Καλωσόρισες

«Ηρθες κορίτσι μου; Καλώς όρισες». Ορθός στο κατώφλι της βεράντας ο πατέρας περίμενε τον ερχομό μου όπως η διψασμένη γη λίγες στάλες βροχής. Δίπλα του η μάνα χαμογελούσε νόμιζες απλά, αλλά αν κοιτούσες λίγο καλύτερα, θα αναγνώριζες στο βλέμμα της το αίσθημα μιας βαθιάς ικανοποίησης, περηφάνιας και λιγομίλητης αγάπης.

Ολη η προσμονή και η αγάπη στριμώχνονταν σ' ένα βλέμμα υγρό από συγκίνηση, συμπυκνώνονταν σε μία λέξη μόνο: Καλωσόρισες.

Πόσα συναισθήματα παίζανε κρυφτό πίσω από μία μόνη ευχή. Χαρά για την αντάμωση, αγαλλίαση ψυχής που το κορίτσι τους τα είχε καταφέρει να φτάσει έως τα εκεί, περηφάνια για την ανεξαρτησία και τις ικανότητές του, μα και που αυτοί ήταν οι γεννήτορές του.

Κάθε αντάμωμα κι ένα καλωσόρισες, κάθε καλωσόρισμα δεμένο με την κόκκινη κλωστή της αγάπης, κεντημένη με ασημένιες τις αναμνήσεις από την αρχή ακόμη της ζωής. Σαν τα χρυσά βραχιόλια που φορούσαν παλιά οι γυναίκες, στολισμένα με κοσμήματα-μινιατούρες που κρέμονταν από χρυσά κρικάκια κι ηχούσαν σε κάθε κίνηση του χεριού. Κάθε κόσμημα και μια ανάμνηση, κάθε κουδούνισμα και μια αναπόληση.

Να σου μπροστά στα μάτια μου η εικόνα του παππού του Γιώργου να προσμένει τα εγγόνια του στην εξώπορτα της κόκκινης αυλής, με το σκούρο του κοστούμι να παίρνει ζωή από την ασημένια αλυσίδα που χωνόταν στο τσεπάκι του γιλέκου και κρατούσε το μέτρημα της ώρας, το κεχριμπαρένιο κομπολόι που κρεμόταν πάντοτε από το δεξί του χέρι και το παλτό, ανάρριχτα στους ώμους.

«Βασιλεία, ήρθαν τα πουλάκια», ανάγγελνε στη γιαγιά κι είχε τη μορφή πρωτοστάτη αγγέλου που έδινε τα καλά νέα. Γιατί εμείς ήμασταν τα πουλάκια, τα εγγόνια του, που είχαμε έρθει από την ξενιτιά πίσω στη φωλιά και στριφογυρίζαμε στα πόδια του σαν παιχνιδιάρικα γατιά.

Και αυτός περήφανος, γιατί είχε επιζήσει από δύο πολέμους, μία αιχμαλωσία, έναν ξεριζωμό κι είχε καταφέρει να μεγαλώσει τα πέντε του παιδιά και να δει εγγόνια. Ολες οι χαρές της ζωής του πιάνονταν χέρι χέρι κι έστηναν χορό και το βλέμμα ίδιο, ίδιο το χαμόγελο, όπως των γονιών. Ξέχειλο από αγάπη.

Αυτά τα καλωσορίσματα έγιναν το νήμα που μου ύφανε μανδύα προστασίας, έγιναν συγκριτικό υλικό και μαγιά για κάθε μελλοντικό καλωσόρισμα.

Και τώρα που έχασα τον τίτλο της εγγονής και της κόρης και πήρα αυτόν της μάνας, της γυναίκας, της αδερφής, κάθε που είναι να ανταμώσουμε, στρώνω λευκά τραπεζομάντιλα τις καρδιακές μου αναμνήσεις στο τραπέζι της αυλής και καλωσορίζω τον ερχομό, με ανοιχτή αγκαλιά, με αγάπη. Κι έτσι μ' αρέσει να με υποδέχονται.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας