Εικαστική περιπλάνηση στο «Κλεινόν Αστυ»

Γνωρίζω τον Πάβλο Χαμπίδη (έτσι χωρίς δίφθογγο θέλει τ’ όνομά του) πάνω από είκοσι χρόνια, όταν ερχόταν –σεμνά και ταπεινά, που λέμε– αρχικά συστημένος θερμά από τον Αλέκο Φασιανό, για κάποια έκθεσή του (με έργα που διακρίνονταν για την απλότητα, την αμεσότητα, την τρυφερότητα) ή να δώσει για δημοσίευση μερικά εύστοχα κι ευρηματικά χιουμοριστικά (με, ενίοτε, δόσεις μακάβριου), κοινωνικού ή και πολιτικού περιεχομένου σκίτσα.

Και ιδού τις ημέρες αυτές μία ακόμη έκθεσή του – η 37η ατομική (πλην των πολλών συμμετοχών σε ομαδικές) με τίτλο «Επιστροφή στο Κλεινόν Αστυ», Gallery Genesis (Χάρητος 35, Κολωνάκι), ώς τις 23 Μαΐου. Επιστροφή, επειδή έχει προηγηθεί το 2011, στην ίδια γκαλερί, η έκθεση «Μικρά αθηναϊκά» με παρεμφερές περιεχόμενο: εικαστική περιπλάνηση σε οικείους ανοιχτούς αθηναϊκούς χώρους (με απαραίτητο ντεκόρ το ακριβό πράσινο), που απέσπασε εγκωμιαστικά σχόλια, από επαΐοντες και κοινό.

Ζωγράφος του κόσμου, θα ’λεγα, ο Χαμπίδης, αφού οι 20 από τις 37 ατομικές εκθέσεις του έχουν πραγματοποιηθεί στο εξωτερικό – η πρώτη το 1979 στη Σουηδία. Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, σπούδασε Ιστορία της Τέχνης και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Λουντ στη Σουηδία, όπου έζησε από το 1976 ώς το 1985. Στη συνέχεια και ώς το 2003 διαδοχικά σε Βερολίνο, Παρίσι, Τόκιο, Γενεύη, Βρυξέλλες, όπου και έχει παρουσιάσει έργα του. Το 2004 φιλοτέχνησε το αφιερωμένο στην Αθήνα ταξιδιωτικό σημειωματάριο της Louis Vuitton, το 2013 το πορτοφόλιο «Μια βόλτα στο Πέρα» με σχέδια από την Κωνσταντινούπολη και το 2014 το λεύκωμα «Ενα ταξίδι στους Παξούς» για την Chris Boϊcos Fine Arts.

«Επιστρέφοντας για μία ακόμη φορά στο “Κλεινόν Αστυ” μετά τη γόνιμη περιπλάνησή του σε ευκλεείς ευρωπαϊκές μητροπόλεις, το αεικίνητο βλέμμα του Πάβλου Χαμπίδη αιχμαλωτίζει με ευφυή ευαισθησία τα παλιά και τα νέα της πόλης, προτείνοντας έναν χειροποίητο αθηναϊκό χάρτη με πολλαπλές ιστορικές επιστρώσεις και κατοικημένες στίξεις», γράφει για τη νέα του έκθεση (λάδι, μεικτή τεχνική σε καμβά) η τεχνοκριτικός Ιρις Κρητικού. Και στην κατακλείδα του ιδίου κειμένου: «Οι ίσκιοι της Αθήνας, ερωτοτροπώντας με τις χειμερινές λιακάδες και τις ακατάγραφες ιστορίες των αγνώστων περαστικών, για μια ακόμη φορά λαμποκοπούν, ενώ η υποψία μιας μητρόπολης που θα μπορούσε να ξαναγαπηθεί ελλοχεύει».

Κι επειδή υπάρχουν συνάδελφοι που γνωρίζουν -και καταγράφουν- τα θέματα αυτά καλύτερα (προσωπικά θα ’λεγα απλά ότι μου αρέσουν, ειδικότερα όταν αφορούν αυτή την πόλη που αγαπάμε και απεχθανόμαστε), ένα απόσπασμα από κείμενο του Νίκου Βατόπουλου στην «Καθημερινή» για την προηγούμενη έκθεση του Χαμπίδη: «Είναι πλέον αναγνωρίσιμος και σχεδόν καθησυχαστικός ο τρόπος με τον οποίο ο Πάβλος Χαμπίδης ζωγραφίζει την Αθήνα.

Την προσγειώνει (χωρίς να την ωραιοποιεί) και την απογειώνει (εξαγνίζοντάς την) μέσα από σχέδια που θυμίζουν το σημειωματάριο των περιηγητών […] Ο Χαμπίδης μου θυμίζει τους αρχιτέκτονες – ζωγράφους ή τους υδατογράφους στην εξοχή. Μόνο που εκείνος “ντεκουπάρει” τα αθηναϊκά, εν προκειμένω, θέματά του, και τα παραδίδει και πάλι αναβαπτισμένα, χαρούμενα και αισιόδοξα».

Στο πλαίσιο

Σε τηλεοπτική ξενάγηση σ’ έναν βουδιστικό ναό άκουσα ότι εκεί φυλάσσεται σε χρυσό κουτάκι ένα δόντι του Βούδα (που αναφέρεται ότι έζησε περί τα πεντακόσια χρόνια πριν από τον Χριστό). Κι άντε να ρωτήσεις πού και πώς βρέθηκε και διατηρήθηκε επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια αυτό το δόντι. Αλλά ας μην πάμε τόσο μακριά: Πέρσι, σε θρησκευτική τελετή σε χωριό της Αρκαδίας, στη σχετική πρόσκληση αναφερόταν ότι, μεταξύ άλλων, θα γινόταν η «υποδοχή του οφθαλμού του αγίου Παντελεήμονα». Κι άντε να ρωτήσεις κι εδώ το τι και το πώς…

Και ιδού τις ημέρες αυτές, να γίνεται δεκτό, με τιμές αρχηγού κράτους, το σκήνωμα της αγίας Βαρβάρας και να μεταφέρεται στο Νοσοκομείο “Αγιος Σάββας”, προφανώς προς ανακούφιση των πασχόντων. Οι γιατροί ωστόσο του εν λόγω νοσοκομείου μπορεί να είναι θρησκευόμενοι, αλλά άδραξαν την ευκαιρία να εκφράσουν τις επιτακτικές ανάγκες για προσωπικό και φαρμακευτικό υλικό (καλό το ευχέλαιο, αλλά πάρτε και καμιά γάτα για τα ποντίκια, που λέει η σχετική ρήση). Και τι να προσθέσω ελόγου μου, όντας εγγόνι παπά;

Τι γίνεται όταν οι καλλιτεχνικές σου μετοχές είναι πεσμένες και γενικά πιστεύεις ότι δεν κουβεντιάζεσαι όσο θα ήθελες; Δηλώνεις π.χ. ότι ενοχλεί τις αισθητικές σου καταβολές η ζωγραφική του Τσαρούχη στο ταβάνι του «Ρεξ», υπερασπίζεσαι τη Χρυσή Αυγή ή βρίζεις χυδαιότατα τη Μελίνα – που δεν είναι σε θέση να απαντήσει (αν απαντούσε). Οπότε όλο και κάποιοι βρίσκονται να σου εναντιωθούν – και γίνεται το προσδοκώμενο τζέρτζελο. Τι απομένει; Η υψηλή τέχνη των σουξέ που υπηρετεί ο Νότης Σφακιανάκης.

ΚΑΙ… Δεν είμαστε όλοι καθαρίστριες.