Οι παραέξω

Στη λαϊκή μούσα αποδίδεται πλήθος παροιμιακών φράσεων οι οποίες περικλείουν συμπυκνωμένη σοφία αιώνων, που, εάν τα σημαινόμενά τους διαπότιζαν την καθημερινότητα, η ζωή μας θα γινόταν αναμφιβόλως καλύτερη. «Αυτό μην το πεις παραέξω» είναι ίσως η πιο περιθωριακή από δαύτες, σχετίζεται μολαταύτα με το κεντρικό ζητούμενο του ανθρώπου καθ’ όλη τη διαδρομή της ιστορίας του, την τήρηση δηλαδή του «αρίστου μέτρου» των αρχαίων ημών στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Τη συνοχή της οικογένειας, του σιναφιού, της παρέας, της ευάριθμης ή διευρυμένης ομάδας εν γένει, σφυρηλατεί οιονεί η συλλογική μυθολογία που αρμολογείται συνήθως με υλικό την υπερβολή. Τα μέλη τους συχνά μεγαλορρημονούν ξεφουρνίζοντας τερατολογήματα από υπέρμετρη αισιοδοξία για την επίτευξη κοινού σκοπού, από άμυνα απέναντι στο αντίπαλο δέος ή για να μπαλώσουν τα τσόλια τους, ήτοι να κρύψουν τις πομπές τους.

Ραπίζουν τον κοινό νου παρόμοιες ακρότητες. Ηχούν ευχάριστα στα ώτα των ατόμων της κλίκας, προκαλούν όμως τρανταχτούς γέλωτες σε ανυποψίαστους τρίτους. Οπαδοί συλλόγου του άλλοτε ΠΟΚ συζητούν, φέρ’ ειπείν, την τακτική που θα ακολουθήσουν οι παίκτες τους προκειμένου να αποκλείσουν την Μπαρτσελόνα και οραματίζονται την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ, ώσπου ο πιο νουνεχής τούς επαναφέρει στη λογική: «Ωραίο ακούγεται, αλλά μην το πείτε παραέξω».

Αθώο το παράδειγμα, ανώδυνο. Ωχριούν οι ποδοσφαιρόφιλοι μπροστά σε κάτι καϊνάρια της πολιτικής που ανοίγουν το απύλωτο στόμα τους και δεν γνωρίζει ο ουρανίσκος τι εκτοξεύει η γλώσσα. Ρωτήθηκε στο γυαλί ο Γιάννης Μπαλάφας για την αδιανόητη δολοφονία του εντεκάχρονου Μάριου στη σχολική γιορτή. «Δεν είμαι ειδικός σε θέματα ασφάλειας και προστασίας του πολίτη, νομίζω όμως ότι τα τελευταία χρόνια η εγκληματικότητα αντιμετωπίζεται με έναν σχετικά αποτελεσματικό τρόπο» απάντησε.

Βυθός αβυθομέτρητος η ψυχή του. «Αυτό δεν αναιρεί ή δεν μπορεί να εμποδίσει ή δεν αποκλείει το γεγονός να έχουμε -ας το πούμε λαϊκά- μια στραβή σαν αυτό που συνέβη στο Μενίδι» κατέληξε. Η ζωή του κάθε παιδιού δεν τον απασχολεί, φως φανάρι. Ούτε ο πόνος των οικείων. Δεν ενδιαφέρεται για τον συνάνθρωπο, παρά μόνο να μην πληγεί η εικόνα της τρεκλίζουσας κυβέρνησης. Η αλαζονεία και η ύβρις στο απόγειό τους. Δεν φταίει όμως ο ίδιος, αλλά εκείνοι που τον έχρισαν υπουργό.

Ηδονή γεύεται ο Δημήτρης Τζανακόπουλος από τις ουρανομήκεις ιαχές του Μαξίμου. Σχολιάζοντας τις μπηχτές του Σόιμπλε για ΘΑλέξη και Τσάκα-λόττο δεν κρατήθηκε και αποκάλυψε την πάσα αλήθεια. «Επρόκειτο για μια πολιτική απρέπεια του Γερμανού υπουργού Οικονομικών και αποδείχτηκε ότι όλο αυτό το σκηνικό των αλλεπάλληλων δηλώσεών του στήθηκε για να δικαιολογήσει μια σειρά από υποχωρήσεις που έκανε στο Γιούρογκρουπ της 15ης Ιουνίου». Εδώ κολλάει γάντι ρήση νεωστί διατυπωθείσα: «Λέμε και καμιά μ@λ@κί@ να περνάει η ώρα». Βρίσκεται πάντως στην έξοδο όποιος δεν συναισθάνεται αυτό το ρημάδι το «παραέξω».