Λίγεια ΙΙ

manchester.jpg

Μάντσεστερ AP Photo/Dave Thompson

Προσγειωθήκαμε στο Μάντσεστερ στις 11 το μεσημέρι της Παρασκευής 31 Μαρτίου. Ξεμπερδέψαμε αναπάντεχα γρήγορα με τις διατυπώσεις και στις 12 επιβιβαζόμουν στο λεωφορείο για το κτήμα που θα στέγαζε τη συνάντηση· σκάρτα 30 μίλια από το αεροδρόμιο. Κατά τη μία και κάτι πατούσα με το δεξί στο δωμάτιό μου. Ο Πάολο είχε ήδη τακτοποιήσει τα πράγματά του στην ντουλάπα, είχε διαλέξει το κρεβάτι προς τον τοίχο και στο κομοδίνο έχασκε επιδεικτικά το τελευταίο βιβλίο του Βαρουφάκη, τυπωμένο σε μιλανέζικο εκδοτικό οίκο, με τη φαλάκρα του συγγραφέα να λάμπει σαν γλόμπος νέον στο γαλάζιο εξώφυλλο.

Ο συγκάτοικος του προσεχούς διημέρου ήταν ένας χαμογελαστός πενηντάρης με ψαρά μαλλιά ολοτρίγυρα απ’ το βρεγματικό του οστούν και γένια γειτονιές γειτονιές. «Σολάρε» τύπος, κατά πώς λένε οι συμπατριώτες του. Ηλιοφώτιστος, πά’ να πει. Υπήρξε επιτελικό μέλος των «Λούθερ Μπλίσετ», της ανατρεπτικότερης ομάδας στα διεθνή μίντια, και εκπροσωπούσε εδώ την πιο «προχώ» συνεργατική ιστοσελίδα της χώρας του.

Επαιζε στα δάχτυλα τα «γεια μας», «καλημέρα», «καλησπέρα» και ασφαλώς τα «μαλάκα» και «πούστη μου», διανθισμένα με κάμποσες συναφείς λεξούλες του συρμού. Προσπάθησα να τον συναγωνιστώ με παρόμοιας κοπής ιταλικά, οπότε οι αυτοσυστάσεις μας συνοδεύτηκαν από τρανταχτά χαχανητά. Καθίσαμε στο τραπέζι μπροστά στο παράθυρό μας να λιαστούμε σαν στερημένοι Εγγλέζοι. Μια σχεδόν μεσογειακή αιθρία πάλευε με τη συνήθη συννεφιά του τόπου καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής μου. «Ηρθες κι έφερες το φως» μου ’πε αργότερα η Λίζα. «Εγώ αναλαμβάνω να λάμψω στις νύχτες σου» συμπλήρωσε σε κάπως αινιγματικό τόνο.

Ρουφούσαμε ήλιο, λοιπόν, απολαμβάνοντας ταυτοχρόνως το θεϊκό εσπρεσάκι που ετοίμασε ο Πάολο. Δεν εμπιστευόταν τους μπαρίστες εκτός Ιταλίας και κουβαλούσε πάντοτε στο εξωτερικό τα δικά του μαγικά σύνεργα του καφέ. Τα καταλύματα των υπόλοιπων συνέδρων γέμιζαν σιγά σιγά από ένα ετερόκλητο και θορυβώδες πλήθος, που κατέφθανε φουριόζικο, βομβαρδίζοντας με ερωτήσεις σε ακατανόητες εκδοχές της αγγλικής τούς απαθείς Αγγλους καμαριέρηδες, οίτινες υπερέβαιναν εαυτούς καταβάλλοντας φιλότιμες προσπάθειες να εξυπηρετήσουν εις μάτην την εξόχως ορμητική και απαιτητική πελατεία. Οι δημοσιογράφοι, μη εξαιρουμένου του εναλλακτικού Τύπου, ουδέποτε φημίζονταν για την αβροφροσύνη και την καρτερικότητά τους.

Οι σαράντα οκτώ κάμαρες του ξενώνα υψώνονταν σε δύο ορόφους σ’ έναν τετράγωνο αυλόγυρο, από έξι σε κάθε πλευρά του. Διέθεταν όλα τα κομφόρ κι ήταν κτισμένες με εμφανή πέτρα, γυαλισμένη και αλώβητη απ’ τα σημάδια του χρόνου, σε αντίθεση με εκείνη του πύργου που δέσποζε στο βάθος αποπνέοντας οσμή Μεσαίωνα. Στρωμένος με γαρμπίλι ο χώρος μπροστά τους μού θύμιζε θερινό, αθηναϊκό σινεμά. Απορροφήθηκα χαζεύοντας τα νερά της τεχνητής λιμνούλας στο μέσον του αίθριου, σαν σε οθόνη, ώσπου ανάμεσα στα επιπλέοντα φύλλα διέκρινα τη μορφή της Λίζας να αναδύεται, σωστή γοργόνα, όπως άλλοτε στις παραλίες της Ανάφης. Καίτοι ασθενικός, με ζαβλάκωσε ο ήλιος του Βορρά, σκέφτηκα. (Συνεχίζεται)

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας