Το θέατρο αφήνει μνήμες και φωτογραφίες. Δεν είναι λίγα. Δεν είναι πολλά. Ομως σε εποχές ψηφιακές, η Βούλα Ζουμπουλάκη, η σημαντική ηθοποιός του θεάτρου, που πέθανε το απόγευμα της Δευτέρας σε ηλικία 91 χρόνων, αξιώθηκε να πλημμυρίσουν τα κοινωνικά δίκτυα από την εικόνα της και τη φωνή της. Σε ταινίες και δίσκους.
Την εικόνα της από τη «Στέλλα» του Κακογιάννη, όπου έπαιζε την καλή και ήσυχη Αννέτα, ερωτοχτυπημένη με τον Γιώργο Φούντα και «αντίζηλο» της Μελίνας. Και όπου τραγούδαγε με μπρίο το «Εφτά τραγούδια θα σου πω», συνόδευε τον Φούντα στο σπαραχτικό του ζεϊμπέκικο μετά το στήσιμο που έφαγε στα σκαλιά της εκκλησίας, αλλά και τον προέτρεπε με πάθος να φύγει, να γλιτώσει, αφού μαχαίρωσε τη Στέλλα.
Τη φωνή της να λέει την «Πέτρα», ένα από τα θρυλικά τραγούδια που είχε γράψει ο Μάνος Χατζιδάκις για την παράσταση του συζύγου της, Δημήτρη Μυράτ, το 1961 στο θέατρο «Αθηνών», με το έργο του Πιραντέλο «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε». Η μουσική του Χατζιδάκι είχε «καπελώσει» τότε την παράσταση, στην οποία, άλλωστε, πρωταγωνιστούσε και η Ζωή Φυτούση, ερμηνεύοντας, ανάμεσα σε άλλα, και τα τραγούδια «Ο ταχυδρόμος πέθανε» και «Το μαντολίνο».
Η Βούλα Ζουμπουλάκη υπήρξε επί χρόνια πρωταγωνίστρια στο πλευρό του Δημήτρη Μυράτ, του σημαντικού θεατράνθρωπου που ερωτεύτηκε την πολύ μικρότερή του ηθοποιό και μαζί της ίδρυσε το 1957 προσωπικό θίασο. Τον στέγασαν στο θέατρο «Αθηνών» της Βουκουρεστίου. Κι εκεί έμειναν μέχρι τον θάνατό του το 1981, πάντα πιστοί σε ένα κλασικό, σοβαρό, αστικό ρεπερτόριο, που είχε φανατικούς πιστούς, αλλά και εχθρούς -με το πέρασμα του χρόνου.
Πιραντέλο, Μπρεχτ, Σόμερσετ Μομ, Δάφνη Ντι Μοριέ, Τένεσι Ουίλιαμς, Καμί, Ρακίνα, αλλά και τραγωδίες (Εκάβη, Αντιγόνη). Μετά τον θάνατο του Μυράτ, η Βούλα Ζουμπουλάκη συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο στις παραστάσεις «Ενας ιδανικός σύζυγος» (1981) και «Ιστορίες του βασιλιά Μίδα» (1985). Σιγά σιγά απομακρύνθηκε από το θέαμα, αν και το 1990 έκανε μια αναπάντεχη, ενδιαφέρουσα εμφάνιση στην ταινία του Βασίλη Αλεξάκη «Οι Αθηναίοι», κερδίζοντας και Κρατικό Βραβείο Ποιότητας β’ γυναικείου ρόλου.
Η Βούλα Ζουμπουλάκη καταγόταν από τα Χανιά. Γεννήθηκε όμως στο Κάιρο τον Σεπτέμβριο του 1924. Αρχικά, για να ευχαριστήσει την οικογένειά της, μπαίνει στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά τη δεύτερη χρονιά γράφεται στο Εθνικό Ωδείο και συγχρόνως περνά τις εξετάσεις της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Μαθήτρια του Εθνικού, γνωρίζει τον Δημήτρη Μυράτ, τον ερωτεύεται και λίγο αργότερα, το 1951, παντρεύονται στο Κάιρο.
Η πρώτη της επαγγελματική καλλιτεχνική εμφάνιση γίνεται στην Εθνική Λυρική Σκηνή, όπου προσλαμβάνεται το 1952. Δύο χρόνια μετά έρχεται η σειρά του θεάτρου πρόζας και οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι. Πρώτη της σημαντική εμφάνιση στο «Σπίτι της Μπερνάρντα Αλμπα» στο θέατρο Κοτοπούλη σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή. Διευθυντής στο θέατρο αυτό ήταν ο Δημήτρης Μυράτ. Η Βούλα Ζουμπουλάκη συνεχίζει με Ψαθά, Σέξπιρ («Μάκβεθ»), Βερνέιγ, Ουίλιαμς κ.ά. Μέχρι που να μεταφερθεί μαζί με τον σύζυγό της στο θέατρο «Αθηνών» και να ταυτιστεί η καριέρα της με αυτό το κεντρικό και σικ θέατρο.
Μπορεί η «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη να είναι η ταινία της που θυμόμαστε όλοι, συμμετείχε όμως σε εννέα ακόμα ταινίες τη δεκαετία 1955-1965: «Μόνο για μια νύχτα» της Μαρίας Πλυτά, όπου έλεγε και ομότιτλο τραγούδι, «Καραγκιόζης, ο αδικημένος της ζωής» των Βασίλη Γεωργιάδη-Ερρίκου Θαλασσινού, «Η Αθήνα τη νύχτα» του Κλέαρχου Κονιτσιώτη με την Τζένη Καρέζη και τον Δημήτρη Χορν, «Ιλιγγος» του Γιάννη Δαλιανίδη, στον οποίο η κόρη της (Ζωή Λάσκαρη) ξελόγιαζε τον σύζυγό της (Αλέκο Αλεξανδράκη), «Διωγμός» του Γρηγόρη Γρηγορίου με παρτενέρ τον Πέτρο Φυσσούν κ.ά. Σε όλες είχε πρωταγωνιστικό ρόλο. Εκανε και λίγες τηλεοπτικές εμφανίσεις, όπως στη σειρά «Πορφύρα και αίμα» του Νίκου Φώσκολου.
Στη διάρκεια της καριέρας της δέχτηκε πολλές διακρίσεις, με κυριότερες ανάμεσά τους δύο Επαθλα Μαρίκας Κοτοπούλη (1961 και 1965), το βραβείο ηθοποιίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1966, αλλά και το α’ βραβείο στο κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Λισαβόνας (1964).
Η κηδεία της θα γίνει την Παρασκευή, στις 4 μ.μ., στο Α’ Νεκροταφείο.
