Σάρωσε το «Nomadland»

Μοιρασμένα σε δύο βραδιές, το Σάββατο με τα τεχνικά βραβεία, την Κυριακή με το βαρύ πυροβολικό τους, στο άδειο Royal Albert Hall όπου βρίσκονταν οι παρουσιαστές και ελάχιστοι προσκεκλημένοι, ενώ οι νικητές πανηγύρισαν από τα σπίτια τους μέσω zoom, αυτό που τα Οσκαρ σε δύο εβδομάδες έχουν απαγορεύσει ή ισχυρίζονται ότι έχουν απαγορεύσει διά ροπάλου, τα φετινά Baftas, τα βραβεία της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης, είχαν ενδιαφέρον.

Και γιατί το «Nomadland» της Αμερικανοκινέζας Κλόι Ζάο, για τους μεσήλικες στις ΗΠΑ που διαλέγουν μια ζωή περιπλάνησης με τα βανάκια τους, συγκέντρωσε τα περισσότερα και σοβαρότερα βραβεία (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, α’ γυναικείου ρόλου για τη Φράνσις ΜακΝτόρμαντ και φωτογραφίας για τον Τζόσουα Τζέιμς Ρίτσαρντς) και πάει σφαίρα για τα Οσκαρ. Και γιατί, τέρμα τα παλιά, συντηρητικά και τόσο λευκά Baftas και μια κάποια πολυμορφία και πολυχρωμία κατακτήθηκε.

Ετσι τα βραβεία α’ ρόλων πήγαν σε λευκούς ηθοποιούς, το ανδρικό στον 83χρονο Αντονι Χόπκινς για την ερμηνεία του στον «Πατέρα» του Φλοριάν Ζελέρ και όχι στον αείμνηστο Αφροαμερικανό Τσάντγουικ Μπόουζμαν («Ma Raineys’ Black Bottom»), που ήταν φαβορί, και το γυναικείο στη ΜακΝτόρμαντ. Αλλά τα βραβεία β’ ρόλων κέρδισαν η 83χρονη βετεράνος Νοτιοκορεάτισσα σταρ Γιου-Τζουνγκ Γιουν για το «Minari» και ο Μαύρος Βρετανός Ντάνιελ Καλούγια για το «Judas and the Black Messiah».

Δύο ακόμα αξιοσημείωτα γεγονότα. Η Κλόι Ζάο έγινε η δεύτερη γυναίκα που παίρνει το βραβείο σκηνοθεσίας, μετά την Κάθριν Μπίγκελοου (2010), και ο Αντονι Χόπκινς ο γηραιότερος άνδρας ηθοποιός, που βραβεύεται.

Δεδομένου ότι ήταν το τρίτο του Bafta, αυτός ο πελώριος ερμηνευτής, την ώρα της ανακοίνωσης ήταν απορροφημένος στη ζωγραφική του, δεν βγήκε σε zoom να το δεχτεί, απλώς αρκετά αργότερα μίλησε μέσω βίντεο σε συνέντευξη Τύπου: «Ημουν γεμάτος μπογιές και ξαφνικά άκουσα μαζικούς πανηγυρισμούς από το διπλανό σπίτι, νόμισα ότι έβλεπαν ποδόσφαιρο», είπε.

Το ίδιο άνετη, με το καρό της πουκάμισο η Ζάο, τουλάχιστον δέχτηκε σε zoom το βραβείο, ευχαριστώντας την κοινότητα των ηλικιωμένων νομάδων στις ΗΠΑ, που την ενέπνευσε και την καλωσόρισε, και είχε κι ένα μήνυμα: «Τα γηρατειά είναι ένα ωραίο κομμάτι της ζωής. Το πώς φερόμαστε στους ηλικιωμένους μας δείχνει τι είδους κοινωνία είμαστε».

Ο «Πατέρας» κέρδισε ακόμα το βραβείο διασκευασμένου σεναρίου (ο Ζελέρ σε συνεργασία με τον Κρίστοφερ Χάμπτον), ενώ του πρωτότυπου σεναρίου πήγε στην άλλη ταινία που τα πήγε περίφημα στα φετινά Baftas: τη φεμινιστική κωμωδία «Promising Young Woman» της πρωτοεμφανιζόμενης Βρετανίδας Εμεραλντ Φένελ με την Κάρεϊ Μάλιγκαν.

Αναδείχτηκε καλύτερη βρετανική ταινία και η Φένελ, γνωστή μας ως ηθοποιός, αφού έπαιξε την Καμίλα Πάρκερ Μπόουλς στο «The Crown», πανηγύρισε την επιτυχία της τρώγοντας στο zoom μια σοκολατένια μάσκα Bafta, το αγαλματάκι που συνοδεύει τα βραβεία.

Το Bafta Ξένης Ταινίας πήγε στον Σουηδό Τόμας Βίντερμπεργκ για τον «Ασπρο πάτο» με τον Μαντς Μίκελσεν. To αφιέρωσε στη 19χρονη κόρη του Ιντα, που σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα λίγες μέρες μετά την έναρξη των γυρισμάτων της ταινίας. Καλύτερο ντοκιμαντέρ αναδείχτηκε το «My Octopus Teacher» των Πίπα Ερλιχ-Τζέιμς Ριντ (προβάλλεται στο Νetflix).

Καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος ο Ρεμί Γουίκς, σεναριογράφος-σκηνοθέτης της ταινίας τρόμου «His House» (επίσης παραγωγή του Netflix). Δυστυχώς ο Γιώργος Λαμπρινός του «The Father» έχασε το Bafta του μοντάζ από τον Μίκελ Νίλσεν του «Sound of Metal». Tέλος, η κορυφαία διάκριση της βραδιάς, το φετινό Bafta Fellowship Award, πήγε διά χειρός Χιου Γκραντ στον μεγάλο Ταϊβανέζο Ανγκ Λι, που του έχει χαρίσει κι έναν από τους καλύτερους ρόλους στην καριέρα του, στο «Sense and Sensibility».

Μεγάλος χαμένος ήταν το «Mank» του Ντέιβιντ Φίντσερ, που βραβεύτηκε μόνο για τα σκηνικά του, αυτό που πάει στα Οσκαρ με τις περισσότερες υποψηφιότητες! Και μεγάλος απών ο πρίγκιπας Γουίλιαμ, που ως πρόεδρος της Ακαδημίας έχει πάντα βαρύνοντα ρόλο στην τελετή.

Ο δούκας του Κέιμπριτζ αποσύρθηκε, όμως, την τελευταία στιγμή λόγω του πένθους για τον παππού του, Φίλιππο, που πέθανε την Παρασκευή και είχε υπάρξει και ο πρώτος πρόεδρος της British Academy of Film and Television Arts. Η τελετή, άλλωστε, ξεκίνησε με τιμητική αναφορά στον δούκα του Εδιμβούργου.