Ποια είναι τα πραγματικά αίτια του πρωτοφανούς λαϊκού ξεσηκωμού στη Γαλλία – της εμφάνισης ενός ετερόκλητου πλην μαζικού κινήματος, που τραντάζει συθέμελα όχι μόνο το εγχώριο αλλά και ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα του νεοφιλελευθερισμού και της αέναης λιτότητας για τους πολλούς;
Αναμφίβολα, η αδιάλλακτη στάση της «σοσιαλιστικής» -λέμε τώρα- κυβέρνησης στο ζήτημα της εργασιακής (διάβαζε: αντεργατικής ή, σωστότερα, φιλοεργοδοτικής) μεταρρύθμισης, που σε πολλά σημεία της αντιγράφει την αλήστου μνήμης γερμανική «Ατζέντα 2010», και η βαθύτατα αντιδημοκρατική επιλογή των Ολάντ και Βαλς να την «περάσουν» νύχτα με… βασιλικό διάταγμα, φοβούμενοι τις αντιδράσεις των ίδιων των βουλευτών τους, αποτέλεσαν τη βασική «κόλλα» που αφύπνισε τα ταξικά ανακλαστικά τής εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες κοιμισμένης γαλλικής εργατιάς και την ένωσε στους δρόμους με την πάντα ανήσυχη νεολαία – τους μαθητές και τους φοιτητές, που νιώθουν πως η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση-απορρύθμιση υπονομεύει το ήδη ανασφαλές εργασιακό τους μέλλον.
Ομως ο διαβόητος «νόμος Κομρί» είναι μόνον η κορυφή του παγόβουνου: η γαλλική κοινωνία «βράζει» από τις όλο και μεγαλύτερες ανισότητες, από την αστυνομοκρατία, τη βίαιη καταστολή των κινημάτων και το συνεχιζόμενο καθεστώς έκτακτης ανάγκης, που τείνει πλέον να μονιμοποιηθεί, αλλά και από ένα γενικότερο αίσθημα απογοήτευσης που επικρατεί στην εκλογική βάση του κυβερνώντος κόμματος, η ηγεσία του οποίου κατηγορείται πλέον ανοιχτά –πρωτίστως από τους «αντάρτες» βουλευτές του– πως έχει μετατραπεί σε καθαρή Δεξιά, προδίδοντας τις θεμελιώδεις αρχές της Σοσιαλδημοκρατίας.
Στο σημερινό μας αφιέρωμα, καταφεύγουμε σε τρία πολύ διαφορετικά, αλλά εν τέλει αλληλοσυμπληρούμενα κείμενα από την «πηγή» των γεγονότων, σε μια προσπάθεια να κατανοήσουμε καλύτερα γιατί ο απεργιακός Μάης του 2016 όχι μόνο ξύπνησε μνήμες ενός άλλου θρυλικού Μάη, εκείνου του 1968, αλλά και συνεχίζεται τον Ιούνη, υποσχόμενος ένα καυτό θέρος για τους Γάλλους -και όχι μόνο- κυβερνώντες…
♦ Στην «Εφημερίδα των Συντακτών – Σαββατοκύριακο» που κυκλοφορεί σήμερα:
- Γράμμα ενός εξεγερμένου προς τους γονείς του: «Μάνα, ο σάπιος κόσμος τους δεν θα είναι ποτέ δικός μας»
- Ανοίξτε, επιτέλους, τα μάτια σας μπροστά στην αστυνομική βία, του Francois Bonnet και της συντακτικής ομάδας του Mediapart
- Αγρυπνώντας στην «Πλατεία της Κομμούνας», του Μανώλη Κοζαδινού
.jpg)
