Πέντε χρόνια και μια λιακάδα

Με παίρνει τηλέφωνο και μου εύχεται «χρόνια πολλά» για τα πέντε χρόνια κυκλοφορίας της εφημερίδας. Τον ευχαριστώ. «Ασε» μου λέει, «τις τυπικότητες· τι μπορείς να γράψεις, αγαπητέ, για τη σημερινή (χθεσινή) λιακάδα, που μας αναστάτωσε και μας έβγαλε όλους, χωρίς λόγο(;), στους δρόμους; Τι θα μας πεις γι’ αυτήν την ταραχή, γι’ αυτά τα πρόσωπα, που είναι όλο γιορτή, που κινούνται από την ομορφιά και τη ζέστη του πιο λαμπρού μας άστρου;».

Τι να απαντήσεις, όταν μάλιστα δεν βλέπεις το πρόσωπο του συνομιλητή; «Δεν είναι εύκολο -απαντώ, ψιθυρίζοντας σχεδόν- να γράψεις για την ευεργετικότητα των αχτίδων του ήλιου, ειδικά όταν ζεις σε μια μια πόλη ασφυξίας. Χαίρομαι που τις απολαμβάνεις και που σου φτιάχνουν εξαιρετική διάθεση». Επιμένει, όμως, να είναι αγαπητικά επιθετικός.

«Ας αφήσουμε τις θεωρητικούρες, παρακαλώ, και πες μου: Μπορείς να γράψεις κάτι; Εάν ναι, τόλμησέ το, εάν όχι, θα κατανοήσω την αδυναμία σου, σεβόμενος το μεροκάματο για το οποίο παλεύεις -να ξέρεις ότι δεν θα πάψω να διαβάζω την εφημερίδα». Αφωνος προς στιγμή.

Τι μπορείς να γράψεις για μια λιακάδα ανάμεσα στις τόσες που ραίνουν τη χώρα; Υποψιάζομαι ότι ο συνομιλητής βιώνει παθιασμένα τη μέρα, ανατατικά, ότι η ενέργειά του πολλαπλασιάζεται από το σμίξιμο φύσης και σπλάχνων (του) -ουδέποτε, όμως, θα κατανοήσω αυτό που «μαθαίνει» από τη λιακάδα (του).

Ανατρέχω σε έναν θαυμαστή του συνειδητού και του ασυνείδητου κόσμου, σε έναν σοφό που εναρμόνισε στη ζωή του τα υψηλά και τα χθαμαλά, που έζησε με το ίδιο αίσθημα πληρότητας τα μεγάλα και τα μικρά, τα σπουδαία και τα ασήμαντα, που γνώρισε την αδυναμία του ανθρώπου να δει το βάθος των πραγμάτων και των σωμάτων του Σύμπαντος, στον Βέλγο Σαίξπηρ, όπως τον αποκάλεσαν, στον και νομπελίστα Μωρίς Μέτερλινγκ: «Διαβάστε είκοσι μυθιστορήματα, αριστουργήματα, με παρατηρήσεις και στοχασμούς πάνω στη ζωή· αυτό που θα κερδίσετε θα σβήσει όπως όλα εκείνα που σας προσφέρουν τα όνειρα. Αν, όμως, ζήσετε μια μέρα, δεν θα ξεχάσετε ποτέ αυτό που θα σας μάθει».

Θέλω να του μεταφέρω την άγνοιά μου -γιατί τόσα ζωντανά και ζωύφια ξετρυπώνουν από τις φωλιές τους ή βγαίνουν από τα χώματα μόλις συναισθανθούν(;) ότι «εκεί έξω», «κάτι» έχει έλθει που τα «τρελαίνει», τα «γοητεύει», ο πανόπτης ήλιος. Με ακούει με προσοχή, έτσι τουλάχιστον μαρτυρεί η σιωπή του.

Με προσκαλεί να τον επισκεφθώ στο σπίτι του, να δω τον ροδώνα του («αυτός είναι η ουσία κι αυτός στον ήλιο χρωστάει την ανάπτυξή του»). Διστάζω για λίγο, αλλά αποδέχομαι την πρόσκλησή του. Μες στην πνιγηρότητα των ημερών η επίσκεψη σε έναν ροδώνα φαντάζει -και είναι- ελκυστική, ανακουφιστική ίσως· ποιος ξέρει τι καινούργια πράγματα θα φέρει... τι χυμούς, τι αρώματα, τι γεύσεις...

«Οταν λοιπόν έλθεις με το καλό, θα τα πούμε και για τα πέντε χρόνια κυκλοφορίας της εφημερίδας (μας)». «Διακρίνω μιαν "ενόχληση";» ρωτάω, με περιέργεια, είναι αλήθεια. «Οχι, όχι, καλημέρα». Ε, καλημέρα -και κατεβάζω κάπως μουδιασμένος το ακουστικό...

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ