Το χαμένο λαϊκό αίσθημα

kokkini-simaia.jpg

Κόκκινη σημαία Dreamstime

Το ότι η Αριστερά έχει βαθιά επηρεαστεί από τις «νεοαξίες» του φιλελευθερισμού το ξέρουν κι οι κότες· ότι αποστρέφεται μετά βδελυγμίας οτιδήποτε ταυτίζεται με την παράδοση και γενικότερα τις ρίζες είναι επίσης καταφανές-πλησιφαές και τα τοιαύτα, που όμως αν κάποιος τα ανασύρει τους ξινίζει ο τραχανάς (των αριστερών) διότι δεν αντέχουν την οιονεί ιδεολογική τους κατάντια. Και ας είναι οι ρίζες το θεμέλιο της συνοχής της κοινωνίας, εδώ και αλλού, ας έχουν προειδοποιήσει μεγάλοι διανοητές (Σιμόν Βέιλ λ.χ.) ότι το φιλελεύθερο ξερίζωμα είναι μια ανοιχτή πληγή για όποια κοινωνία σέβεται τον εαυτό της - χαμπάρι η Αριστερά και όχι μόνο αυτό αλλά μοιάζει να απολαμβάνει τις ηδονές που προσφέρει ο φιλελευθερισμός σε όσους τον πιστεύουν· είναι πολλοί αυτοί που έχουν γοητευθεί (τι σου κάνει η εξουσία, η πλανεύτρα, η ξελογιάστρα, όλα τα μασά, όλα τα καταπίνει, όλα τα μαχαιρώνει).

Κάπου έχω διαβάσει, δεν θυμάμαι καλά πού, ότι για τη Γαλλίδα φιλόσοφο βασική προτεραιότητα ήταν να ξαναφτιαχτεί μια ψυχή για τη χώρα (η Γαλλία είχε χάσει την ψυχή της;), υπήρχε δηλαδή άμεση ανάγκη να γίνει κατάδυση στις απαρχές της γαλλικής κοινωνίας (χωρίς αλληλεγγύη δεν υπάρχουν απαρχές... άρα σαν να είχε δίκιο - και πολύ μάλιστα). Για να γίνει όμως μετά μια υγιής ανάδυση απαιτούνται λαϊκές πηγές και ρίζες. Λαϊκές - πώς μας φαίνεται αυτό; Ποιος θυμάται τι σημαίνει λαϊκότητα, εάν αυτή είναι αντανάκλαση της πραγματικότητας, εάν υπάρχει ακόμη ακόμη αίσθημα λαϊκότητας;

Ολες βεβαίως οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό, έτσι λένε τα περισσότερα δημοκρατικά Συντάγματα - τώρα, πώς γίνεται και αυτός ο λαός πένεται και ασφυκτιά, είναι τρομαγμένος και δειλός (μα, γιατί;), αυτό είναι, ως γνωστόν, αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Ναι, αλλουνού, αλλά αυτό είναι ο φιλελευθερισμός και η ετεροθαλής, όπως ευφυώς έχει αποκληθεί, αδελφή του, η Αριστερά. Κοινός τόπος λοιπόν με αρνητικό δε πρόσημο και η πολλά υποσχόμενη κάποτε Αριστερά - κάναν πολύ καλά κάποιοι που κράταγαν μικρά καλάθια όταν η τελευταία αναρριχήθηκε στην εξουσία.

Βέβαια αρκετοί ακόμη θέλουν να πιστεύουν σε αυτή, έχουν καλή προδιάθεση μα σαν κάτι να τους τυφλώνει και δεν διακρίνεται έτσι ούτε το αυτονόητο. Ποιος ξέρει, η ελπίδα και η πίστη αν χαθούν χάθηκε η βούληση για ζωή, καταστραφήκαμε. Μήπως όμως έχει επέλθει η καταστροφή και δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε; Μα τι λέμε. Εδώ γίνεται αγώνας για να λάμψει η αλήθεια, οι καταχραστές να πληρώσουν (πώς, αλήθεια;), το δημόσιο χρήμα που διασπαθίστηκε να επιστρέψει στα ταμεία του κράτους· εδώ όλα άρχισαν να μυρίζουν εκλογές, η εξουσία πρέπει να μη δοθεί ξανά στους ολετήρες του έθνους (ποιου, αλήθεια;), με ιδέες θα ασχολούμαστε τώρα και μάλιστα με οπισθοδρομικές;

Η ιστορία μας, έλεγε ο Καστοριάδης, η ελληνική, εννοείται, έχει γεννήσει τη δημοκρατία και την ίδια στιγμή και τον ολοκληρωτισμό (σφαγή των Μηλίων). Πρότεινε επίσης την απόρριψη του εκλεκτικισμού (μετανεωτερικότητας) καθώς και της ελληνολατρίας· θεωρούσε ότι πρέπει να ξεκινήσουμε διάλογο με ένα, από μας τους ίδιους αναβιωμένο, παρελθόν. Η παράδοση δεν είναι συντήρηση και αντίδραση, είναι η ζείδωρη απαρχή της διαμόρφωσης κοινωνιών. Τι δεν καταλαβαίνει η κυβέρνησή μας; Μήπως δεν καταλαβαίνει;

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας