Η φιλιότσα

Πολύπλευρη όσο και πολύτιμη νίκη, Πολυνίκη πά’ να πει, αποτελεί για μένα και τον συγκάτοικο της στήλης δεξιά, το δώρο της φιλίας μας με την Ευρυδίκη. Τεχνικός Τύπου και πρόσχαρος τύπος, ακτινοβολεί ολάκερη το φωτεινό, καλοσυνάτο χαμόγελο που πηγάζει καρσί απ’ την ψυχή της. Ανταλλάσσαμε επί χρόνια ένα φευγαλέο «γεια» στην «Ελευθεροτυπία». Η πολυκοσμία στη Μίνωος δεν επέτρεπε να συστηθείς με τους πάντες. Πέντε χρόνια τώρα, εδώ στην «Εφ.Συν.», είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε και την απλόχωρη καρδιά της· ανεκτίμητο κόσμημα που χωρά συλλήβδην τον κόσμο. Επιρρεπείς στο ξενύχτι κι οι τρεις, κουτσοπίνοντας αργά κάποιο βράδυ μετά το «κλείσιμο», δίπλα στο Servante του Βασίλη, η κουβέντα εξώκειλε στα του γάμου.

Ομόθυμα, μεταξύ σοβαρού και αστείου, τάξαμε να την παντρέψουμε. «Κουμπαράκια» μάς προσφωνούσε για καλαμπούρι έκτοτε και, παρότι δεν αχνοφαινόταν καν γαμπρός στον ορίζοντα, εμείς την καμαρώναμε νύφη στη φαντασία μας μες στη θολούρα του αλκοόλ. Αποδειχτήκαμε γουρλήδες, μολαταύτα. Ελάχιστες εβδομάδες μετέπειτα συνάντησε στο ίδιο μαγαζί τον Γιάννη, που την τουμπάρισε με το χιούμορ και τα τσακίρικα μάτια του. Ζακχαροποιός, καθόσον, τη γλύκανε με το «καλησπέρα», αλλά και φούρναρης ταυτοχρόνως, κατείχε την τέχνη του ψησίματος κι έτσι τσουρουφλίζονται ευχάριστα αμφότεροι στις υψηλές θερμοκρασίες του έρωτα. Κόλλησαν κι οι χαρακτήρες τους μες στη δαγκωμένη λαμαρίνα. Κι αφού τα ’θελαν, τους στεφανώσαμε πριν από δυο χρόνια στο δημαρχείο Νέας Ερυθραίας, οπότε τα ’παθαν κιόλας.

Λεπτεπίλεπτο λουλούδι μοσχομύριστο, ο καρπός της αγάπης τους, πρωταντίκρισε το φως τον Οκτώβριο του ’16. Η πανέμορφη θυγατέρα κληρονόμησε τα προτερήματα και των δυο γονιών. Μεγαλώνει με ασφάλεια, ελευθερία και τη στοργή της μάμμης και του πάππου. Χαριτόβρυτη και μελιστάλαχτη, έχει, βλέπεις, ζαχαροπλάστη πατέρα και μάνα ένα κομμάτι μάλαμα. Ντελικάτη, γαλήνια, αφράτη και χαδιάρα, δεν κλαίει σχεδόν ποτέ. Μόνο ακκίζεται και γελά. Το Σάββατο ξημέρωσε η μεγάλη μέρα της βάφτισής της και, εκτός από κουμπάροι, γίναμε σύντεκνοι και νονοί. Πολυνίκη το κολυμπηθράτο της, Πόλυ το υποκοριστικό, προς τιμήν της άλλης γιαγιάς που δεν γνώρισε, αλλά και για τους λόγους που αναφέραμε στην αρχή.

Υπερβολικό βρίσκω τον έτερο ανάδοχο που παραφούσκωσε, χθες, τη σχολαστικότητα του παπά. Τον θαύμασα, πάντως, να απαγγέλλει το «Πιστεύω» σχεδόν από στήθους, τόσο πειστικά, σαν να το πίστευε αληθινά. Φτυστός ο φίλος μου ο Σταύρος –πολύπειρος ηθοποιός– ο ιερέας, προσπαθούσε να τον συναγωνιστεί στην υποκριτική. Αντί ν’ ακολουθήσει την πεπατημένη της πλειονότητας των συναδέλφων του –μισά κουπλέ, μισά ρεφρέν– διάβασε το σύνολο των εκκλησιαστικών κειμένων, κάνοντας το μυστήριο να διαρκέσει παραπάνω από θεατρική παράσταση, τα σαγόνια των προσκεκλημένων να τρίζουν απ’ το χασμουρητό και την αναδεξιμιά να χύνει μαύρο δάκρυ πρώτη φορά. Ευχόμαστε να ’ναι η τελευταία, ανέφελος ο βίος της και να μην πάρει τα χούγια των μαντραχαλάδων που τη λάδωσαν. Ούτε και του παπά. Α πα Παππά!

 

Έντυπη έκδοση

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας