Απατηλές υποσχέσεις

Πέρασαν λιγότερο από δύο χρόνια από τότε που ο Σίνζο Αμπε ανέπτυξε τα περίφημα «Womenomics», μέτρα για την προαγωγή των γυναικών σε όλες τις πτυχές της οικονομικής και πολιτικής ζωής της Ιαπωνίας και μόλις δύο μήνες από τότε που εγκωμιάστηκε η απόφασή του να διορίσει πέντε γυναίκες υπουργούς. Αλλά διαψεύδοντας τις υποσχέσεις από τα του… οίκου τους, στο ψηφοδέλτιο του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού του Κόμματος, που σάρωσε στις χθεσινές εκλογές, μόνο το 12% ήταν γυναίκες και συνολικά αυτές δεν εκπροσωπούσαν παρά το 15% των υποψηφίων όλων των κομμάτων.

«Το πρόβλημα δεν είναι πώς να προωθήσεις λίγες “ισχυρές” σε θέσεις ευθύνης, αλλά πώς να αντιμετωπίσεις διακρίσεις και ανισότητες», λέει στον Guardian η Γιούκο Κουσάνο του Δικτύου Γυναικείων και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. «Τα “Womenomics”δεν είναι παρά θέατρο. Η εικόνα που θέλει να δώσει η Ιαπωνία στο εξωτερικό δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα».

Οι γυναίκες στα κέντρα λήψης αποφάσεων δεν ξεπερνούν το 1% και ο Αμπε υποσχέθηκε να φτάσουν το 30% έως το 2020. Μέχρι τότε υποτίθεται πως θα αυξήσει τη συμμετοχή τους στο εργατικό δυναμικό που βρίσκεται στο 63% (έναντι 85% των αντρών), θα κλείσει το χάσμα των αμοιβών που σήμερα ξεπερνά το 70%, θα δημιουργήσει 400.000 θέσεις σε βρεφονηπιακούς σταθμούς και ολοήμερα σχολεία για να ευνοήσει την επιστροφή των γυναικών στην εργασία, την οποία εγκαταλείπουν το 70% όσων αποκτούν ένα παιδί.

Οι γυναίκες αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία του 16% των φτωχών της χώρας. Μία στις τρεις γυναίκες 20-64 ετών που ζουν μόνες είναι φτωχή, όπως είναι επίσης το 11% των παντρεμένων, το 31% των εργαζόμενων και το 50% των διαζευγμένων γυναικών.

Από όλες αυτές τις προτάσεις λείπει έστω κι ένα μέτρο για την αυξανόμενη εργασιακή ανασφάλεια που μεταφράζεται σε απογοητευτικά ποσοστά φτώχειας των γυναικών, τονίζει η Ακίκο Σουζούκι, της ΜΚΟ Δίκτυο Ενταξης. «Πρόκειται για απατηλές και ανέφικτες υποσχέσεις. Η αύξηση της γυναικείας φτώχειας σχετίζεται με την αύξηση της μερικής ή εποχικής απασχόλησης. Γι’ αυτό και οι γυναίκες εκπροσωπούν το 63% όσων κερδίζουν λιγότερα από το 40% ενός εργαζομένου πλήρους απασχόλησης. Αντί η Ιαπωνία να είναι η χώρα όπου λάμπουν οι γυναίκες, όπως λέει ο Αμπε, είναι η χώρα όπου μένουν στη σκιά: η γήρανση του πληθυσμού και η εργασιακή επισφάλεια κάνουν τη θηλυκοποίηση της φτώχειας ένα φαινόμενο που ήρθε για να μείνει».