήθελε μπορούσε να χωρέσει σε μια ευχή και αν το κενό μπορούσε να καλυφθεί. Μα πώς δημιουργήθηκε εκείνο το κενό; Δεν μπορούσε να το καταλάβει, δεν έβρισκε τη χαραμάδα που άνοιξε και γέμισε με παλλόμενο αέρα την καρδιά και το στομάχι της.

Εψαχνε στα θέλω των άλλων να βρει εκείνο που θα έμοιαζε με το δικό της. Της άρεσε η ιδέα των μεγάλων διακοπών, της χρειαζόταν ένα ψάθινο καπέλο, αγαπούσε το παγωτό και τη σοκολάτα και το μεγάλο βιβλιοπωλείο ήταν παιδική χαρά. Κι όσο για τον ύπνο ή το τρίψιμο στην πλάτη, ω… Ηθελε και μια βουτιά διαρκείας στη θάλασσα, ώσπου να ξαναγεννηθεί.

Ενώ τα σκεφτόταν όλα αυτά, πίσω ακούστηκε ένα άγριο και μακρόσυρτο κορνάρισμα: Μπιιιιιιπ, μπιιιιιιιπ, μπιιιιιιιπ. Το φανάρι είχε ανάψει πράσινο κι εκείνη δεν το είδε.

Εβαλε ταχύτητα και βγήκε στη λεωφόρο. Πριν προλάβει να φτάσει στο επόμενο φανάρι, ο βιαστικός πίσω της βρέθηκε δίπλα της, από τα δεξιά.

«Κοιμάσαι;!». Μισοαγριεμένος της φάνηκε.

«Ξημερώνει κι έχουμε δουλειές!», μούγκρισε σχεδόν.

Δεν του απάντησε. Είχε το δίκιο του. Βρέθηκε πίσω από κάποια που αντί να κοιτάζει τον δρόμο έψαχνε να βρει τι της λείπει την ώρα που περίμενε στο φανάρι. Πού να του εξηγεί τέτοια ώρα.

Σήκωσε το τζάμι στο παράθυρο και μόλις άναψε ξανά πράσινο τον άφησε να φύγει μαρσάροντας. Σχεδόν εκτοξεύτηκε, σε δευτερόλεπτα είχε χαθεί στην άδεια Κηφισίας.

Ξανάνοιξε το παράθυρο. Εκανε ζέστη.

«Ακου ξημέρωσε… Μα δεν είναι ούτε μία τη νύχτα». Η ανακρίβεια την πείραξε περισσότερο από την επίθεση.

Κόντεψε να ξεχάσει τι έψαχνε εκείνη τη νύχτα της Τρίτης, που ξημέρωνε Τετάρτη.

Και τότε θυμήθηκε την επιθυμία της πεντάχρονης ανιψιάς της: ένα μικρό σαμουράι.

«Πού έμαθες εσύ τους σαμουράι; Ξέρεις τι είναι σαμουράι;» την είχε ρωτήσει.

«Είναι ζωάκι», της απάντησε το κοριτσάκι. «Το είδα στην τηλεόραση». Δεν γέλασε. Είχε δει κι εκείνη ιαπωνικά κινούμενα σχέδια και κατάλαβε ότι μάλλον μπερδεύτηκε. Της εξήγησε ότι σαμουράι ήταν κάποτε οι πολεμιστές σε μια μακρινή χώρα, την Ιαπωνία. Η μικρή την κοίταζε δύσπιστη. Στο μυαλό της σαμουράι ήταν ένα εξωτικό πλάσμα.

Κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι η θεία και είπε να βρει κι εκείνη ένα παράξενο όνομα για εκείνο το αδιευκρίνιστο που έψαχνε. Δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα. Μεγαλώνοντας οι μαγικές λέξεις γίνονταν σπάνιες.

Αλλά το αποφάσισε. Θα το έλεγε σαμουράι. Ηταν ωραία και παράξενη λέξη, εξόχως εξωτική.

Το επόμενο πρωί, στον ηλεκτρικό, κάθισε απέναντί της ένας νέος άντρας. Τα μαύρα μαλλιά του ήταν τραβηγμένα πίσω και σχημάτιζαν ένα κοτσίδι σφιχτό στην κορυφή του κεφαλιού.

Φορούσε τζιν μαύρο, γκρίζο φανελάκι και πάνινα παπούτσια. Ούτε σπαθιά, ούτε δερμάτινες και μεταλλικές πανοπλίες. Τίποτα. Και όμως, της φάνηκε σαν σαμουράι.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας