Ακραίος νεοφιλελευθερισμός με «μοντέρνο» προσωπείο

«Η επιχείρηση Ciudadanos εστέφθη με επιτυχία. Ολες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν αυτό το κόμμα ως το κλειδί για τον σχηματισμό κυβέρνησης με μία από τις δύο κεφαλές του δικομματισμού. Το κατεστημένο μπορεί να κοιμάται ήσυχο. Το αντίδοτο που αναζητούσε απέναντι στο Podemos λειτούργησε».

Ο Ισπανός δημοσιογράφος Javier Gallego έκανε την παραπάνω ανάλυση στην αριστερή διαδικτυακή εφημερίδα El Diario και απηχεί, δημοσκοπικά τουλάχιστον, μια πρωτόγνωρη κατάσταση για τα πολιτικά δεδομένα της Ισπανίας, δύο μόλις εβδομάδες πριν από τις βουλευτικές εκλογές.

Αν οι ισπανικές εταιρείες δημοσκοπήσεων καταγράφουν τις πολιτικές τάσεις καλύτερα από τις ελληνικές, τότε ένα σχετικά νέο κόμμα χωρίς σαφές ιδεολογικό στίγμα και ούτε μία έδρα στην εθνική Βουλή αναδεικνύεται σε δυνάμει μπαλαντέρ για το κόμμα που θα αναδειχθεί πρώτο στις εκλογές.

Κατά πάσα πιθανότητα, το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα (ΡΡ) του Μαριάνο Ραχόι, το οποίο έρχεται πρώτο σε όλα τα γκάλοπ, αλλά πολύ μακριά από την αυτοδυναμία.

Το τελευταίο διάστημα, οι Ciudadanos (Πολίτες), αφού αναδείχθηκαν δεύτεροι στις πρόσφατες τοπικές εκλογές στην Καταλονία, έρχονται είτε δεύτεροι είτε τρίτοι στις προτιμήσεις των πολιτών.

Ορισμένες δημοσκοπήσεις μάλιστα αφήνουν ανοιχτή μια χαραμάδα ακόμα και για την πρωτιά! Το γκάλοπ της εταιρείας Metroscopia που δημοσίευσε χθες η El Pais τούς έβγαζε δεύτερους με διαφορά μόλις 0,1% από το δεξιό ΡΡ.

Δείχνουν να κερδίζουν την ψήφο της νεολαίας, ενώ ο αρχηγός τους, ο 36χρονος Αλμπερτ Ριβέρα, είναι σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις ο δημοφιλέστερος πολιτικός αρχηγός.

Οι Ciudadanos, oι «Podemos της Δεξιάς», όπως τους χαρακτήρισε παλιότερο δημοσίευμα της βρετανικής The Guardian – στην Ελλάδα τούς παραλλήλισαν με το Ποτάμι- γεννήθηκαν τον Ιούλιο του 2006 στην Καταλονία, αρχικά ως ένα μανιφέστο προσωπικοτήτων που τάσσονταν κατά της ανεξαρτησίας της περιοχής.

Τότε ονομάζονταν «Πολίτες της Καταλονίας» (Ciudadanοs de Catalunya). Στη συνέχεια, οργάνωσαν διάφορες εκδηλώσεις και συζητήσεις με θέμα τη (μη) ανεξαρτησία και τη διαφθορά των παραδοσιακών κομμάτων και σύντομα αποφάσισαν τη μετατροπή τους σε πολιτικό κόμμα με την επωνυμία «Πολίτες» σκέτο.

Επικεφαλής τους ένας νεαρός δικηγόρος από τη Βαρκελώνη, ο Αλμπερτ Ριβέρα, ο οποίος μάλιστα πόζαρε γυμνός για την προεκλογική αφίσα του κόμματος, το οποίο έκανε το ντεμπούτο του στις αυτοδιοικητικές εκλογές τον Νοέμβρη του 2006 εκλέγοντας τρεις βουλευτές στο τοπικό Κοινοβούλιο.

Η παρουσία των Ciudadanos περιοριζόταν στην Καταλονία, ενώ ήταν αμελητέα σε εθνικό επίπεδο. Στις ευρωεκλογές του 2014 πέτυχαν ένα 3,16%.

Αλλά, μόνο μετά τη δυναμική εμφάνιση του Podemos που άλλαξε τα δεδομένα στο πολιτικό σκηνικό, άρχισε το πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο να προωθεί και να θωπεύει συστηματικά το κόμμα των Πολιτών.

Η χαρά του απολιτίκ

Οι Ciudadanos αποτελούσαν την ιδανική λύση για τις απολιτικές μάζες και για τους συντηρητικούς που δεν τους πήγαινε άλλο η καρδιά να στηρίζουν το ΡΡ.

Δεν ήταν ούτε δεξιοί ούτε αριστεροί. Κεντρώοι, ma non troppo. Λίγο απ’ όλα και στο βάθος ένας συντηρητισμός με μοντέρνο προσωπείο.

Εξάλλου, αν και «κεντρώοι», δεν είχαν κανένα πρόβλημα να συνεργαστούν με το ακροδεξιό κόμμα Libertas στις ευρωεκλογές του 2009 (όπου και πάτωσαν).

Ο αρχηγός τους, ο Aλμπερτ Ριβέρα, τάσσεται κατά του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, αλλά και υπέρ των αγορών. Ονειρεύεται να καταργήσει τη Γερουσία για να εξοικονομήσει χρήματα το Δημόσιο, θέλει να ενισχύσει την επιχειρηματικότητα, να αυξήσει τον ΦΠΑ στα είδη βασικής ανάγκης και ταυτόχρονα να διατηρήσει το κοινωνικό κράτος.

Δηλώνει οπαδός της αβασίλευτης δημοκρατίας και συγχρόνως θαυμαστής του νέου βασιλιά Φελίπε.

Αποκαλεί τη χούντα του Φράνκο «την πιο μαύρη περίοδο στη νεότερη ισπανική ιστορία», αλλά αντιτίθεται στην απομάκρυνση των μνημείων εκείνης της περιόδου και στην αλλαγή ονομάτων σε δρόμους και πλατείες που φέρνουν το όνομα χουντικών.

Τάσσεται κατά της ποσόστωσης υπέρ των γυναικών, απέχει από ψηφοφορίες σε δημοτικά συμβούλια κατά της έμφυλης βίας και δεν θεωρεί την άμβλωση «δικαίωμα», αλλά «αποτυχία».

Παλιότερα, δεν αποδεχόταν τη λέξη «γάμος» για τις ενώσεις των ομόφυλων ζευγαριών.

Οπως το δεξιό ΡΡ, έτσι και ο Ριβέρα αρνείται την ιατροφαρμακευτική κάλυψη στους παράνομους μετανάστες και θέλει να απαγορεύσει την μπούργκα και το νικάμπ στους δημόσιους χώρους.

Στα εκτός συνόρων θέματα, τάσσεται υπέρ της διεθνούς συμφωνίας-έκτρωμα ΤΤΙΡ και υποστηρίζει την απόφαση της Γαλλίας για στρατιωτική επέμβαση στη Συρία.

«Δεν συμφωνώ με όσους λένε ότι ο Αλμπερτ Ριβέρα είναι δεξιός. Είναι ό,τι τον συμφέρει», είπε ο αρχηγός του Podemos Πάμπλο Ιγκλέσιας στο ντιμπέιτ της περασμένης Δευτέρας.

Κι όμως (ή ακριβώς γι’ αυτό) αυτή η πολιτική φούσκα κατόρθωσε να ανακόψει σημαντικά τη δυναμική του Podemos, να απειλεί ακόμα και το παλαίμαχο σοσιαλιστικό κόμμα και να αναδειχθεί σε ρυθμιστικό παράγοντα.

Ολα αυτά βέβαια, εφόσον τα ισπανικά γκάλοπ δεν πέφτουν εντελώς έξω. Η ελληνική εμπειρία μάς έχει διδάξει να κρατάμε μικρό καλάθι.

Φαίνεται πάντως ότι οι Ciudadanos ήρθαν για να μείνουν. Ιδανικό δεκανίκι για πάσα τωρινή ή μελλοντική χρήση και απόδειξη ότι το σύστημα πάντα διαθέτει εφεδρείες.