Τα φετινά Bafta ήταν απολύτως αναμενόμενα, χωρίς εκπλήξεις, μόνο κάτι μικρούλες και κακές. Θα αποτελούσαν έναν βαρετό, ρουτινιασμένο σταθμό προς τα Οσκαρ της επόμενης Κυριακής αν η πολιτική και άλλη συγκυρία και κυρίως οι αμαρτίες του ίδιου του θεσμού της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης δεν έδιναν πάσα στους σταρ της τελετής για μερικές πότε σημαντικές πότε φοβερά αστείες αντιδράσεις.
Το Brexit, oι περιπέτειες της βασιλικής οικογένειας της Αγγλίας, το φιάσκο του μιούζικαλ «Cats», η στροφή των Bafta προς τη… βιωσιμότητα και την ανακύκλωση, αλλά πάνω από όλα το ότι φέτος τα βραβεία ήταν τόσο μα τόσο «λευκά» (ούτε ένας έγχρωμος ηθοποιός ανάμεσα στους υποψηφίους) και ανδροκρατικά (ούτε μία σκηνοθέτρια στην τελική πεντάδα), άναψαν ελαφρώς τα πνεύματα.
Μπορεί να επισκίασαν ακόμα και τον θρίαμβο του «1917» του Σαμ Μέντες με τις 7 νίκες – όχι γιατί είναι Βρετανός ο σπουδαίος σκηνοθέτης, αλλά γιατί ο λαμπρός δρόμος της αντιπολεμικής, τολμηρής κατασκευαστικά ταινίας του, που άνοιξε προς κάποια έκπληξη τις Χρυσές Σφαίρες, τον πάει σφαίρα και προς την κυριαρχία του στα Οσκαρ. Και, μεταξύ μας, μάλλον είναι και δίκαιο, αφού το πήραμε πια απόφαση ότι το ακατανόητο σνομπάρισμα του «Ιρλανδού» –όχι στις υποψηφιότητες, μόνο στα βραβεία– είναι κάτι σαν επιδημία.
Ενώ, λοιπόν, ανεβοκατέβαιναν στη σκηνή του Royal Albert Hall τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα της σεζόν των κόκκινων χαλιών (από τον Χοακίν Φίνιξ και τη Ρενέ Ζελβέγκερ μέχρι τη Λόρα Ντερν και τον Μπονγκ Τζουν-χο με τη διερμηνέα του), κατά χρονολογική σειρά συνέβησαν τα εξής ωραία για να γελάσει η αίθουσα με την καρδιά της, να συγκινηθεί και να εκδηλωθεί – και οι θεατές στις τηλεοράσεις τους ανά τον κόσμο να ανασηκωθούν από την ξάπλα τους.
■ Ο Μπραντ Πιτ, ακόμα και απών (το βραβείο του για β’ ανδρικό ρόλο στο «Κάποτε στο… Χόλιγουντ» το παρέλαβε η Μάργκο Ρόμπι), έκανε το θαύμα του. «Γεια σου, Βρετανία, άκουσα ότι μόλις έγινες εργένισσα… Καλώς ήρθες στο κλαμπ. Σου εύχομαι τα καλύτερα για τη συμφωνία του διαζυγίου», είπε για το Brexit. Και ανακοίνωσε ότι βαφτίζει τη μάσκα-βραβείο του «Χάρι… γιατί είναι απολύτως ενθουσιασμένος που θα το πάρει μαζί του στις ΗΠΑ». Πρώτη σειρά στην αίθουσα καθόταν ο πρίγκιπας Ουίλιαμ, πρόεδρος της Ακαδημίας, με τη σύζυγό του. Δεν ήταν η μόνη αμήχανη στιγμή τους, αν και ο Ουίλιαμ στάθηκε αργότερα στο ύψος του.
■ Το επόμενο βέλος για την τραυματισμένη βασιλική οικογένεια ήρθε από την υπέροχη Αυστραλή κωμική ηθοποιό Ρέμπελ Γουίλσον, που –μόνο ο Θεός ήξερε γιατί– έδινε το βραβείο σκηνοθεσίας. Οπως πάντα, όμως, ο παντοδύναμος κάτι παραπάνω ήξερε, αφού η Ρέμπελ αναδείχτηκε στο πρόσωπο της βραδιάς. Ξεκίνησε με πλάκα για τους ρόγιαλ: «Είναι πραγματικά τέλειο που είμαι εδώ στο Ρόγιαλ Αντριου… Ρόγιαλ Χάρι… Ρόγιαλ Φιλ… ω, σ’ αυτό το ρόγιαλ μέρος…» Συνέχισε με αστεία για την απόφαση των Bafta να γίνουν φέτος όσο το δυνατόν περισσότερο πράσινα, καλώντας τους σταρ να φορέσουν κάτι παλιό, κάτι δανεισμένο ή κάτι τέλος πάντων από οικολόγους σχεδιαστές σαν τη Στέλα ΜακΚάρτνεϊ (μέχρι και η Κέιτ Μίντλετον εμφανίστηκε με τουαλέτα του Αλεξάντερ ΜακΚουίν που την είχε φορέσει και το 2012!).
«Το μισό μου φόρεμα είναι από την εποχή που δεν κέρδισα τον τίτλο της Μις Αυστραλία και το άλλο μισό από μια κηδεία, που πήγα πρόσφατα για τις “Γάτες”», είπε η (και) πρωταγωνίστρια του άτυχου μιούζικαλ. Εκεί, όμως, που έσκισε, ήταν όταν αναφέρθηκε στους πέντε υποψηφίους για το βραβείο σκηνοθεσίας (Μέντες, Σκορσέζε, Φίλιπς, Ταραντίνο, Μπονγκ Τζουν-χο) με τη φαρμακερή ατάκα: «Κοιτάω αυτά τα σπάνια, τολμηρά ταλέντα, που είναι υποψήφιοι και δεν πιστεύω ότι θα μπορούσα να κάνω αυτά που κάνουν. Ειλικρινά, δεν έχω τα αρχίδ…α».
■ Ο Σαμ Μέντες παραλαμβάνοντας το βραβείο του παρέκαμψε τη φεμινιστική κριτική. Αντίθετα ο Χοακίν Φίνιξ, στην πιο βαρυσήμαντη στιγμή της βραδιάς, με το βραβείο α’ ανδρικού ρόλου στα χέρια, συστρατεύτηκε στην κατακραυγή για τα #BaftasSoWhite. «Αντικρουόμενα συναισθήματα», του δημιουργεί η βράβευσή του, είπε.
«Πολλοί συνάδελφοί μου, που το αξίζουν, δεν έχουν το ίδιο προνόμιο. Στέλνουμε ένα πολύ καθαρό μήνυμα στους έγχρωμους ανθρώπους: “εδώ δεν είστε καλοδεχούμενοι”. Ντρέπομαι, αλλά είμαι κι εγώ μέρος του προβλήματος, γιατί δεν σιγουρεύομαι ότι οι ταινίες στις οποίες δουλεύω δεν κάνουν αποκλεισμούς. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πλήρως τον συστηματικό ρατσισμό. Εμείς, που δημιουργήσαμε και επωφεληθήκαμε από αυτό το σύστημα καταπίεσης, είμαστε υποχρεωμένοι και να το ξηλώσουμε».
■ Στο πλευρό του «Τζόκερ» στάθηκε ο πρίγκιπας Ουίλιαμ. Δίνοντας στην παραγωγό του «Ε.Τ.» και του «Πολέμου των Αστρων», Κάθλιν Κένεντι, την υψηλότερη διάκριση της Βρετανικής Ακαδημίας, το Bafta Fellowship, πήρε σαφή θέση υπέρ μιας πλήρους αλλαγής των βραβείων. Υποσχέθηκε ότι θα γίνουν κινήσεις που θα εξασφαλίζουν την πολυμορφία τους, αλλά και την ανακάλυψη και τη στήριξη των νέων ταλέντων.
Τα βραβεία
◢ Καλύτερης ταινίας: «1917»
◢ Σκηνοθεσίας: Σαμ Μέντες («1917»)
◢ Α’ ανδρικού ρόλου: Χοακίν Φινιξ («Τζόκερ»)
◢ Α’ γυναικείου ρόλου: Ρενέ Ζελβέγκερ («Τζούντι»)
◢ Ξενόγλωσσης ταινίας: «Παράσιτα»
◢ Β’ ανδρικού ρόλου: Μπραντ Πι («Κάποτε στο… Χόλιγουντ»)
◢ Β’ γυναικείου ρόλου: Λόρα Ντερν («Ιστορία γάμου»)
◢ Πρωτότυπου σεναρίου: «Παράσιτα»
◢ Διασκευασμένου σεναρίου: «Τζότζο»
◢ Ντοκιμαντέρ: «For Sama»
◢ Κινούμενων σχεδίων: «Klaus»
◢ Φωτογραφίας: Ρότζερ Ντίκινς «1917»
◢ Μοντάζ: «Kοντρα σε όλα»
◢ Κοστούμια: «Μικρές Κυρίες»
◢ Σκηνικά: «1917»
◢ Ηχος: «1917»
◢ Μουσική: «Τζόκερ», Χίλντουρ Γκουντναντότιρ
◢ Μακιγιάζ και κομμώσεις: «Βόμβα»
◢ Κάστινγκ: «Τζόκερ»
◢ Οπτικά εφέ: «1917»
◢ Kαλύτερη βρετανική ταινία: «1917»
◢ Βρετανικό ντεμπούτο: «Bait» του Μαρκ Τζένκιν
◢ Ανερχόμενος σταρ: Μάικλ Γουόρντ
◢ Τιμητικό βραβείο: Αντι Σέρκις
