Υπάρχει μια τραγουδίστρια που λέγεται Σούλη Ανατολή. Υπάρχει και δεν υπάρχει δηλαδή, είναι και δεν είναι πραγματική. Λοιπόν, η Σούλη Ανατολή είναι μια περσόνα που επινόησε η Ρένα Μόρφη. Η Ρένα είναι η πραγματική δηλαδή, με σάρκα και οστά, και η Σούλη Ανατολή ο χαρακτήρας της φαντασίας της: μια παλιά ερμηνεύτρια του λαϊκού τραγουδιού. Η ιδέα είναι σούπερ και λειτουργεί μάλιστα.
Εχει κυκλοφορήσει ήδη ένα άλμπουμ και, αν δεν πείθεστε, περάστε απόψε μια βόλτα από το Tiki Bar Athens (Φαλήρου 15, Μακρυγιάννη), όπου παίζει live η Σούλη Ανατολή (δηλαδή η Ρένα), για να το διαπιστώσετε κι εσείς. Η διασκέδαση είναι εγγυημένη.
Ας προχωρήσουμε στις συστάσεις ακόμα περισσότερο: η Ρένα Μόρφη είναι εδώ και επτά χρόνια η βασική τραγουδίστρια των Imam Baildi. Και πιο πριν την πρωτογνωρίσαμε δίπλα στον Φοίβο Δεληβοριά.
«Συνηθισμένη η ιδέα της περσόνας στο εξωτερικό», μας λέει η ίδια. «Οπως ο πρώτος δίσκος της Beyonce ή ο Ziggy του Μπάουι. Η Σούλη Ανατολή επαναπροσεγγίζει την έννοια του κλασικού λαϊκού τραγουδιού, αλλά με πιο σύγχρονο τρόπο. Καινούργια αλλά και διασκευές παλιών λαϊκών ελληνικών κομματιών των δεκαετιών του ‘60 και του ‘70 σε λατινοαμερικάνικους ρυθμούς.
»Ενα πάντρεμα ανάμεσα σε δύο κόσμους, που χιλιομετρικά είναι τόσο μακριά αλλά σαν κουλτούρα τόσο κοντά. Οταν ακούς τον Αγιο Σπυρίδωνα σε σάλσα, μπορεί να σου φανεί σαν πρώτη αίσθηση κάπως περίεργο, αλλά στη συνέχεια βλέπεις πως υπάρχει συγγένεια. Η Σούλη Ανατολή είναι μία περσόνα φανταχτερή -το στρας άλλωστε δεν χρειάζεται πολλά χρήματα- που αγαπά πολύ το κλασικό ελληνικό τραγούδι».
Κομμάτια έχουν γράψει ο Δημήτρης Μπαλογιάννης και ο Φοίβος Δεληβοριάς, ενώ την παραγωγή υπογράφουν οι Imam Baildi.
Συμμετέχει ο Λάμπης Κουντουρογιάννης, που κάνει την κιθάρα να ακούγεται σαν μπουζούκι του Χιώτη, ο πιο ροκ Ορέστης Μπενέκας στη φαρφίσα και ο Κάρλος Μενέντεζ στα λάτιν κρουστά.
«Είναι ωραίο να φέρνουμε ένα παλιό κομμάτι του Γαβαλά στον Κάρλος και να μας αποκαλύπτει πως του θυμίζει κάτι από την Κούβα», επισημαίνει η Ρένα. «Η ‘‘Δραπετσώνα’’ είναι ένα λαϊκό τραγούδι, ενώ το έχουν γράψει οι Λειβαδίτης – Θεοδωράκης. Δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς χαρακτηρίζεται λαϊκό, διαφέρει από χώρα σε χώρα. Στην Αμερική λαϊκά ακούσματα είναι τα χιπ χοπ και τα ραπ των γκέτο, στη Λατινική Αμερική είναι η χορευτική μουσική των φτωχών. Εδώ είναι παρεξηγημένη έννοια, τα ελληνικά λαϊκά είναι απαγορευμένα γιατί θεωρούνται ντεκαντάνς».
Υπάρχει καλό ή κακό λαϊκό τραγούδι;
«Οπως υπάρχει κακό και καλό έντεχνο, καλό και κακό αγγλόφωνο κ.ο.κ. Σημαντικό είναι και πόσο έχει ασχοληθεί ο ίδιος ο καλλιτέχνης με την ενορχήστρωση, τη μίξη. Είναι φυσικά και θέμα έμπνευσης, στιγμής. Αλλά και ειλικρίνειας, αν βγαίνει από μέσα σου, τότε έχεις πιθανότητες να κάνεις ένα τραγούδι να ακουστεί καλό. Οπως το ‘‘I’ m your man’’ του Κοέν που είναι καταπληκτικό, αν και έχει χάλια ενορχήστρωση».
Η Σούλη, όπως κάθε νεαρή, λαϊκή, τραγουδίστρια, παρουσιάζεται πολύ σκερτσόζα στη σκηνή.
«Και ως Ρένα Μόρφη είμαι αντίστοιχα εξωστρεφής, δεν είμαι ξενέρωτη. Η Σούλη έχει μια αγάπη για το παρελθόν και θέλει να διαγράψει είκοσι χρόνια εσωστρέφειας, αυτά των δεκαετιών του ‘90 και του 2000. Ηθελα να παίξω τραγούδια χαρακτηρισμένα, από εκείνα που σνομπάρουμε, αλλά όλοι χορεύουμε. Τα guilty pleasure τραγούδια».
Εχει μπερδευτεί ποτέ κάποιος πως η Σούλη Ανατολή είναι υπαρκτό πρόσωπο, ρωτάω τη Ρένα.
«Ενας μπαμπάς κάποιου μέλους των Imam, που ήταν λίγο μακριά από τη σκηνή και δεν έβλεπε, είπε κάποια στιγμή: ‘‘Πολύ καλή αυτή η κοπέλα, τι έγινε με τη Ρένα, άλλαξε τραγουδίστρια το γκρουπ;’’».
