Νέα, ωραία, ταλαντούχα και άρτι βραβευθείσα. Η Λένα Δροσάκη απέσπασε το βράδυ της Δευτέρας το φετινό βραβείο «Μελίνα Μερκούρη» για τη συμμετοχή της στις παραστάσεις «Ramona Travel- Η γη της καλοσύνης» της Γλυκερίας Μπασδέκη (Πειραιώς 260) και «Πολιτισμός: μια κοσμική τραγωδία» του Δημήτρη Δημητριάδη (Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης) σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη.
Συνυποψήφιές της ήταν οι Ανθή Ευστρατιάδου, Ηλιάνα Μαυρομάτη και Ελίνα Ρίζου. Η Λένα Δροσάκη λέει ότι δεν περίμενε τη βράβευση. «Ομως είχα αγωνία – υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να βραβευτώ. Το βραβείο αποτελεί μια δικαίωση γιατί αντιπροσωπεύει κόπους, σκληρή δουλειά, όνειρα, την αγάπη μου για το θέατρο. Δεν θέλω λοιπόν να γίνω αποστασιοποιημένη, ψύχραιμη. Μια φορά σού συμβαίνουν αυτά. Γιατί να μην το χαρώ; Με τόση θλίψη ολόγυρα, αγώνα για να σταθούμε όρθιοι, θεωρώ μιζέρια να μην αφεθώ στη χαρά. Είμαι ακόμα σαν μεθυσμένη. Ξύπνησα την επόμενη μέρα με πονοκέφαλο, λες και είχα πιει. Το ξεχνούσα, συνερχόμουν για λίγο και μετά το ξαναζούσα. Κι όλη την ώρα μιλούσα με ανθρώπους που ήθελαν κάτι καλό να μου πουν, να μου ευχηθούν. Είμαι τυχερή γιατί έχω καλούς φίλους. Δεν είναι και τόσο εύκολο να χαρείς με τη χαρά του άλλου».
Ο Γιάννης Σκουρλέτης ήταν εκείνος που την ανέδειξε στις παραστάσεις της ομάδας Bijoux de Kant. Κι αυτόν ευχαρίστησε η Λένα Δροσάκη, όταν η περσινή νικήτρια Γιούλικα Σκαφιδά τής φόρεσε στο πέτο της την καρφίτσα της Μελίνας.
«Με πήρε μια αγκαλιά που κράτησε δέκα λεπτά. Δεν χρειάστηκε να πει κάτι. Ποτέ δεν λέμε πολλά. Συνεννοούμαστε με το βλέμμα, με δυο-τρεις λέξεις, ακόμα και στις πρόβες. Κι αυτό από την πρώτη μας κιόλας συνάντηση όταν μου ζήτησε να παίξω στο “Είσαι σκοπός και γύρω σου χορεύουν τσοπανόσκυλα”. Οταν όμως μου πρότεινε τη Στέλλα στο “Στέλλα Travel – η γη της απαγγελίας , μια διαφορετική εκδοχή της “Στέλλας” του Κακογιάννη, είπα, “πάει, τρελάθηκε”. Η πίστη του σε μένα με έπεισε ότι μπορώ. Δέχτηκα να πέσω στα βαθιά. O Γιάννης Σκουρλέτης επιλέγει να πειραματιζόμαστε στις πρόβες κι αυτό μου αρέσει. Οταν εξερευνούμε κάτι ειδικό, αυτό μπορεί να μας οδηγήσει σε ολόκληρη παράσταση. Κίνηση, λόγος, ρόλοι, εικαστικά φτιάχνουν ένα ιδιαίτερο σύμπαν που δεν είναι προσχεδιασμένο, προκύπτει μέσα από την επιμονή του σκηνοθέτη σε κάποιο στοιχείο, πάνω στο οποίο μας βάζει να δοκιμάζουμε διαφορετικά πράγματα. Ετσι η αρχική συνθήκη ανοίγει, πλαταίνει, φτιάχνει κόσμους πολυεπίπεδους».
Δεν φοβάται τα δύσκολα. Αλλωστε έχει κάνει δεκάδες δουλειές μέχρι να πατήσει γερά στη σκηνή. Σε μπαρ, εστιατόρια, γενικά καθήκοντα στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και στο «Λιθογραφείο». Σπούδασε δύο χρόνια σε μια δραματική σχολή από εκείνες που βλέπουν τα παιδιά ως ευρώ… Εφυγε απογοητευμένη στον τρίτο χρόνο με άλλα 15 άτομα και τον σκηνοθέτη Στέλιο Παυλίδη.
«Φτιάξαμε τη δική μας σχολή, το Ελεύθερο Σχήμα. Τα χρήματά μας πήγαιναν κατευθείαν στους καθηγητές, αυτούς που επιλέγαμε, που εκτιμούσαμε. Οταν ο Παυλίδης πέθανε, το σχήμα διαλύθηκε. Βουτάω με θάρρος σ’ αυτό που αναζητώ, αλλά συγχρόνως φοβάμαι μη χαθώ. Γι’ αυτό ρίχνω κάπου μια “άγκυρα” να βρω τον δρόμο της επιστροφής. Οταν ο Σκουρλέτης επέμενε να μάθω την ντοπιολαλιά της Θράκης στο “Ramona Travel” δείλιασα. Είπα δεν θα τα καταφέρω, θα ακούγεται γραφικό. Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη με βοήθησε έχοντας μαζί μου τεράστια υπομονή. Δεν με νοιάζουν οι ρόλοι, τα έργα, αλλά να γνωρίζω καλούς ανθρώπους, να κάνω μαζί τους ωραία πράγματα. Οπως τώρα στο “Η Λίλα λέει” στο Θέατρο Τέχνης με την Μαριάννα Κάλμπαρη και τον Βασίλη Μαυρογεωργίου. Αισθάνομαι ότι βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπους με αληθινά αισθήματα».
Η κρίση την αγχώνει, αλλά δεν την απελπίζει. «Η καθημερινή αγωνία για επιβίωση δεν επιτρέπει να αφιερωθείς όπως θέλεις στο θέατρο. Αλλά δυστυχώς αυτή είναι η φύση της δουλειάς. Θα κυνηγάω το όνειρό μου, άλλωστε το μεγαλύτερο, να γίνω ηθοποιός, το κατάκτησα. Υπάρχει η τέχνη, υπάρχει κι ένας κόσμος που πεινάει, τρώει από τα σκουπίδια. Δεν θα σταματήσω να ελπίζω ότι η θλίψη που μας αδρανοποιεί θα φύγει, θα ξαναπάρουμε μπρος. Θα περάσουμε από τη συννεφιά στη λιακάδα».
