«Κατεβαίνω υποψήφια για να αλλάξω τη ζωή των πολιτών της πατρίδας μου. Για τις γυναίκες, για τις κόρες και τη μάνα μου. Για να μη μας αρνούνται πια την ίδια μας την ύπαρξη. Γιατί κάθε στιγμή που γεννιέται ένα κορίτσι στη Σομαλία αποτελεί εφαλτήριο για αλλαγή, γιατί γεννιέται σε μια κοινωνία όπου είναι πρακτικά αόρατη, στην οποία δεν την αναγνωρίζουν, δεν τη σέβονται, δεν την εκτιμούν».
Η Φαντούμο Νταγίμπ δεν θα μπορούσε να είναι πιο σαφής για τις προθέσεις της ανακοινώνοντας την υποψηφιότητά της για την προεδρία της αφρικανικής χώρας στις εκλογές του 2016. Η 42χρονη «ονειροπόλα», όπως την αποκαλούν οι φίλοι της, είναι η πρώτη γυναίκα που διεκδικεί αυτό το αξίωμα σε αυτό το αποτυχημένο κράτος που σπαράσσεται από την ένοπλη σύρραξη, τη φτώχεια και την πείνα.
Στα 20 της ο εμφύλιος την ανάγκασε να εγκαταλείψει την πατρίδα της μαζί με τη μητέρα της, καταλήγοντας σε ένα από τα προσφυγικά στρατόπεδα της Κένυας. Τη δεκαετία του 1990 πήγε στη Φινλανδία όπου σπούδασε Επιστήμες της Υγείας. Ερευνήτρια του Κέντρου Αφρικανικών Σπουδών του Χάρβαρντ, εργάστηκε και για τον ΟΗΕ, δημιουργώντας κέντρα πρόληψης του AIDS στη χώρα της αλλά και στη Λιβερία.
Η Νταγίμπ είναι μητέρα τεσσάρων παιδιών και έχει απόλυτη συναίσθηση των δυσκολιών που θα αντιμετωπίσει. Λέει πως στόχος της είναι η σταθερότητα, η ασφάλεια και η ανάπτυξη. Και επιμένει πως χωρίς την ισότιμη συμμετοχή των γυναικών δεν μπορεί να επιτευχθεί: Aυτές είναι ο θεμέλιος λίθος των οικογενειών, χάρη σε αυτές επιβιώνουν παιδιά και ηλικιωμένοι.
Παρά τις απειλές που ήδη έχει δεχθεί, δεν απεμπολεί τις αρχές της και κυρίως την αποφασιστικότητά της να προωθήσει τα δικαιώματα των γυναικών σε μια χώρα όπου καταπατούνται κατάφωρα. Είναι ενδεικτική η πρόσφατη περίπτωση Σομαλής δημοσιογράφου που τόλμησε να καταγγείλει ότι βιάστηκε, ενώ δύο συνάδελφοί της μετέδωσαν την είδηση, με αποτέλεσμα η κοπέλα να καταδικαστεί σε έξι μήνες φυλακή για «δυσφήμηση και προσβολή των θεσμών του κράτους» και οι άλλοι δύο σε φυλάκιση 18 μηνών γιατί δημοσιοποίησαν την ιστορία της.
Αυτήν την πραγματικότητα φιλοδοξεί να αλλάξει με την υποψηφιότητά της. Και πιστεύει ότι μπορεί να τα καταφέρει γιατί «όλα στη ζωή είναι δυνατά», όπως της έλεγε η μητέρα της, μια γυναίκα αλύγιστη στις κακουχίες που έμαθε να γράφει και να διαβάζει στα 58 της. «Ημουν κι εγώ αναλφάβητη ώς τα 14 μου. Αλλά χάρη στη μάνα μου που πάντα με ενθάρρυνε να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα έφτασα ώς εδώ. Εκείνη μου έλεγε πως η τύχη μου είναι στα χέρια μου. Και είναι αλήθεια».
