Για δεύτερη φορά φέτος -και με όμοια ευχαρίστηση!- ακούσαμε τα «Κάρμινα Μπουράνα» του Καρλ Ορφ από τον Γιώργο Πέτρου (Μέγαρο Μουσικής, 26/11/2016).
Στην εκτέλεση συνέπραξαν με την Καμεράτα Ελληνες εκτελεστές πνευστών και κρουστών από άλλα σύνολα, καθώς επίσης οι χορωδίες της ΕΡΤ, του Δήμου Αθηναίων, δύο παιδικές χορωδίες και μονωδοί.
Σε ακουστικά ιδανικό περιβάλλον, η ερμηνεία που διέπλασε ο Γιώργος Πέτρου έκανε πάλι τη διαφορά, ανανεώνοντας δραστικά την πρόσληψη της χιλιοπαιγμένης καντάτας σε βαθμό που να υπαγορεύει δισκογραφική καταγραφή!
Αποστασιοποιούμενος από το ρομαντικό, συγκινησιακά μαξιμαλιστικό ήθος ερμηνείας, η ανάγνωσή του φώτισε το ψευδομεσαιωνικό πανόραμα του Ορφ πρωθύστερα, με ποιότητες ιστορικής ερμηνευτικής, αναδεικνύοντας την ιδιαίτερη φύση του ως έργου με χαρακτήρα ιδεολογικό και μουσικο-αισθητικό παλίμψηστο.
Πολύ καλοί ήταν οι τρεις μονωδοί: ο επικοινωνιακά θεατρικός βαρύτονος Χάρης Ανδριανός, ο κόντρα-τενόρος Νίκος Σπανάτης και η λαμπερή υψίφωνος Μυρσίνη Μαργαρίτη.
Μακάρι κάποτε κάποιοι να δεήσουν να παρουσιάσουν και τις υπόλοιπες καντάτες του τρίπτυχου: τα λάγνα, «ρωμαϊκά» «Τραγούδια του Κάτουλλου» (1940/43) και τον γεμάτο ευφορία αρχαιοελληνικό «Θρίαμβο της Αφροδίτης» (1951).
Η γλυκιά ώρα του φλάουτου
Στις 7/11/2016, στην αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» του κρατικού Μεγάρου Μουσικής, η εκλεκτή Ελληνίδα φλαουτίστρια Ναταλία Γεράκη και ο πιανίστας Απόστολος Παληός πρόσφεραν μια ωραία βραδιά με συνθέσεις ρώσικης και σοβιετικής μουσικής.
Το πρόγραμμα περιλάμβανε μεταγραφές ανάλαφρων κομματιών, όπως η νεοκλασικίζουσα «Σουίτα σε παλαιό ύφος» του Σνίτκε, το «Βαλς», ο «Χορός των σπαθιών» και το «Αντάτζιο του Σπάρτακου και της Φρυγίας» του Χατσατουριάν, η «Αρια του Λιένσκι» του Τσαϊκόφσκι και «Το αηδόνι» του Στραβίνσκι.
Ανετοι και καλά συντονισμένοι οι δύο μουσικοί κατέθεσαν απολαυστικές αναγνώσεις. Ενδιάμεσα ο πιανίστας ερμήνευσε τον δεξιοτεχνικό «Κορυδαλλό» του Γκλίνκα και την «Ελεγεία αρ.1» από τα «Κομμάτια-Φαντασίες» του Ραχμάνινφο.
Το διπλό ρεσιτάλ ολοκληρώθηκε με τη «Σονάτα αρ.2» του Σεργκέι Προκόφιεφ. Εργα εξαιρετικά καλοδιατυπωμένης γραφής για το φλάουτο, δόθηκαν με ακρίβεια, μελωδικότητα και αθλητικό νεύρο, καταθέτοντας ένα ηδονικά τεταμένο φινάλε του δίδυμου ρεσιτάλ.
